Ανοικτή Επιστολή προς την Ιεραρχία για το Ουκρανικό ζήτημα

ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΗ Η ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ TO ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ, ΜΕ ΝΕΑ ΛΙΣΤΑ ΟΝΟΜΑΤΩΝ
έως 30-9-2019
 (Συλλογή υπογραφών συνεχίζεται)

 

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ TO ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ (Συλλογή υπογραφών)

 

Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, κ.κ. Ἱερώνυμον,  Ἀθήνα

Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στὶς Ἕδρες Τους.

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι,

Ὡς μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ κατὰ πνεῦμα υἱοὶ τῆς ἐπισκοπικῆς-πατρικῆς Σας εὐθύνης αἰσθανόμαστε τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπευθυνθοῦμε σὲ Ἐσᾶς ὡς πνευματικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικούς μας Πατέρες καὶ νὰ ἐκφράσουμε τὴν ἀνησυχία καὶ ἀγωνία μας γιὰ τὴν ἀντικανονικὴ χορήγηση τοῦ Οὐκρανικοῦ αὐτοκεφάλου.

1. Συμμεριζόμαστε καὶ τὴ δική Σας ἀγωνία καὶ τοὺς σοβαροὺς κανονικοὺς καὶ ἐκκλησιολογικοὺς ἐνδοιασμοὺς καὶ τὶς ἐπιφυλάξεις Σας, ὅπως ἔχουν ἐκφραστεῖ ρητῶς ἢ ἀκόμα καὶ σιωπηρῶς κατὰ τὸ πνεῦμα τῆς δικῆς Σας ποιμαντικῆς διακρίσεως.  Ἀντιλαμβανόμαστε καὶ τὶς πιέσεις πού, ὡς μὴ ὤφειλε, δέχεται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ Ἀρχιερεῖς Της ἀπὸ διαφόρους ἐκκλησιαστικοὺς καὶ μὴ παράγοντες. Θέλουμε νὰ πιστεύουμε ὅτι τὰ ὑγιῆ πνευματικὰ ἀντισώματα τῶν Ἐπισκόπων μας θὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς προσβολὲς τῶν ἀλλοτρίων.

2. Ἀσφαλῶς, τιμοῦμε καὶ σεβόμαστε τὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὡς ἔχοντα τὰ πρεσβεῖα τιμῆς καὶ τὴν πρωτοκαθεδρία μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἀδιαμφισβήτητα τά πρωτεῖα τιμῆς ὡς χορηγηθέντα ὑπὸ Οἰκουμενικῶν Συνόδων παραμένουν ἀδιάπτωτα ἐσαεί.

3. Τὰ πρεσβεῖα τιμῆς τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑφίστανται καὶ ἀσκοῦνται ἀποκλειστικὰ στὰ πλαίσια τοῦ ἁγιοπνευματικοῦ συνοδικοῦ συστήματος τῆς κοινωνίας τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ ὄχι ἔξω καὶ πάνω ἀπὸ αὐτό: Συνίστανται κυρίως στὸν συντονισμὸ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν σὲ κρίσιμα θέματα διορθοδόξου ἐνδιαφέροντος, στὴν προεδρία τῶν διορθοδόξων καὶ  πανορθοδόξων συναντήσεων καὶ Συνόδων  καὶ στὴν ἔκφραση καὶ ὑλοποίηση τῶν ἀποφάσεων ποὺ ἔχουν ληφθεῖ μετὰ ἀπὸ πανορθόδοξη διαβούλευση.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 30^η Σεπτεμβρίου 2019

 

   Τι είναι η Εκκλησία στο εσώτατο είναι της; Ποια είναι η ταυτότητά της και ποια τα όριά της; Ταυτίζονται τα χαρισματικά με τα κανονικά της όρια, ή όχι; Υπάρχουν στοιχεία ή (και) διαβαθμίσεις εκκλησιαστικότητος στις ετερόδοξες χριστιανικές ομολογίες; Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα του παραλληλισμού μεταξύ των σχέσεων ανδρός και γυναικός και Χριστού και Εκκλησίας στην προς Εφεσίους επιστολή του αποστόλου Παύλου; Ιδού μερικά χαρακτηριστικά ερωτήματα, που προβληματίζουν και βασανίζουν πολλούς συγχρόνους θεολόγους, επηρεασμένους, και διαβρωμένους λιγότερο, ή περισσότερο, από τις σύγχρονες περί Εκκλησίας οικουμενιστικές θεωρίες, όπως η προτεσταντική θεωρία των κλάδων, η θεωρία της βαπτισματικής θεολογίας, η θεωρία της διευρυσμένης εκλησιολογίας, η θεωρία περί ορατής και αοράτου Εκκλησίας κ.α. Η εκκλησιολογική σύγχυση γύρω από τα παρά πάνω ερωτήματα αυξήθηκε ακόμη περισσότερο μετά την εκκλησιολογική αναθεώρηση της Β΄ Βατικανής Συνόδου, (1962-1965), στην οποία  ως γνωστόν υιοθετήθηκαν και νομοθετήθηκαν διαβαθμίσεις εκκλησιαστικής πληρότητος στις εκτός του Παπισμού ετερόδοξες ομολογίες. Ωστόσο οι ιεροί και θεόπνευστοι συγγραφείς των βιβλικών κειμένων και οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας έχουν δώσει αυθεντικές απαντήσεις σ’ όλα τα εν λόγω ερωτήματα, τις οποίες είτε αγνοούν, είτε θέλουν να αγνοούν πολλοί σύγχρονοι «Ορθόδοξοι» υψηλόβαθμοι κληρικοί και θεολόγοι, μέσα στο χώρο της Ορθοδοξίας. Διαθέτοντες πλούσιο τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος όχι μόνο εισεχώρησαν, (όσο είναι δυνατόν να εισχωρήσει κτιστός νους),  στο μυστήριο της Εκκλησίας, αλλά και την οριοθέτησαν από τις ποικίλες πλάνες και αιρέσεις με την συγκρότηση Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων.  

«Ἔχουσιν οὗτοι (οἱ αἱρετικοὶ) τοὺς οἴκους, ἡμεῖς τὸν ἔνοικον·» π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

 

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=P1vjEqeIAQo

Συ εφόνευσας και εκληρονόμησας τον αδελφόν σου Ονούφριον!

Ἰταλία 19.09.2019: Ὁ «Πάπας τῆς Ἀνατολῆς» ἐν μέσῳ τῶν «Ἐπισκόπων» του! «Ὑπάρχει μία ἄποψη ὅτι ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός. Ἀλλά στήν πραγματικότητα εἶναι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης» (Σεβ. Ἀδριανουπόλεως 05.06.2019).

Γράφει ὁ κ. Ἀντώνιος Χαραλάμπης

 

Παρακολουθῶ τὸ τελευταῖον ἔτος τὰ περισσότερα δημοσιεύματα Ἱεραρχῶν καὶ θεολόγων διὰ τὸ ζήτημα ποὺ ἀνέκυψεν ὡς μὴ ὤφειλεν εἰς τὴν Οὐκρανίαν. Ὅλα ἠσχολήθησαν ἕως σημείου ἐξαντλήσεως σχεδὸν κάθε πτυχῆς τῆς δογματικῆς, ἐκκλησιολογίας, ἱστορικοκανονικῆς καὶ ἐν γένει τῆς ὅλης θεολογίας ἐπὶ τοῦ ζητήματος. Ἀπουσιάζουν ὅμως ἀπὸ ὅλα δύο βασικὰ στοιχεῖα κομβικὰ διὰ τὸ ὅλον ζήτημα. Τὸ πρῶτον εἶναι ἡ ἐπικέντρωσις εἰς τὸ μέλλον καὶ τὸ δεύτερον ἡ ἔλλειψις μιᾶς προφητικῆς φωνῆς.

Ἡ εἰκὼν τῆς Ὀρθοδοξίας τὸ 2021

Ἄξιον καὶ δίκαιον νὰ ἀντλοῦνται τὰ ἐπιχειρήματα ἐναντίον τῆς προκειμένης αὐθαιρεσίας τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ἀπὸ τὴν ἱστορίαν. Μὲ θλίβει τὸ γεγονὸς ὅμως ὅτι οὐδεὶς συγκινεῖται! Ἀπάθεια ἐνώπιον ἑνὸς ἐγκλήματος! Ἴσως εὐθύνονται ὅλοι ὅσοι δημοσιεύουν κείμενα, διότι δίδεται ἡ ἐντύπωσις ὅτι τὸ ἔγκλημα εἶναι εἰς βάρος ἑνός… Ἱ. Κανόνος ἢ κατὰ κάποιου Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ἀποτέλεσμα εἶναι νὰ θέτουν κάποιοι εἰς τὸ ζύγι ἀφ’ ἑνὸς τὸν Κανόνα καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὸ Φανάριον καὶ νὰ προτιμοῦν νὰ θυσιάσουν κάποιον «ἄψυχον» Ἱ. Κανόνα παρὰ τὴν ἐπιβίωσιν, ὅπως πονηρῶς προβάλλεται, τῶν ἐνοίκων τοῦ Πατριαρχείου.

Κυθήρων Σεραφείμ: Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις στούς ἐπικριτές μου

Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις στούς ἐπικριτές μου

 

Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ

 

          Αὐτές τίς ἡμέρες κάποιοι ἐπικριτές μου μέ βαρεῖς χαρακτηρισμούς καί δριμεῖες ἐκφράσεις καταφέρονται ἐναντίον μου ἐξ ἀφορμῆς τῆς στάσεως καί τῶν δηλώσεών μου ἐν Ἱερᾷ Συνόδῳ καί ἐκτός Αὐτῆς ἐπί τοῦ φλέγοντος καί περιπλόκου Οὐκρανικοῦ ζητήματος. Οἱ θέσεις μου ἐπί τοῦ σοβαροτάτου αὐτοῦ Κανονικοῦ καί Ἐκκλησιολογικοῦ θέματος εἶναι ξεκάθαρες καί διάφανες. Γιά τήν ἀκρίβεια δέν εἶναι δικές μου οἱ θέσεις αὐτές, ἀλλά τοῦ Θείου Νόμου, τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἱεροῦ Πηδαλίου ἐν γένει, τῆς Δογματικῆς Διδασκαλίας τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἁγίων Πατέρων Αὐτῆς, καί ἐκεῖθεν ἀντλῶ τήν ἐπιχειρηματολογία μου.

Είναι θέμα αξιοπρέπειας από πλευράς του Δήμου Θεσσαλονίκης η αλλαγή ονόματος των «ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ»

 

Γράφει ο Σάββας Ηλιάδης Δάσκαλος Κιλκίς

    Ο κόσμος τρελάθηκε! Σύγχυση φοβερή! Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό που συμβαίνει με τα «ΔΗΜΗΤΡΙΑ» στην Θεσσαλονίκη. Άνοιξα το φετινό πρόγραμμα, το οποίο δημοσιεύτηκε από τον αρμόδιο φορέα, το  διάβασα και ντράπηκα για την κατάντια μας! Αηδίασα! Για την κατάντια των Θεσσαλονικέων κυρίως.  Για την αδιαφορία και την ανοχή στην πλήρη απαξίωση κάθε ελληνικού και ορθοδόξου. Λίγη αξιοπρέπεια, λίγος σεβασμός, λίγη συστολή μπροστά στα άγια και ιερά των συμπολιτών τους! Τι σχέση έχει ο άγιος με όλα αυτά, που περιέχει το πρόγραμμα; Δεν θα ρωτήσω τους εκπροσώπους της εκκλησιαστικής διοίκησης. Δεν υπάρχει λόγος, διότι το παιχνίδι το παίζουν οι άθεοι μόνοι τους και χωρίς αντίπαλο!

Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

 

 

Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Ξεχασμένο ντοκουμέντο

 

1. Μετέωρα τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Φαναρίου

 

Τὸν κόσμο τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπασχολεῖ ζωηρὰ τὸ Οὐκρανικὸ Ζήτημα, δηλαδὴ ἡ ἀντικανονικὴ ἀπόδοση αὐτοκεφαλίας σὲ σχισματικὲς ὁμάδες τῆς Οὐκρανίας, μὲ ἀγνόηση τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀποσχίσθηκαν καὶ ἐτιμωρήθηκαν μὲ καθαιρέσεις καὶ ἀφορισμούς. Τὶς ἐπιβαλλόμενες ἀπὸ κάποια τοπικὴ ἐκκλησία ποινές, σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, τὶς ἀναγνωρίζουν ὅλες οἱ ἄλλες τοπικὲς ἐκκλησίες, καὶ καμμία ἐξ αὐτῶν δὲν ἔχει τὸ κανονικὸ δικαίωμα νὰ ἐπέμβει σὲ δικαστικὲς ἁρμοδιότητες ἄλλης αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας. Αὐτὸ θεωρεῖται εἰσπήδηση στὰ ὅρια ξένης δικαιοδοσίας καὶ ἀποτελεῖ βαρὺ κανονικὸ παράπτωμα.

Η ΟΥΝΙΤΙΚΗ ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

 

 

Εν Πειραιεί τη 26^η Σεπτεμβρίου 2019

 

Η ΟΥΝΙΤΙΚΗ ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ

 

     Όπως ήδη έχουμε αναλύσει σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας, οι βάρβαροι και αιρετικοί Φράγκοι, χρησιμοποίησαν πέρα από τους κατακτητικούς τους πολέμους και την Εκκλησία ως εργαλείο για να πραγματοποιήσουν τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια, να υποτάξουν δηλαδή την ρωμαλέα τότε και ένδοξη αυτοκρατορία της Ρωμανίας και να σφετεριστούν τον πολιτιστικό της πλούτο. Μεταχειρίστηκαν κάθε τρόπο και μέσο για να θεωρηθούν εκείνοι ως οι «νόμιμοι» διάδοχοι της ελληνορωμαϊκής κληρονομιάς, αλλά και της χριστιανικής πίστης, την οποία φρόντισαν να μεταλλάξουν υιοθετώντας  αιρετικές και κακόδοξες θεωρίες. Η κατάληψη του παπικού θρόνου ήταν το πρώτο βήμα και η κατάληψη της ανατολής η συνέχεια με τις λυσσαλέες στρατιωτικές τους επιθέσεις και τις φρικτές σταυροφορίες. Σύντομα όμως κατάλαβαν ότι ήταν αδύνατον να ξεριζώσουν την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη, παρά τις συντονισμένες προσπάθειες που κατέβαλαν κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Τότε συνέλαβαν ένα νέο σατανικό σχέδιο αλώσεως της Ορθοδοξίας, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά δόλια και ύπουλα μέσα. Επενόησαν την διαβόητη και επάρατη Ουνία, η οποία ιδρύθηκε και θεσπίστηκε συνοδικά στην Δ΄ παπική «Σύνοδο» του Λατερανού, (1215). Η σχετική «βούλα» του «Πάπα» Ιννοκεντίου του Γ΄ στη «Σύνοδο» αυτή προέβλεπε ότι, «εάν σε κάποια περιοχή ζουν διάφορα έθνη με διαφορετικές γλώσσες και εκκλησιαστικούς ρυθμούς, ο Επίσκοπος να εκλέξει άξιους άνδρες, οι οποίοι θα τελούν για κάθε μια εθνότητα τη θεία λατρεία στη γλώσσα και τον ρυθμό της». Στη συνέχεια, επί οκτώ αιώνες μέχρι σήμερα, η Ουνία θα αναπτύξει μια πρωτοφανή εγκληματική δραστηριότητα, την οποία θα παρουσιάζει προς τα έξω ως δήθεν «ιεραποστολική», προς παραπλάνηση βέβαια των αφελών, με δόλιο προσηλυτισμό, με ανείπωτα βασανιστήρια και θανατώσεις εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων, με βανδαλισμούς, αρπαγές ναών κ.λ.π. ιδίως στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΑ.

 

ΑΓΩΝΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ.



 

 



ΔΕΝ ΕΦΗΣΥΧΑΖΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

 

 

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

     Η πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ για το μάθημα των Θρησκευτικών αποτελεί αναμφίβολα μια ηχηρή αποκατάσταση της αλήθειας, μια δικαίωση όσων αγωνίστηκαν τα τελευταία χρόνια για το σοβαρό αυτό θέμα, ταυτόχρονα όμως και δικαίωση της απλής λογικής που κάποιοι βάλθηκαν να βιάσουν κατάφωρα, μετατρέποντας το άσπρο σε μαύρο.