Singular logic ή Simple Logic; Ιδού η απορία! Πώς ο πατερ(κ)ούλης έγινε σούπερμαν

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης «Τα κόμματα είναι ένας θεσπέσιος μηχανισμός, χάρη στον οποίο, σε ολόκληρη την επικράτεια μιας χώρας, δεν βρίσκεις ούτε έναν που να συγκεντρώνει την προσοχή του για να διακρίνει εν μέσω των δημόσιων πραγμάτων το αγαθό, τη δικαιοσύνη, την αλήθεια. […] Εάν εμπιστευόμασταν στο διάβολο την οργάνωση της δημόσιας ζωής, δεν θα μπορούσε να φανταστεί τίποτα πιο ευρηματικό» – Σιμόνη Βέιλ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Ι. Περί διαβόλου εισαγωγή ΙΙ. Η θεωρία του Θαυμαστού Ανάποδου Κόσμου ΙΙI. Οι βρεφοποιημένοι πολίτες και ο στοργικός πατερ(κ)ούλης – Η πανδημία και η ψηφιοποίηση ως εκλογικός καταλύτης IV. Βελούδινη-ψηφιακή καλπονοθεία; V. Μία κρίσιμη παράμετρος: Αντιπολίτευση από τα μεγάλα κόμματα με άσφαιρα πυρά VΙ. Οι οπαδοί της αποχής ως αποδιοπομπαίοι τράγοι και εξιλαστήρια θύματα της πανωλεθρίας των ενηλικιωμένων-αφυπνισμένων VIΙ. Τελικές διαπιστώσεις και ανησυχίες Ι. Περί διαβόλου εισαγωγή Όπως η «επιχείρηση ελευθερία» δίχασε όλους τους Έλληνες σε δύο στρατόπεδα, των εμβολιασμένων και των ανεμβολίαστων, έτσι και η «επιχείρηση εκλογές» δίχασε τους ενηλικιωμένους, ήτοι αφυπνισμένους, Έλληνες σε υπέρμαχους και πολέμιους της αποχής. Είναι, όμως, γνωστό ότι η διαίρεση αποτελεί δεξιοτεχνία του κοσμοκράτορος διαβόλου, ο οποίος εφαρμόζει πάντοτε το κόλπο του «διαίρει και βασίλευε». Κόλπο δικό του, λοιπόν, και εκείνο της κάλπικης κάλπης, αλλά και της προηγηθείσας, εξίσου κάλπικης, υγειονομικής «επιχείρησης ελευθερία».

Ἕνας ἀργόσυρτος θάνατος πού δέν ἀντέχεται πιά...

 

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Πικρή η αλήθεια... μα δυστυχώς αλήθεια.

Γράφει ο  Νεκτάριος Δαπέργολας

Τέλειωσε λοιπόν πρός τό παρόν τό πανηγυράκι πού δόθηκε στούς ἰθαγενεῖς της ὑπερσαχάρειας ἀποικίας, γιά νά βαυκαλίζονται οἱ καημένοι ἀπό τετραετίας εἰς τετραετίαν καί νά αἰσθάνονται «κυρίαρχος λαός»! Φέτος βέβαια, ἐκτάκτως, θά ἔχουν καί μία ἀκόμη εὐκαιρία στή χαζοχαρούμενη ψευδαίσθηση (σέ ἕνα μῆνα ἀπό τώρα) καί μετά τά κεφάλια καί πάλι μέσα, ὡς πειθήνια βορά στά ἀφεντικά τῶν ἀστείων μαριονετῶν πού δῆθεν μᾶς κυβερνοῦν, γιά ὅσα ἐφιαλτικά μᾶς ἑτοιμάζουν ἀπό τό φθινόπωρο.

Λίγες (προεκλογικές) σκέψεις γιά μιά ματωμένη πατρίδα

 

Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας, Διδάκτωρ Ἱστορίας

Καθώς πλησιάζουν οἱ ἐθνικές ἐκλογές, ἔχει φουντώσει πάλι ἡ γνωστή κίβδηλη ἀντιπαράθεση τῶν συστημικῶν κομμάτων (κίβδηλη γιατί πρόκειται γιά τόσο πανομοιότυπες πλέον μαριονέτες τῶν ἴδιων ἀφεντικῶν, ὥστε νά μήν παρουσιάζει καμία ἀπολύτως –ἔστω καί γιά τό θεαθῆναι– διαφοροποίηση ἡ ἐναλλαγή τους στήν ἐξουσία), ἐνῶ ταυτόχρονα βρίσκεται σέ ἀνάλογη ἔξαρση καί ὁ... οἶστρος μίας πανσπερμίας μικρότερων κομμάτων, αὐτοφερομένων ὡς ἀντισυστημικῶν καί πατριωτικῶν, πού προσπαθοῦν νά ἐκμεταλλευθοῦν τή δίκαιη ἀποστροφή ἑνός μέρους τοῦ λαοῦ μας πρός τόν καθεστωτικό πολιτικό κόσμο τῆς χώρας καί νά προβάλουν ἕνα ἀντικαθεστωτικό προφίλ, ἐπενδύοντας μεταξύ ἄλλων καί στήν «ἀντιστασιακή» (ὁ ὅρος ἐντός πολλῶν εἰσαγωγικῶν) δημόσια παρουσία κάποιων μελῶν τους κατά τή σκληρή τελευταία τριετία τῆς λεγόμενης «πανδημίας».

Επιστολή των 22 Μητροπολιτών της Μακεδονίας. 19.12.2018

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Τί λοιπόν άλλαξε υπέρ της πατρίδος μας, υπέρ της Μακεδονίας μας, και δεν ισχύουν πλέον οι θέσεις που διατυπώνονται στην παρακάτω επιστολή, που νόμισαν κάποιοι ότι την ξεχάσαμε; Και αν συνεχίζουν να ισχύουν οι παρακάτω θέσεις, γιατί όλοι μένουν σιωπηλοί;

π. Φώτιος Βεζύνιας

 Προς
τὴν Αὑτοῦ Θειοτάτην Παναγιότητα Τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ. κ. Βαρθολομαῖον,
τόν Ἐξοχώτατον Πρόεδρον τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας κ. Προκόπιον Παυλόπουλον,
τόν Ἀξιότιμον Πρόεδρον τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων κ. Νικόλαον Βούτσην,
τόν Ἐξοχώτατον Πρόεδρον τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως κ. Ἀλέξιον Τσίπραν,
τὸν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Ἱερώνυμον,
τοὺς προέδρους τῶν Κομμάτων,
τὰ μέλη τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου

 Πρίν ἀπό ἕνα σχεδόν χρόνο εἴχαμε ἐκφράσει δημόσια ἀλλά καί σέ σᾶς προσωπικά τούς φόβους μας, τίς ἀνησυχίες μας καί τίς ἀπόψεις μας σχετικά μέ τήν προετοιμαζόμενη τότε συμφωνία μεταξύ τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ γειτονικοῦ κράτους τῶν Σκοπίων σχετικά μέ τό ὄνομα, σχετικά μέ ἕνα φλέγον θέμα πού ἀφορᾶ τήν ἐθνική μας ὑπόσταση, τήν ταυτότητα, τήν ἱστορία καί τόν πολιτισμό 
τῆς Μακεδονίας μας, τόν ὁποῖο ἀσύστολα καί ἀπροκάλυπτα σφετερίζονταν ἐπί δεκαετίες οἱ γείτονές μας ἐπιδιώκοντας μάλιστα τή δική μας συναίνεση.

 Δηλώσαμε σέ ὅλους τούς τόνους καί μέ ὅλους τούς τρόπους ὅτι δέν ἔχουμε τίποτε ἐναντίον τῆς γειτονικῆς χώρας οὔτε τῆς ἐντάξεώς της στό ΝΑΤΟ ἤ στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ἀλλά αὐτό δέν εἶναι δυνατόν νά γίνει εἰς βάρος τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων, δέν εἶναι δυνατόν νά γίνει μέ ὑποχωρήσεις ἀπό τή δική μας πλευρά καί ἀδιαλλαξία ἀπό τήν ἄλλη.

ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ (ΤΟΥΡΚΙΑ), ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ Ο ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ (ΕΛΛΑΔΑ)

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

  

ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ (ΤΟΥΡΚΙΑ),

ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ Ο ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ (ΕΛΛΑΔΑ)

1. Ἡ ἑλληνικότητα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας

 

Οἱ ἑλληνοτουρκικές σχέσεις ἐσχάτως ἔχουν ἐπιδεινωθῆ ἐπικίνδυνα. Τήν τελευταία στιγμή ἀποφεύχθηκε ἡ πολεμική σύγκρουση. Οἱ ἀλαζόνες καί ἀνιστόρητοι Τοῦρκοι ἡγέτες δέν ἀρκοῦνται στά σημερινά γεωγραφικά ὅρια τῆς χώρας τους, πού ὑπερβαίνουν κατά πολύ αὐτά τῆς ἀρχικῆς τους κοιτίδας καί προέλευσης, ἀλλά ὀνειρεύονται καί σχεδιάζουν τήν ἀνασύσταση τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία ἐπεκτάθηκε μέ ἄδικους κατακτητικούς πολέμους σέ περιοχές πού ἐπί αἰῶνες κατοικοῦσαν ὡς γηγενεῖς καί αὐτόχθονες χριστιανικοί πληθυσμοί, κατά πλειοψηφία Ἕλληνες ἀπό τήν προχριστιανική ἀρχαιότητα καί Ἕλληνες Χριστιανοί ἐπί δεκαπέντε αἰῶνες μέχρι τήν ἅλωση τῆς Πόλης τό 1453, ἀλλά καί μετά τήν αἱμοσταγῆ κατάκτηση μέχρι τήν Μικρασιατική Καταστροφή τό 1922.

Ξαναβαφτίζοντας τη ντροπή…

 

 

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

       Βλέποντας κορυφαία κυβερνητικά και παρακυβερνητικά στελέχη να βγαίνουν επ’ εσχάτων των ημερών στα ΜΜΕ και στο Διαδίκτυο σχεδόν πανηγυρίζοντας για την ελληνική και ευρύτερα ευρωπαϊκή επιτυχία να…υποχρεώσουμε τον Ερντογάν να προσέλθει σε διάλογο παρά τη θέλησή του, δεν μου ήρθε βεβαίως (για πολλοστή φορά) στο μυαλό μόνο η διάσημη εκείνη φράση του Θουκυδίδη για όσους άλλαζαν τη σημασία των λέξεων, ώστε να τις προσαρμόζουν στη διεστραμμένη σκέψη τους και στα σκοτεινά συμφέροντά τους.

       Επιπλέον σκέφτηκα ότι ξεκάθαρα θα μπορούσαν και να μηνυθούν όλοι αυτοί για βάναυση και χυδαία προσβολή της νοημοσύνης μας (χώρια εννοείται από όλα τα άλλα που μπορεί κανείς εδώ και πολλά χρόνια να τους καταμαρτυρήσει). Να μηνυθούν και μόνο για τον λόγο ότι μας εμπαίζουν τόσο ξεδιάντροπα, πετώντας στα σκουπίδια ακόμη και τα τελευταία ίχνη προσχημάτων.

Μετά τους ναούς, κλειδώνουν και τις θύρες της ιστορίας

Μετά τους ναούς, κλειδώνουν και τις θύρες της ιστορίας

 Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς

«Στου Κιλκίς την ολόμαυρη ράχη

περπατώντας η Δόξα μονάχη

μελετά τα λαμπρά παλληκάρια

και στην κόμη στεφάνι φορεί

γινωμένο απ’ ολίγα χορτάρια

πού 'χαν μείνη στην έρημη γη».

 Διαβάζω από το βιβλίο "Αθάνατη Ελλάς" του Δ Καλλιμάχου, αυτόπτου μάρτυρος και "εθελοντού ιεροκήρυκος της Ε' Μεραρχίας", για την ένδοξη μάχη του Κιλκίς: " Εκεί προς τα χαρακώματα ένας φαντάρος μας βαρέως πληγωμένος, ο οποίος μετ' ολίγον δεν θα διέφευγε το μοιραίον, από τας φλόγας των καιομένων σπαρτών που ολονέν τον επλησίαζαν, λέγει προς τον συνάδελφόν του που επήγε να τον βοηθήση:

-Άφησέ με, δεν θέλω τίποτε. Εγώ τώρα θα λέγω νυν απολύεις…απάνω τους. Επάνω τους, συ πάρε μόνον τις μπαλάσκες μου και ρίξε και τις δικές μου σφαίρες για μνημόσυνο. Να, και το παγούρι μου, έχει λιγάκι νερό να δροσίσεις το λαρύγγι σου και το φλογισμένο λιανοντούφεκό σου. Χτυπάτε τους…. και έπεσε…". (Σελ. 61).

Το «Ελλάδα 2021» και η ψευδοεπιστημονική κακοήθεια της εθνοαποδόμησης

 

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

      Βλέπουμε εδώ και λίγο καιρό να κλιμακώνονται οι αντιδράσεις στις αθλιότητες της επιτροπής «Ελλάδα 2021». Και πρόκειται για ένα φαινόμενο υγιές και φυσιολογικό. Καθότι, μπορεί ο εθνομηδενισμός να έχει θεριέψει και ειδικά τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες να έχει μετατραπεί σε επίσημη κρατική ιδεολογία, που εμφορεί όχι μόνο την υπόγεια απόπειρα αποδόμησης της ορθόδοξης πίστης, της γλώσσας και της ιστορικής μας μνήμης (ως βασικών δομικών στοιχείων της εθνικής μας ταυτότητας), αλλά και την επίσημη εσωτερική και εξωτερική πολιτική της χώρας (όπως την παρατηρούμε κυρίως στο λαθρομεταναστευτικό και στην εξωφρενική αντιμετώπιση των εθνικών μας θεμάτων). Όμως όταν η αποδόμηση γίνεται ξεδιάντροπα απροκάλυπτη και πλέον ξεπερνά ακόμη και τη χυδαιότερη αλητεία, τότε είναι λογικό η δυσφορία να γίνει αγανάκτηση και ακολούθως μαζική οργή.