ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ......

Αν μας επιτρέψουν θα μείνουμε με την ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ.

Ποιος ρε έχ’ Χριστό;

 

Εεε!!!... Βρε Γιώργη, πότη ρε θα βάλ’ς μυαλό…

 

Κάτι μου θύμισε αυτή η φωνή… Ενώ είχα προσπεράσει το καφενείο του χωριού… έκανα πίσω.. στάθηκα… μέχρι να την ξανακούσω…

Το συρτό κρααακ απ’ τα ζάρια ακούστηκε από ένα τάβλι…. Και να και πάλι η ίδια φωνή..

-Πότη ρε… θα νιώστη… ότι ούλ’ αυτούνοι μας κουρουϊδεύνε…..

Είχα εντοπίσει και πάλι τον υπέροχο παππού της προηγούμενης μέρας… Έπαιζε τάβλι με το φιλαράκι του, μ’ έναν  ασπρογένη.. παππουλάκο…

Στείλε Χριστέ μ’ Αρχάγγελους...

 

Ο παππούς σκεφτικός κάθεται στο αγκωνάρι δίπλα στη βαριά ξώπορτα της αυλής του. Η σκέψη του πετά σα το καπνό απ' το σέρτικο που άναψε πριν λίγο.

 

Αναστατωμένος; Θλιμμένος;.. Κάτι τέτοιο… Ποιος ξέρει;

- Γεια και χαρά σου παππού..

- Γεια και σε σένα…

Ούτε που γυρνά να δει ποιος μιλεί…

Παίρνω ένα ξύλο πάγκο και κάθομαι κοντά του…

Η ματιά του χάνεται κάπου στο βάθος… στο ηλιοβασίλεμα…

Λες και κατάλαβε τι θα ρωτούσα.. άρχισε μονολογώντας:

- Δηλαδή τώρα πρέπει να πιστέψουμε ότι όλα αυτά που γίνονται γύρω μας είναι «τυχηρά»;…

- Τι θα πεί «τυχηρά»…παππού;

- Να… που λέει ο λόγος..δηλαδή… και τράβηξε μια ρουφηξιά απ’ το σέρτικο… που λέει ο λόγος… δηλαδή δεν τα «κανόνισε» κανείς!!!

- Για τι πράμα μιλάς παππού…

- Βρε παιδί μ… Δε νιώθ’ς το σεισμό που γίνεται στα δυο μεγάλα αγκωνάρια του Ρωμαίικου; Στη Πατρίδα… και στη Θρησκεία…

Εγώ πάλι… έκανα πως δεν κατάλαβα…

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα.. Κρύο.. Πολύ κρύο.. Τα βήματα ακούγονται πάνω στο παγωμένο χορτάρι.. Οι θόρυβοι του χωριού… κι αυτοί παγωμένοι λες και προσπαθούν μυστικά να ξεπαγώσουν για ν’ ακουστούν. Όρθρος βαθύς. Σκοτάδι παντού. Ναι, σα το σκοτάδι που είχε ο κόσμος πριν να γεννηθεί ο Αναμενόμενος Βασιλιάς  και Κύριος των κυριευόντων… Τα λαμπιόνια στα μπαλκόνια κάποιων που αναζητούν το φώς με λάθος τρόπο, δεν είναι ικανά να αναστρέψουν την αίσθηση σκότους…

 

  Δεν έχει και περισσότερο καιρό να δει άλλο γύρω… Έφθασε μπροστά στη βαριά πόρτα του Ναού.. Βαριά όσο και η αμαρτία της ανθρωπότητας… τότε ή τώρα δεν έχει σημασία.. Το ίδιο είναι.. καμία διαφορά..Η αμαρτία πάντα ίδια ήταν… Μα η «βαριά πόρτα» είναι και η μόνη είσοδος στην Απολυτρωτική Θεϊκή Παρουσία… Ο γάτος που τον λέει από τότε που γεννήθηκε «Πουά» κουλουριασμένος δίπλα στη βαριά πόρτα του Ναού αρνείται τον ρόλο του φύλακα… Ούτε που δίνει σημασία βυθυσμένος στα «ονειρά του».. Μάλλον αδιάφορος… «Χαρακτήρ και αυτός της σύγχρονης αδιάφορης και άθεης κοινωνίας»

Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδᾶ, Λητῆς και Ρεντίνης κ.κ. Ἰωάννου ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων

 

 

 

Φώτης Κόντογλου

 

Παραμονὴ Χριστούγεννα

Κρύο τάντανο ἔκανε, παραμονὴ Χριστούγεννα. Ὁ ἀγέρας σὰ νά ῾τανε κρύα φωτιὰ κι ἔκαιγε. Μὰ ὁ κόσμος ἤτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Εἶχε βραδιάσει κι ἀνάψανε τὰ φανάρια μὲ τὸ πετρόλαδο. Τὰ μαγαζιὰ στὸ τσαρσὶ φεγγοβολούσανε, γεμάτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ καλά. Ὁ κόσμος μπαινόβγαινε καὶ ψώνιζε· ἀπὸ τό ῾να τὸ μαγαζὶ ἔβγαινε, στ᾿ ἄλλο ἔμπαινε. Κι ὅλοι χαιρετιόντανε καὶ κουβεντιάζανε μὲ γέλια, μὲ χαρές.
Οἱ μεγάλοι καφενέδες ἤτανε γεμάτοι καπνὸ ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ φουμάριζε. Ὁ καφενὲς τ᾿ Ἀσημένιου εἶχε μεγάλη φασαρία, χαρούμενη φασαρία. Εἶχε μέσα δύο σόμπες, καὶ τὰ τζάμια ἤτανε θαμπά, ἀπ᾿ ὄξω ἔβλεπες σὰν ἤσκιους τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ μουστερῆδες εἴχανε βγαλμένες τὶς γοῦνες ἀπὸ τὴ ζέστη, κόσμος καλός, καλοπερασμένοι νοικοκυραῖοι.

ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ… ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΉΣΕΙΣ….

Ζούμε πονηρές μέρες. Τέτοιες δεν ξανάζησε ο ντουνιάς. 

Είναι καιρός πια να πάρουμε αποφάσεις…..

Αποφάσεις και προσωπικές και ομαδικές.

Ταπεινά θαρρώ πως πρέπει πια…. να σταματήσουμε να βρισκόμαστε μπροστά σε μια οθόνη….. ή τηλεόραση είναι… ή laptop.. ή tablet…

Να αποτοξινωθούμε από την «οξεία οθονίαση»… από την οποία πάσχει δυστυχώς το σύνολο των κατοίκων αυτού του πλανήτη…

Άσε επιτέλους αυτήν την θέση που είσαι καθισμένος…..

Πήγαινε βρες «φίλους», «αδελφούς»… κάντε παρέες… οργανώστε ομάδες…  

Βρείτε κάποιον «Πραγματικά Ορθόδοξο»… πνευματικό πατέρα – οδηγό.. Ακούστε το κήρυγμά του. ΖΗΣΤΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ….  Ζητήστε συμβουλές…..  ΑΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.

Και η αντίδρασή μας δεν πρέπει.. και δεν μπορεί  να είναι «κοινωνική»…. ΑΛΛΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ…

Πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα blogs.. και τα δίκτυα  «κοινωνικής διαδικτύωσης»  είναι «εφεύρεση» και αυτή «δική τους».

Έχουν σκοπό το ευνουχισμό μας.

Ελάτε να αλλάξουμε τον τρόπο… αλλά και τον σκοπό της ζωής μας…

ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG ΤΟ "ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΖΩΗΣ" ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΊΝΕΙ ΑΝΟΙΚΤΌ ΜΌΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΊΝΕΙ, ΚΑΙ ΑΝΟΙΚΤΌ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ  ΤΙΣ ΖΩΝΤΑΝΈΣ ΑΝΑΜΕΤΑΔΌΣΕΙΣ ΑΠΌ ΤΟΝ ΝΑΟ, Ή ΤΙΣ ΣΥΝΆΞΕΙΣ ΜΑΣ.

ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΏ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΟΎΜΕ. ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΣΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΝΤΑ.

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΣΟΥΜΕ.

 ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΝΑΣΤΑΣΗ».

 ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΑ «ΠΡΟΣΩΠΑ» ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΑΚΤΥΛΟΓΡΑΦΟΎΝΤΑ ΔΑΚΤΥΛΑ.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ.. ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ.

ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ… ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΉΣΕΙΣ….

Με αγάπη Χριστού.

π. Φώτιος Βεζύνιας

Ο Αντίχριστος

Αλέξανδρος Καλόμοιρος

(από το βιβλίο του "κατά ενωτικών")

Το τραγικό είναι ότι ο Μεσσίας αυτός που περιμένουν οι Εβραίοι, θα έρθη. Το είπε το στόμα του Χριστού, το στόμα των αποστόλων του, είναι γραμμένο στα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Ο Μεσσίας των Εβραίων θα έλθη. Αυτός θα τους δώση το ψωμί που αρνήθηκε να τους δώση ο Χριστός, και μαζί μ’ αυτο όλα τα υλικά αγαθά που πόθησαν και δεν τους έδωσε Εκείνος.

Ενστήσονται καιροί χαλεποί.

Αλέξανδρος Καλόμοιρος.
(από το βιβλίο του

"κατά ενωτικών") 

 Που είναι λοιπόν η αισιοδοξία για το τέλος των καιρών; Όταν ο Κύριος προλέγη ότι η πλάνη θα έχη καλύψει ολόκληρη την γή, ώστε και οι εκλεκτοί να κινδυνεύουν σε κάθε τους β`ημα να πλανηθούν από τους ψευτοχριστιανούς και τους ψευτοχριστούς που θα βρίσκωνται παντού, πώς εμείς μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον, όταν ο Κύριος προλέγη πολλαπλασιασμό της ανομίας και ψύξι της αγάπης των ανθρώπων;

Ο ΙΔΡΩΤΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Του Φώτη Μιχαήλ

Η Τοπική μας Αυτοδιοίκηση, μέσα σε 70 χρόνια, γνώρισε την ''γερμανική μπότα'' τουλάχιστον δύο φορές: Η πρώτη ήτανε το 1941. Η δεύτερη, πριν από τέσσερα χρόνια, συμπίπτει με την εγκατάσταση του Δ.Ν.Τ. και την υπαγωγή μας σε καθεστώς ξένης οικονομικής επιτήρησης.

Την πρώτη φορά, τον Απρίλιο του '41, οι γερμανικές αρχές κατοχής, υπό την καθοδήγηση του Χέρμαν Νοϊμπάχερ, τοποθετούν, στις Δημαρχίες και τις Κοινότητες, ανθρώπους της δικής τους εμπιστοσύνης έτσι, ώστε να μην ξεφεύγει από τα χέρια των Γερμανών ούτε δράμι Ελληνικής παραγωγής.