Την αφαίρεση από τα δίπτυχα του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β΄ αποφάσισε το Πατριαρχείο Μόσχας.

Το Πατρ. Μόσχας διακόπτει την κοινωνία με το Πατρ. Αλεξανδρείας

Την απόφαση της διακοπής κοινωνίας και την αφαίρεση από τα δίπτυχα του Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ. Θεοδώρου Β΄ έλαβε πριν από λίγο το Πατριαρχείο Μόσχας.

Αναλυτικότερα, υπό την ηγεσία του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ.κ. Κυρίλλου συνεχίσθηκαν σήμερα δεύτερη ημέρα οι εργασίες της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας στην Πατριαρχική έδρα στην ιερά Μονή του Αγίου Δανιήλ Μόσχας όπου η Εκκλησία της Ρωσίας έλαβε την εν λόγω (σ.σ. αναμενόμενη) απόφαση με βάση και την προηγούμενη απόφασή της για την Εκκλησία της Ελλάδος.

Οι Ρώσοι Ιεράρχες εξέτασαν σχολαστικά την απόφαση του Πατριάρχη Θεοδώρου Αλεξανδρείας να αναγνωρίσει τη νέα Εκκλησία της Ουκρανίας και εξέφρασαν τη βαθειά λύπη τους για την απόφασή του που καθιστά αδύνατη τη διατήρηση της ευχαριστιακής κοινωνίας μαζί του όπως τόνισαν χαρακτηριστικά.

Ευλογημένα Χριστούγεννα

 

Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν τιμιωτέραν,
καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων.

 

Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον!
οὐρανὸν τὸ σπήλαιον·
θρόνον Χερουβικὸν τὴν Παρθένον·
τὴν φάτνην χωρίον ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος,
Χριστὸς ὁ Θεὸς· ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.

 

Μάγοι καὶ Ποιμένες, ἦλθον προσκυνῆσαι,
Χριστὸν τὸν γεννηθέντα, ἐν Βηθλεὲμ τῇ πόλει.

 

Στέργειν μὲν ἡμᾶς, ὡς ἀκίνδυνον φόβῳ,
Ῥᾷον σιωπήν, τῷ πόθῳ δὲ Παρθένε,
Ὕμνους ὑφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους,
Ἐργῶδές ἐστιν, ἀλλὰ καὶ Μήτηρ σθένος,
Ὅση πέφυκεν ἡ προαίρεσις δίδου.

Τα Χριστούγεννα ως αφορμή για πνευματικό προβληματισμό

 

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ 

Καὶ ἔτεκεν τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτόν, καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸνἐν τῇ φάτνῃ, 

διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι. (Λουκ. β,7)

Κανένα πανδοχείο και κανένας συγγενής δεν φιλοτιμήθηκε  να προσφέρει στον Νεογέννητο Χριστό τόπο για φιλοξενία.

Στην μικρή Βηθλεέμ, για όλους τους ανθρώπους υπήρχε χώρος. Για τον Πλάστη όμως και Σωτήρα, ούτε μια μικρή γωνιά δεν βρέθηκε, παρεκτός από το σπήλαιο και την φάτνη!

Σήμερα, στο δικό μας κατάλυμα, δηλαδή, στην Πατρίδα μας, στο χωριό μας, στις οικογένειές μας, στις καρδιές μας, υπάρχει άραγε διαθέσιμος τόπος για τον Ενανθρωπήσαντα Χριστό;
(1). Και πρώτα-πρώτα ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας.

Εμείς, οι βαφτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχουμε άραγε τόπο για τον Κύριό μας στο κατάλυμα της καρδιάς μας;

Καθαριζόμαστε από τα πάθη, ώστε να γίνει η καρδιά μας φάτνη άνετη και ζεστή για τον Χριστό, που γεννιέται;

(2) Ευρίσκει ο Χριστός τόπο στο κατάλυμα του δικού μας σπιτιού; 

Έχει θέση ο Χριστός στην οικογενειακή μας ζωή; 

Η πασών των εορτών επεδήμησεν εορτή

 

Η πασών των εορτών επεδήμησεν εορτή

 

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

 

Πλησίασε κάποτε ένας Ευρωπαίος, ένας Φράγκος, τον τροπαιούχο νομπελίστα μας ποιητή, Γιώργο Σεφέρη, πειράζων αυτόν και λέγων: «Μα, πιστεύετε σοβαρά ότι είστε απόγονοι του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή ; Απάντησε ο ποιητής: Όχι, είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε ελληνικά, που προσευχήθηκε ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον μαρμαρωμένο βασιλιά και τον Παπαφλέσσα, που ζύμωνε κάθε Πρωτοχρονιά την βασιλόπιτα και ένιωθε την ψυχή της να βουρκώνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά το ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου». Βαθιά θεολογική η απάντηση του ποιητή. Το ερώτημα είναι πόσοι από μας μπορούν να δώσουν σήμερα την ίδια απόκριση.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ «ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»

Τί δέoν γενέσθαι;

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Εἰσαγωγικὸ Σημείωμα

 

Ἐπειδὴ ἡ Διακήρυξη ξεπέρασε τὴν ἔκταση ποὺ ὑπολογίζαμε, γιὰ νὰ μὴ δειλιάσει κανεὶς καὶ ἀποφύγει νὰ τὴν διαβάσει παρουσιάζουμε ὡς κίνητρο καὶ καθρέπτη τὰ περιεχόμενά της:

1. Ἡ νέα παπίζουσα ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου ἐγέννησε τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καὶ τὸ ψευδοαυτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας.

2. Ἡ ἐν τῇ πράξει (de facto) ἐφαρμογὴ τοῦ νέου "πρωτείου" στὸ Κολυμπάρι.

3. Οἱ δύο βασικοὶ στόχοι τῆς "συνόδου" στὸ Κολυμπάρι.

4. Καὶ τὸ Οὐκρανικὸ συνδέεται μὲ τὸ Κολυμπάρι καὶ μὲ τὸ νέο "πρωτεῖο" τῆς Κωνσταντινούπολης

5. Τελικὸς στόχος ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἤδη ὑφιστάμενης ἕνωσης μὲ τὸν πάπα καὶ τοὺς ἄλλους αἱρετικοὺς

6. Ἀνάγκη ἐπείγουσας ἀφύπνισης καὶ Ὀρθόδοξης ἀντίστασης. Τὶ δέον γενέσθαι;

 

1. ῾Η νέα παπίζουσα ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου ἐγέννησε τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καὶ τὸ ψευδοαυτοκέφαλο τῆς Ουκρανίας.

Δὲν ἔχουν ἀκόμη κοπάσει οἱ ἀντιδράσεις, οἱ διαιρέσεις καὶ οἱ ἀμφισβητήσεις ποὺ προκάλεσε ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), καὶ προστέθηκε τώρα ἄλλη ἐμφανέστερη καὶ προκλητικότερη αἰτία ἐνδοορθόδοξης ἀναστάτωσης. Πρόκειται γιὰ τὴν ἀντικανονικὴ ἀπόδοση αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ ἀπαράδεκτη καὶ ἄθεσμη εἰσπήδηση στὴν κανονικὴ δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ καὶ χωρὶς νὰ τηρηθεῖ καμμία κανονικὴ προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἱερωσύνης αὐτοχειροτόνητων, ἀχειροτόνητων, καθηρημένων καὶ ἀναθεματισμένων κληρικῶν. Τὸ χειρότερο δὲ ποὺ τινάζει στὸν ἀέρα τὴν κανονικὴ τάξη καὶ νομιμότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν διαβόητη εὐχαριστιακὴ ἐκκλησιολογία, εἶναι ὅτι στὸν ἴδιο τόπο, στὴν μητρόπολη Κιέβου, στὴν πρωτεύουσα τῆς Οὐκρανίας, ἐκλέγεται καὶ τοποθετεῖται δεύτερος μητροπολίτης ἐκ τῶν σχισματικῶν, ὁ Ἐπιφάνιος, ἐνῶ ὑπάρχει ὁ κανονικὸς καὶ ἀναγνωριζόμενος ἀπὸ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους μητροπολίτης Κιέβου Ὀνούφριος, μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.

Περί «κατευνασμού» και ετέρων αστειοτήτων…

 

 

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

      Ενώ η ένταση από τις τουρκικές προκλήσεις συνεχίζει να κλιμακώνεται, ταυτόχρονα συνεχίζεται απαράλλακτη και η επίδειξη της γνωστής ψοφοδεούς ελληνικής στάσης. Μιας στάσης «εμπλουτισμένης» απλώς πλέον με τους κωμικοτραγικούς πανηγυρισμούς κάποιων για τη δήθεν στήριξη που απολαμβάνουμε από τους εταίρους μας και για τη…διεθνή απομόνωση της Τουρκίας. Αλλά και «εμπλουτισμένης» από μία σειρά καθημερινών δηλώσεων, τοποθετήσεων και «αναλύσεων» εκ μέρους ενός ολόκληρου συνεπικουρούντος πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου, που προσπαθεί να μας πείσει για την άμεση αναγκαιότητα να κρατήσουμε ως χώρα στάση κατευνασμού, ειρηνικής διευθέτησης, κατανόησης, συνεργασίας ή όπως αλλιώς θέλουν όλοι αυτοί να βαφτίζουν τον επαίσχυντο ενδοτισμό.

Αφρικανοί ιερείς δημοσιεύουν ανοιχτή επιστολή για την αναγνώριση της σχισματικής OCU από τον Πατριάρχη.

17 Δεκεμβρίου 2019, Κένυα, Τανζανία, Ουγκάντα, Ζάμπια.

 

Αρκετοί Αφρικανοί ιερείς του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας δημοσίευσαν ανοιχτή επιστολή σχετικά με την πρόσφατη απόφαση του Πατριάρχη τους, Αλεξάνδρειας Θεοδώρου Β’, να αναγνωρίσει την σχισματική «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» και να μνημονεύει τον προκαθήμενό της Επιφάνιο Ντουμένκο στις Θείες Λειτουργίες.

Οι ιερείς σημειώνουν ότι ενώ η πλειονότητα των κληρικών και λαϊκών του Πατριαρχείου είναι Αφρικανοί, η δική τους γνώμη για το θέμα δεν ελήφθη υπόψη διότι δεν ζητήθηκε ποτέ.

Η επιστολή υπογράφεται από 27 ιερείς από την Κένυα, την Τανζανία, την Ουγκάντα και τη Ζάμπια, οι οποίοι θλίβονται από την απόφαση του Πατριάρχη τους και προσεύχονται να την αναθεωρήσει.

Το OrthoChristian έλαβε την ανοικτή επιστολή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με το μήνυμα, «Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές, με σεβασμό και ταπείνωση είμαστε στην πολύ ευχάριστη θέση να σας γράψουμε για να εξηγήσουμε την άποψή μας και την απόφασή μας ως κανονική Εκκλησία και ιερείς στην Αφρική.»

Ολόκληρη η επιστολή:

Εγερτήριο σάλπισμα Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου.

    Η Εκκλησία του Θεού δεν έχει μείνει χωρίς ποιμένα, μολονότι την έχουν κατατοξεύσει.  Και «πύλαι άδου» δεν έχουν καταφέρει να την καθυποτάξουν. Ούτε ανέχεται να κάμνει κάτι και να λέγει αντίθετα προς τους καθιερωμένους («κειμένους») όρους και νόμους. Όμως πολλοί ποιμένες ποικιλοτρόπως έγιναν άφρονες. Διότι και συνόδους εσυγκρότησαν μεγάλες και πολυπληθείς, και θεώρησαν τους εαυτούς τους ότι είναι Εκκλησία Θεού, και φρόντισαν να φαίνονται ότι υπερασπίζονται τους «κανόνες». Στην πράξη όμως εστρέφονταν εναντίον των κανόνων. Λοιπόν, Σύνοδοι δεν είναι όταν μαζεύονται απλώς ιεράρχες και ιερείς, έστω και αν είναι πολλοί. Διότι είναι καλύτερο, λέγει ο λόγος του Θεού, να είναι ένας που κάνει το θέλημα του Κυρίου, παρά μυριάδες που το παραβαίνουν.

   Η Σύνοδος λοιπόν πρέπει να γίνεται εν ονόματι Κυρίου με ειρήνη και με τήρηση των «κανόνων» και οι καταδικαστικές και οι αθωωτικές αποφάσεις να μην λαμβάνονται όπως τύχει, αλλά όπως ορίζει η αλήθεια και οι κανόνες και οι γνωρίζοντες την ακρίβεια. Διότι ο τέλειος λόγος του Θεού δεν μπορεί από τη φύση του να δένεται και να ορίζεται όπως θέλει ο καθένας. Και στους και στους ιεράρχες σε καμία περίπτωση δεν έχει δοθεί εξουσία να παραβαίνουν τους «κανόνες», παρά μόνο να συμβαδίζουν με τα όσα έχουν γίνει αποδεκτά και έχουν αναγνωριστεί, και να ακολουθούν τους πριν από αυτούς  Πατέρες. Δεν επιτρέπεται λοιπόν ούτε η δική μας τοπική Εκκλησία ούτε καμία άλλη, να κάμνει κάτι παραβαίνοντας τους κείμενους νόμους και «κανόνες». Διότι, αν γινόταν αυτό το Ευαγγέλιο θα ήταν κενό και οι κανόνες άχρηστοι. Οπότε κάθε επίσκοπος κατά την διάρκεια της αρχιεροσύνης του, επειδή θα του ήταν επιτρεπτό να ενεργεί με τους ομόφρονές του όπως θα ήθελε, θα ήταν ένας νέος Ευαγγελιστής ένας άλλος Απόστολος και άλλος Νομοθέτης!!. Ευτυχώς δεν συμβαίνει αυτό, διότι έχουμε παραγγελία από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο, αν κάποιος διδάσκει η μας προστάζει να κάνουμε κάτι αντίθετο προς αυτό που παραλάβαμε, που να είναι δηλαδή αντίθετο προς τους «κανόνες» των κατά καιρούς οικουμενικών και τοπικών Συνόδων, αυτός να μην είναι αποδεκτός στην Εκκλησία και να μη λογαριάζεται μεταξύ των αγίων χριστιανών.

Εκτός αληθείας οι εκτός της Ορθοδοξίας

 

«ΜΗΔΕΝ ΝΟΘΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΩ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΙ ΠΑΡΑΔΕΧΕΣΘΕ» (Ιω. Χρυσόστομος»)

(+)Στέργιου Σάκκου, Καθηγητού Θεολογικής Α.Π.Θ.

     Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, όχι μόνο ο προτεσταντισμός αλλά και ο παπισμός είναι αίρεση, παρ` όλα τα καλά χριστιανικά στοιχεία που μπορεί να διαθέτουν και οι δύο, όπως και κάθε άλλη αίρεση. Σαφής είναι η καταδικαστική απόφαση του αγίου Πνεύματος΄ «ὅστις γὰρ ὅλον τὸν νόμον τηρήσῃ, πταίσῃ δὲ ἐν ἑνί, γέγονε πάντων ἔνοχος» (Ιακ. 2,0). «Οι της του Χριστού Εκκλησίας», γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «της αληθείας εισί»΄ και οι μη της αληθείας όντες ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισίν» (α). Είναι εκτός αληθείας οι εκτός της Ορθοδοξίας. Γι` αυτό και το άγιο Ευαγγέλιο απαγορεύει κάθε πνευματική σχέση μαζί τους. Ο ίδιος ο Κύριος συνιστά να φυλαγόμαστε «ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν» (Μθ 7,15), ενώ ο απόστολος Ιωάννης, ο μαθητής της αγάπης, διδάσκει τον αιρετικό «μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε» (Β΄ Ιω. 10) . Ακολουθώντας την ευαγγελική γραμμή οι ιεροί Κανόνες με αυστηρότητα απαγορεύουν την συμπροσευχή και οποιαδήποτε άλλη λειτουργική κοινωνία με τους αιρετικούς.(β)

«… τὰ τοσαῦτα κακὰ εἰρήνην προσαγορεύουσιν»! (Σοφ. Σολ. 14,22)

Ζιγαβηνός: «δεί πρώτον αποκοπήναι το ανιάτως έχον, είτα το λοιπόν ειρηνεύσαι προς τε εαυτό και προς τον Θεόν».

 

Γράφει ο Σάββας Ηλιάδης Δάσκαλος Κιλκίς

      Τοιαύτα και τοσαύτα κακά ενεργούνται επί των ημερών μας από την αίρεση του οικουμενισμού στους κόλπους της ορθόδοξης Εκκλησίας, ων αριθμός ουκ έστιν. Τα πάντα δε ουχί κρυφίως και εν παραβύστω, αλλά έμπροσθεν των οφθαλμών της υφηλίου απάσης και γυμνή τη κεφαλή πλέον. Η εκκλησιαστική ιστορία σημαδεύεται από γεγονότα, τα οποία γράφονται ανεξίτηλα στις σκοτεινές σελίδες της. Παρ` όλα αυτά, φαίνεται πως επικρατεί παντού ησυχία! Φαίνεται! Ησυχία, μέχρι φοβερής ανησυχίας! Ως να μην συμβαίνει τίποτε το ιδιαίτερο, τίποτε το φοβερό και καταστροφικό. Κλήρος και λαός συνεχίζει την πορεία του, ως να μην διακυβεύεται τίποτε ζωτικό από την ιερή Ιστορία του, από την αγία Πίστη του.