ΑΝΤΙ ΣΧΟΛΙΟΥ:
Στις 26 Ιουνίου του '47, η Ιερά
Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας, τόνιζε προς τον επίσκοπο Σερρών, με έγγραφό
της που είχε σχεδόν τη μορφή στρατιωτικής τελικής διαταγής μάχης :
Αριθ.Πρωτ. 1531/Διεκπ.778-26/6/1947.
''Σεβασμιώτατε εν Χριστώ αδελφέ. Εις
απάντησιν του υπ.αριθ.246/20-5-1947 εγγράφου υμών, δι' ου αναφέρετε ότι οι από
του 1922 εγκατασταθέντες εις το χωρίον Αγία Ελένη Σερρών πρόσφυγες εκ Κωστή της
Ανατολ. Ρωμυλίας, εξακολουθούν κατά την εορτήν του Αγίου Κωνσταντίνου και
Ελένης να εορτάζουν παλαιόν έθιμον της πατρίδας αυτών, τα καλούμενα
Αναστενάρια, και παρακαλείτε όπως παράσχωμεν οδηγίας εάν πρέπει να επιδιώξετε
την κατάργησιν αυτού, ή να επιδείξητε αδιαφορίαν, Συνοδική διαγνώμη, γνωρίζομεν υμίν ότι το εν λόγω έθιμον ως
ειδωλολατρικόν και αναγόμενον εις τας οργιαστικάς εορτάς του Διονύσου, δέον να
καταργηθή, χρησιμοποιουμένων πάντων των πνευματικών μέσων, των υπό της
Εκκλησίας διατεθειμένων.''
Το φαινόμενο της ακαϊας στον ελληνικό χώρο ταυτίζεται με το γνωστό λαϊκό έθιμο των αναστεναρίων, που κυρίως ετελείτο, μέχρι πριν την ανταλλαγή
των πληθυσμών του 1923, σε διάφορα χωριά της ΒΑ Θράκης, προς «τιμήν» του αγίου Κωνσταντίνου, σήμερα δε τελείται περισσότερο στα χωριά: Μελίκη Βέροιας, Λαγκαδά, Μακρολεύκη Δράμας και Αγία Ελένη Σερρών.
Εκεί πανηγυρίζουν για να εορτάσουν την ανάμνηση της διάσωσης των εικόνων των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης από πυρκαγιά, που ξέσπασε το 1250 στον φερώνυμο ναό τους, στο Λαγκαδά. Η πυροβασία αποτελεί το αποκορύφωμα του πανηγυριού.
Εκεί πανηγυρίζουν για να εορτάσουν την ανάμνηση της διάσωσης των εικόνων των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης από πυρκαγιά, που ξέσπασε το 1250 στον φερώνυμο ναό τους, στο Λαγκαδά. Η πυροβασία αποτελεί το αποκορύφωμα του πανηγυριού.
