Πικρές αλήθειες....

Με την πένα του Σπάρτακου

Το βολικό κουκούλι. Η θαλπωρή ,του βρεφικού μας λίκνου.

Η επίπλαστη ασφάλεια, του κελύφους.Του χάρτινου καβουκιού μας.

Η χρυσόσκονη που μας μάγεψε, η χρυσόσκονη που μας θάμπωσε,

η χρυσόσκονη που μας τύφλωσε.

Η ζάχαρη άχνη που μας γλύκανε και μας πλάνεψε.

Γιατί δεν υποπτευθήκαμε ,πως ίσως νά’ταν κι αρσενικό.

Αρσενικό και πλαστική δαντέλα. Νά’ταν τουλάχιστον, παλιά………

Το εκτυφλωτικό ΦΩΣ, το ΦΩΣ το Ελληνικόν, το ΦΩΣ του Αιγαίου,

το ΦΩΣ των Κυκλαδόσπιτων, μας ζάλισε. Κι αποστρέψαμε το βλέμμα.

Δεν το αντέξαμε. Και επιλέξαμε, το φώς του ΝΕΟΝ.

Θεωρήσαμε αναιμικό , των κεριών το αμυδρό το ΦΩΣ

και προτιμήσαμε το φώς των spots και των προβολέων.

Δεν μας συγκίνησε το ταπεινό ΕΙΚΟΝΙΣΜΑ στο ερημικό ξωκκλήσι

κι αφήσαμε το μάτι μας να μαγευτεί,απ’το illustration και το σιλικονάτο.

Προσπεράσαμε τον Ποιητή,τον Ψάλτη και τον Διαφωτιστή

και τρέξαμε ν’ακούσουμε τον βάρδο,τον κίβδηλο επαναστάτη,

τον επαγγελματία υπνωτιστή των μεθυσμένων ώτων μας,

τον μάστορα μαλάκτη, της πολτώδους κι αλλοπαρμένης μας ψυχής.

Αντικαταστήσαμε άκριτα το καλαμάρι και το χαρτί,με μιά παγωμένη οθόνη

κι ένα υπάκουο πληκτρολόγιο.

Μας διέλαθεν το άρωμα του δεντρολίβανου, της αύρας του Μυρτώου

και η ανασεμιά απ’ τις μυρωδιές της Γκιώνας,της Μονεμβάσιας και της Σαλονίκης.

Και μας σαγήνεψαν το πατσουλί, οι αναθυμιάσεις των εξατμίσεων

και τα deodorants των ιδρωμένων, executive γυναικών.

Αποστρέψαμε με αηδία τα τρυφηλά μας πρόσωπα,απ’την ελιά, το λάδι και το ψωμί

και επιπέσαμε στα σούσι, στις sauces exotiques και στις σκελετωμένες baguettes.

Απορρίψαμε το γαλάζιο τ’ουρανού και δελεαστήκαμε απ’το μέταλλο των κερμάτων.

Βαρεθήκαμε να πεταχτούμε ως το καφενείο,την πλατεία, το γάμο και τη γιορτή,

κουραστήκαμε να σχηματίσουμε το νούμερο στο καντράν του τηλεφώνου,

γιά ν’ακούσουμε ΕΣΤΩ, το χρώμα της φωνής της μάνας,του αδερφού, της κόρης

και του φίλου και βολευτήκαμε με το ανέξοδο, το άψυχο, το παγερό, το SMS.

Απωλέσαμε το ζεστό και ζωντανό χαμόγελο της αγαπητικιάς ,

που ωστόσο το αποτυπώσαμε στο κινητό μας, άψυχο και παγωμένο.

Αρνηθήκαμε ; Φοβηθήκαμε ; Αποφύγαμε ; Πάντως δεν ψάξαμε ΠΟΤΕ,

να βρούμε την ύπαρξη της ΑΛΗΘΕΙΑΣ,πίσω απ’αυτά που ακούγαμε.

Πίσω απ’αυτά, που ΙΣΩΣ θέλαμε ν’ακούμε.Πίσω απ’αυτά που ΔΕΝ μας ενοχλούσαν.

Πίσω απ’αυτά μου μοιάζαν ΕΥΚΟΛΑ και προσιτά. Πίσω π’αυτά,που ΔΕΝ απαιτούσαν

Κρίση. Δεν απαιτούσαν Σκέψη. Δεν απαιτούσαν Παίδεμα.

Και τώρα μιά άλλη ΚΡΙΣΗ, είναι ΕΔΩ . Με ΟΛΗ της, την ΠΙΚΡΗ αλήθεια.

Δίχως έλεος και συμπόνια. Δίχως έστω, ένα κάποιο βολικό και παρήγορο ΨΕΜΑ.

Γιατί ΤΟΤΕ που ακόμη μπορούσαμε, το ΨΕΜΑ φάνταζε πολύ γλυκό

και η ΑΛΗΘΕΙΑ , απελπιστικά πικρή.

Σέβας, ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ.

Πηγή : http://www.filoumenos.com

Χαίρετε εν Κυρίω
π. Φώτιος Βεζύνιας

ΠΕΡΙ ΕΝΩΣΕΩΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ)

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος

Ορθοδοξία και Αίρεση

...Εγέρθητε Χρυσόστομοι, Γρηγόριοι, Γερμανοί, Ταράσιοι, Νικηφόροι, Φώτιοι και λοιποί, παλαιοί και νεώτεροι Άγιοι Πατριάρχαι Κων/πόλεως, οι θυσιασθέντες υπέρ των προβάτων υμών, να ίδητε ποίοι κατέχουν τον Θρόνον υμών! Υμείς μεν ως καλοί Ποιμένες εθύσατε τας ψυχάς υμών υπέρ των ιδίων προβάτων υμών, οι δε σημερινοί θύουσι τα πρόβατα υπέρ εαυτών και ανοίγουν τας θύρας και καλούν τους λύκους διά να εισέλθουν και κατασπαράξουν τα πρόβατα...

Πόθεν ο πατριάρχης εκπέπτωκεν εις τοιούτον όλισθον, ώστε εκουσίως ν αγωνίζεται να παραδώση το ποίμιόν του   εις τους λύκους να το κατασπαράξουν; Η αιτία είναι η υπερηφάνεια, η ρίζα και η αιτία όλων των αμαρτιών, όλων των κακών, όλων των αιρέσεων, των συμφορών και των θλίψεων, και περισσότερον από όλους τας συμφοράς και δυστυχίας η στέρησις της χάριτος του Θεού...

Τους λυκοποιμένας, ψευδοδιδασκάλους, ψευδοπροφήτας και ψευδοχρίστους αιρετικούς οι Άγιοι Πατέρες, οι μιμηταί του Αρχιποίμενος Χριστού και διάδοχοι των μαθητών Αυτού, οι καλοί, οι αληθείς και θείοι ποιμένες, οι συγκροτήσαντες τας σεπτάς και αγίας επτά Οικουμ. Συνόδους, απεδίωξαν μακράν της ποίμνης του Χριστού και, ως αμετανοήτους, εις το αιώνιον ανάθεμα παρέδωκαν...

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΩΝ

...Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν συνηθίζει να κάμνη καινοτομίας, ως η των Δυτικών και Διαμαρτυρομένων, αι οποίαι αφ' ότου απεσχίσθησαν έργον ακατάπαυστον έχουν να ποιούν καινοτομίας και μεταρρυθμίσεις, αφού και εις τοιαύτην ασέβειαν και παραφροσύνην έφθασαν να μεταρρυθμίσουν και καινοτομήσουν πάντα τα μυστήρια και τας ιεράς παραδόσεις και πολλά να καταργήσουν...

Δύο είναι τα αίτια διά τα οποία πολλοί εκ των σημερινών Αρχιερέων τολμούν να ποιούν καινοτομίας ή μεταρρυθμίσεις εις τα της Εκκλησίας, η υπερηφάνεια, με το να νομίζουν οι πλείστοι των Ιεραρχών, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, ότι είναι σοφώτεροι και ανώτεροι των Αγίων Πατέρων, και δεύτερον η κοιλιοδουλεία και η φιλαυτία. Με το να έγιναν οι πλείστοι εξ αυτών σαρκολάτραι τους εγκατέλειπεν η χάρις του Αγίου Πνεύματος...

Εάν ο πατριάρχης, τας συστάσεις της Κυβερνήσεως και της Ιεράς Συνόδου και Ορθοδόξων Αρχιερέων, Ιερέων και λαϊκών, δεν τας δεχθή, τας απορρίψη και επιμείνη εις την ένωσιν, τότε να τον αποκηρύξουν. Διότι εν ή περιπτώσει δεν αντιπούν, αλλ' υποχωρήσουν και είπουν ότι ημείς θα ακολουθήσωμεν τον πατριάρχην, τότε θα επανέλθη αυθωρεί η καταστροφή. Τότε ουκ έχω τι άλλο ειπείν, ειμί ουαί τη Ορθοδόξω Εκκλησία της Ελλάδος! Ουαί και τω Ελληνικώ Έθνει! Διότι η υποδούλωσις της Εκκλησίας της Ελλάδος εις τον Παπισμόν θα είναι υποδούλωσις και του Έθνους. Θα είναι δε ασυγκρίτως χειροτέρα της υποδουλώσεως εις τον Μωαμεθανισμόν και τον ψευδοπροφήτην Μωάμεθ...

Εάν ο Πάπας θέλη ένωσιν να αναγνωρίση και ομολογήση όλας τας πλάνας, αιρέσεις και καινοτομίας τας οποίας έκαμον, απ' αρχής οι κατά καιρούς Πάπαι, αποσχισθέντες από την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, να μετανοήση, να κλαύση πικρώς, να ταπεινωθή και τότε είναι δεκτός.

...Εάν δεν αποβάλλουν την υπερηφάνεια και ο Πατριάρχης και ο Πάπας και εάν δεν ταπεινωθούν, μιμούμενοι τον Κύριον, όχι μόνον δεν θα επιτύχουν έναν αλλά θα αυξήσουν την διαίρεσιν και θα προξενήσουν μεγάλα σκάνδαλα, ταραχάς, συγχύσεις, μεγάλην βλάβην και ζημίαν εις τα εαυτών ποίμνια. Εάν μιμηθούν τον Κύριον και ταπεινωθούν, θα επιτύχουν την ένωσιν, θα ωφελήσουν εαυτούς και τα εαυτών ποίμνια και θα δοξασθή και δι΄αυτών, ως εδοξάσθη και υπό των Αγίων Αποστόλων το Όνομα του Ουρανίου μας Πατρός, επειδή «Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν», και «πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτό υψωθήσεται» (Λουκ.18, 14).

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

...Την Ορθοδοξίαν εστερέωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι θεσπέσιοι πατέρες δια των Ζ' (7) Οικουμενικών Συνόδων, φωτισθέντες από το Άγιον Πνεύμα.

Ο παπισμός είναι πρόδρομος του Αντιχρίστου, διότι κυριευθείς ο πάπας υπό αλαζονείας και επάρσεως και θέλων να γίνη ανώτερος εξουσιαστής της Εκκλησίας και πολιτείας έσχισε την Εκκλησίαν του Χριστού...

Οι παπολάτραι υπέπεσαν εις πολλάς κακοδοξίας και αιρέσεις μεταστρέψαντες όλα τα μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. αντί του βαπτίσματος μεταχειρίζονται το ράντισμα, αντί του μυστηρίου της μεταλήψεως μεταχειρίζονται εβραϊκά άζυμα. Ανέτρεψαν τας νηστείας, ούτε ευχέλαιον , ούτε αγιασμόν δύνανται να ποιήσουν, διότι είναι αφορισμένοι, δι' αυτό και ο αγιασμός των δεν διατηρείται...

Δεν παραλείπω δε να αναφέρω και εκείνο το οποίον είδον ιδίοις όμμασιν ότε μετέβην εις Άγιον Όρος χάριν προσκυνήσεως. Ότε ο αυτοκράτωρ Κων/πόλεως Μιχαήλ και πατριάρχης Βέκκος παπολάτραι μετέβησαν κατά το έτος 1170-1200 εις το Άγιον Όρος εβίαζαν τους μοναχούς να δεχθούν τον παπισμόν και να συλλειτουργήσουν με τους παπιστάς. Όσοι εδέχθησαν και συλλειτούργησαν τα σώματά των μένουν άλυτα ως αφορισμένα πνέοντα δυσωδίαν. όσοι δε δεν εδέχθησαν και εθανατώθησαν υπό των παπιστών, τούτων τα σώματα πνέουν άρρητον ευωδίαν. Εύχομαι όπως η χάρις του Παναγίου Πνεύματος να φωτίση τον νουν σας, σας ενισχύση και αποτινάξητε τον ύπνον της πλάνης και ραθυμίας και προσέλθετε εις τας αγκάλας της Εκκλησίας.

...»Εάν οι σημερινοί Αρχιερείς, δεν σεβασθούν τας αποφάσεις, τους κανόνας και τας παραδόσεις των θείων Αποστόλων και Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά τας καταφρονούν, ποίος που καλώς φρονεί θα σεβασθή τας ιδικάς των;»

«...Και η Εκκλησία και η Πολιτεία και οι τούτων άρχοντες εις τας παρούσας πονηράς ημέρας κοιμώνται τον βαρύτατον ύπνον της αμελείας και της ραθυμίας, και εάν δεν εξυπνήσουν, εξυπνήσουν δε και τον κλήρον και τον λαόν εις μετάνοιαν, εις εργασίαν των εντολών του Θεού, των αρετών και των καλών έργων, θα δώσουν λόγον εν ημέρα κρίσεως και θα τιμωρηθούν».

ΚΡΑΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΣΤΕΡΕΑΝ

 

«Κρατείτε, αδελφοί μου, την πίστιν στερεάν και μένετε ασάλευτοι εις τας παραδόσεις των θείων Πατέρων, διότι εφθάσαμεν εις εποχήν κατά τη οποίαν και οι δυνατοί θα σαλευθούν. Αγωνιστείτε με κάθε σπουδή διότι τα καλά με κόπο και πόνο κατωρθώνονται. Δεν θα αισθανόμεθα δε τους κόπους της αρετής όταν αποβλέπωμεν εις το νέφος των μαρτύρων και οσίων και εις την μέλλουσαν να μας αποκαλυφθή δόξαν.

Πόσον ευτυχείς και μακάριοι θα είμεθα, εάν δι' ολίγον κόπον αξιωθούμε να κατασκηνώσωμεν εις τα αγαπητά σκηνώματα του Παραδείσου και κληρονομήσουμε τα αγαθά της ουρανίου Βασιλείας του Θεού. Αμήν.

Ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού παραγγέλλει: Μη συγκοινωνήτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε. Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται και υβρίζεται η Αγία Ορθόδοξος Πίστις ημών επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος δικαιώτατος, απαγορεύεται δε η σιωπή. Αλλά και ο έλεγχος να γίνεται με διάκρισιν και σύνεσιν, όχι, με ταραχήν και θυμόν υπερβολικόν, να γίνεται με θυμόν θεϊκόν...

Ο Θεός δεν εγκαταλείπει την Εκκλησίαν Του, και εκείνους που την πολεμούν θα τους ταπεινώση και θα τους συντρίψη ως σκεύη κεραμέως, και μακάριοι εκείνοι οι οποίοι μέχρι θανάτου θα μείνουν πιστοί εις την Ορθόδοξον πίστιν, εις την ορθόδοξον ομολογίαν.

ΟΥΔΕΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

...Σας εύχομαι από καρδίας ποτέ να μην δειλιάτε αγωνιζόμενος, έστω και αν ίδητε τους εχθρούς της Εκκλησίας ενίοτε ισχύοντας...Ο αγωνιζόμενος υπέρ της αληθούς και ορθοδόξου πίστεως και της Αγίας ημών Εκκλησίας έχει σύμμαχον το παντοδύναμον Θεόν, ο δε αγωνιζόμενος υπέρ της πλάνης έχει σύμμαχον τον παμπόνηρον διάβολον, αλλά ανίσχυρον άρχοντα του σκότους, του ψεύδους και πάσης αιρέσεως, πλάνης και κακίας. Δεν είναι άλλο τιμιώτερον, σεμνότερον, αγιώτερον από το να αγωνίζεται κανείς υπέρ της πίστεως, ο τοιούτος εάν αγωνιζόμενος θανατωθή σωματικώς υπό των εχθρών, χωρίς να καμφθή είναι ο λαμπρότατος νικητής, και θα λάβη το βραβείον της άνω κλήσεως και τον αμάραντον εν ουρανοίς στέφανον. Λοιπόν μάχου υπέρ πίστεως και αγώνισαι άχρι θανάτου δια να αξιωθής να γίνης κληρονόμος της Βασιλείας των ουρανών...

...Εις την σημερινήν εποχήν, κατά την οποίαν η Εκκλησία πολυειδώς και πολυτρόπως πολεμείται υπό πολλών και διαφόρων πολεμίων, η προσπάθειά σας, αντιπαρατασσόμενη και αντιπολεμούσα, θα δυνηθή, Θεού βοηθούντος, να διασώση μερικούς εκ του σημερινού κατακλυσμού της αμαρτίας ...

Σας συγχαίρω δια τον ζήλον σας προς διάδοσιν των χριστιανικών αληθειών και ωφέλειαν των χριστιανών. Πρέπει να γνωρίζομεν, ότι, αναλόγως του κόπου και της προθυμίας που ο καθένας εργάζεται, θα δοθούν και αι αμοιβαί παρά του μισθαποδότου Χριστού. Έως υπάρχει καιρός, ας εργασθώμεν πνευματικώς, ας σπείρωμεν με κόπον, δια να θερίσωμεν εν αγαλλιάσει...

 Μετά πατρικής αγάπης και ευχών εγκαρδίων
ο πνευματικός σας Πατήρ
Αρχιμ. Φιλόθεος Ζερβάκος.
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

ΣΧΟΛΙΟ: Έτσι απλά... γιατί τα πολλά... τα μεγάλα... και τα ψεύτικα λόγια... είναι εκ του πονηρού..

Χαίρετε εν Κυρίω

π. Φώτιος Βεζύνιας

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ

Φωτογραφίες από τη L'Osservatore Romano 

Ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πατριάρχου εἰς τό Βατικανόν 

Ἀνταποκρινόμενος εἰς ἀδελφικήν πρόσκλησιν τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Βενεδίκτου ΙϚ' ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης μετέβη τήν 10ην Ὀκτωβρίου 2012 εἰς Ρώμην προκειμένου νά συμμετάσχῃ εἰς τόν ἑορτασμόν τῆς συμπληρώσεως 50 ἐτῶν ἀπό τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου (11 Ὀκτωβρίου 1962) ἐπί τοῦ μακαριστοῦ Πάπα Ἰωάννου ΚΓ΄. Συνοδοί τοῦ Πατριάρχου κατά τήν ἐπίσκεψιν ταύτην ἦσαν οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γεννάδιος καί Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ μετά τοῦ Ἀρχικλητῆρος Ἐντιμ. κ. Συμεών Φραντζελᾶ. 

Τόν Πατριάρχην ὑπεδέχθη ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ Fiumicino Παπική Ἀντιπροσωπεία ἥτις καί συνώδευσεν Αὐτόν εἰς τό κατάλυμά Του ἐν τῷ ἐν τῷ Βατικανῷ "Οἴκῳ τῆς Ἁγίας Μάρθας". 

Τό ἑσπέρας ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί οἱ συνοδοί Αὐτῆς παρεκάθησαν εἰς δεῖπνον παρατεθέν ὑπό τοῦ ἐν Ἰταλίᾳ Πρέσβεως τῆς Ἑλλάδος Ἐξοχ. κ. Μιχαήλ Καμπάνη. 

Τήν ἑπομένην, Πέμπτην, ὁ Πατριάρχης καί οἱ σύν Αὐτῷ παρέστησαν εἰς τήν λειτουργίαν τήν ὁποίαν ἐτέλεσεν ἐπί τῆς Πλατείας τοῦ Ἁγίου Πέτρου ἡ Α. Ἁγιότης, ἥτις ἐν ἀρχῇ τῆς ὁμιλίας αὐτῆς ἀπηύθυνεν ἰδιαίτερον χαιρετισμόν καί εὐχαριστίας εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Καντουαρίας διά τήν τιμητικήν παρουσίαν αὐτῶν εἰς τό ἑορταστικόν αὐτό γεγονός τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας. Εἰς τό τέλος τῆς λειτουργίας κατά τό πρόγραμμα ὁ Πατριάρχης ἐξεφώνησεν ἰταλιστί τήν ὁμιλίαν Αὐτοῦ ἀναφερθείς εἰς τήν Β΄ Βατικανήν Σύνοδον καί τάς μεταρρυθμίσεις αὐτῆς, ἰδιαιτέρως εἰς τόν χῶρον τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως. 

Σημειωτέον, ὅτι εἰς τήν θείαν λειτουργίαν ταύτην μετέσχον ὡς συλλειτουργοί τοῦ Πάπα ἤ παρέστησαν ἐν συμπροσευχῇ τά μέλη τῆς Συνόδου τῶν ἐπισκόπων τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία συνεδριάζει τάς ἡμέρας αὐτάς (ἐπί τρεῖς ἑβδομάδας) ἐν Ρώμῃ καί εἰς τήν ὁποίαν τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐκπροσωπεῖ ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Καρελίας καί πάσης Φιλλανδίας κ. Λέων. 

Τήν μεσημβρίαν ὁ Παναγιώτατος καί οἱ συνοδοί Του προσκληθέντες παρεκάθησαν εἰς γεῦμα, τό ὁποῖον παρέθεσε πρός τιμήν των ὁ παρά τῷ Βατικανῷ Πρέσβυς τῆς Τουρκίας Ἐξοχ. κ. Kenan Gürsoy. Καί ἐνταῦθα, ὡς καί ἐν τῇ Πρεσβείᾳ τῆς Ἑλλάδος, ἀντηλλάγησαν θερμαί προπόσεις μεταξύ τῶν ἀμφιτρυόνων καί τῆς Α. Θ. Παναγιότητος. 

Τό ἑσπέρας ὁ Σεβ. Καρδινάλιος κ. Kurt Koch, Πρόεδρος τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου ἐπί τῆς προωθήσεως τῆς Ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν, παρέθεσεν ἔν τινι Ἑστιατορίῳ τῆς Ρώμης ἐπίσημον δεῖπνον πρός τιμήν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος καί τῆς Α. Χάριτος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Καντουαρίας Δρος Rowan Williams καί τῶν συνοδῶν αὐτῶν.

Τήν Παρασκευήν, 12ην ἰδίου, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Καντουαρίας εἶχον ἰδιαιτέραν συνάντησιν καί συνεργασίαν κατά τήν διάρκειαν τοῦ προγεύματός των ἐν τῷ Οἴκῳ τῆς Ἁγίας Μάρθας, ἐνῷ ἀργότερον καί ὥραν 12.00 μεσημβρινήν ἐπραγματοποιήθη ἰδιαιτέρα συνάντησις καί συνομιλία Πάπα-Πατριάρχου ἐν τῇ Βιβλιοθήκῃ τοῦ πρώτου, μεθ᾿ ἥν ἐκλήθησαν καί τά μέλη τῆς Πατριαρχικῆς συνοδείας, ἀντηλλάγησαν δῶρα καί ἐλήφθησαν ἀναμνηστικαί φωτογραφίαι, τῆς ὅλης συναντήσεως μαγνητοσκοπηθείσης. 

Ἀκολούθως ὁ Πάπας καί ὁ Πατριάρχης παρεκάθησαν εἰς γεῦμα ἐν τῇ "Αἰθούσῃ Παῦλος ὁ Ϛ΄", ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Καντουαρίας καί τῶν περίπου 300 μελῶν τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων, ἐκπροσωπούντων ὅλας τάς ἐν τῷ κόσμῳ Ἐπισκοπικάς Συνελεύσεις τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας. 

Τό ἀπόγευμα ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης ἐπέστρεψεν εἰς τήν Πόλιν δι᾿ ἀεροσκάφους τῶν Τουρκικῶν Ἀερογραμμῶν, ὡς καί κατά τήν μετάβασιν εἰς Ρώμην, προπεμφθείς τιμητικῶς καί ὑπαντηθείς κατά τήν ἄφιξιν ὑπό τοῦ Ἐπιτρόπου Αὐτοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου.

πηγή: http://fanarion.blogspot.gr/2012/10/blog-post_3280.html

 

 

 ΣΧΟΛΙΟ:... Όχι δεν χρειάζονται σχόλια... οι φωτογραφίες μιλούν΄από μόνες τους...

 

Χαίρετε εν Κυρίω

π. Φώτιος Βεζύνιας

(+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Οὔτε καλημέρα!

(†Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ…» (Τίτ. 3,10)

Οπως εἶπε ὁ Κύριος,ζοῦμε σὲ γενεὰ ποὺ δὲν πιστεύει (βλ. Ματθ. 17,17. Μᾶρκ. 9,19. Λουκ. 9,41) . Ὅποιος ἔχει μέσα του μιὰ σπίθα πίστεως, ἀναστενάζει καὶ λέει· Θεέ μου, σὲ ποιά χρόνια ζοῦμε! Θέλετε παράδειγμα; Στὰ παλιὰ τὰ χρόνια τὰ εὐλογημένα οἱ ἄνθρωποι ἄκουγαν τὴ λέξι ἁμαρτία καὶ ἔτρεμαν. Τότε πίστευαν· τώρα καὶ τὴν πιὸ μεγάλη ἁμαρτία τὴν κάνουν ἄφοβα,καὶ σαρκάζουν καὶ εἰρωνεύονται τὸν πιστό.

Ὅπως ἔλεγε μιὰ προφητεία παλαιά, πίνουν τὴν ἁμαρτία σὰν ἕνα κρύο νερό (πρβλ. Ἰὼβ 15,16) .Ἀφοῦ λοιπὸν τὰ μεγάλα ἁμαρτήματα δὲν προκαλοῦν πλέον τὴ φρίκη, πῶς ἐμεῖς νὰ μιλήσουμε τώρα γιὰ θεωρούμενα μικρὰ ἁμαρτήματα;γιατὶ ὑπάρχουν ἁμαρτήματα ποὺ οἱ πολλοὶ δὲν τὰ λογαριάζουν.

Τὸ Εὐαγγέλιο ὅμως εἶνε σὰν τὴ ζυγαριὰ τοῦ φαρμακείου, ζυγίζει καὶ τὸ τελευταῖο γραμμάριο. Τί μᾶς λέει λοιπὸν ὁ Χριστός, ὄχι κάποιος ἄλλος; Λέει, ὅτι θὰ δώσουμε λόγο ὄχι μόνο γιὰ τὰ μεγάλα ἐγκλήματά μας, ἀλλ᾽ ἀκόμα καὶ γιὰ ἕνα λόγο «ἀργό» (Ματθ. 12,36) , γιὰ κάτι περιττὸ καὶ συκοφαντικὸ ποὺ λέμε. Καὶ γι᾽ αὐτὸ μᾶς συμβουλεύει νὰ προσέχουμε τὴ γλῶσσα μας , τί λέμε-τί συζητᾶμε· γιατὶ «ἡ γλῶσσα κόκκαλα δὲνἔχει καὶ κόκκαλα τσακίζει», ὅπως λέει ὁ λαός.

Τὸν κίνδυνο ἀπὸ τὴ γλῶσσα, ποὺ πέφτει καθημερινῶς σὲ ἁμαρτήματα μεγάλα, τονίζει σήμερα ὁ ἀπόστολος. Μᾶς ἐφιστᾷ τὴν προσοχὴ στὰ ἁμαρτήματα αὐτὰ καὶ μάλιστα σ᾽ ἕνα ὡρισμένο ἁμάρτημα. Σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέει· Προσέχετε τί συζητᾶτε, τί συζητήσεις κάνετε μὲ διαφόρους ἀνθρώπους καὶ πρὸ παντὸς μὲ τοὺς αἱρετικούς.

Μὴν ἀνοίγετε κουβέντα μὲ αἱρετικό,διότι οἱ συζητήσεις αὐτὲς εἶνε «ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι»(Τίτ. 3,9). Ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνες. Ὅσοεἶνε ἐπικίνδυνο νὰ κουβεντιάζῃς μὲ ἕνα πόρνο ἢ μοιχὸ ἢ μέθυσο, ἄλλο τόσο ἐπικίνδυνοεἶ νε νὰ μιλᾷς καὶ μ᾽ ἕναν αἱρετικό. Γι᾽ αὐτὸ τὸν κίνδυνο πρέπει νὰ μιλήσουμε λεπτομερέστερα.

Τὰ λόγια αὐτά, ἀγαπητοί μου, τὰ ἔγραφε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ μαθητή του Τίτο, πρῶτο ἐπίσκοπο τῆς μεγαλονήσου Κρήτης. Ἂν ἡ Κρήτη εἶχε τότε πεντακόσες χιλιάδες κατοίκους, οἱ Χριστιανοὶ δὲν ἦταν παραπάνω ἀπὸ πεντακόσους.Ἀλλὰ οἱ λίγοι ἐκεῖνοι ἦταν συνεπεῖς, ζύγιζαν παραπάνω ἀπὸ τὰ ἑκατομμύρια τῶν σημερινῶν ψευτοχριστιανῶν. Ἦταν ζωντανοί, θερμοί, εἶχαν ζῆλο νὰ μεταδώσουν τὸ Χριστιανισμὸ καὶ σὲ ἄλλους. Ζοῦσαν ἀνάμεσα σὲ ἑβραίους καὶ εἰδωλολάτρες, καὶ προσπαθοῦσαν νὰ φέρουν κάθε ἄνθρωπο στὴν ἀλήθεια. Ἔπιαναν καθέναν ἀπ᾽ αὐτοὺς καὶ ἄνοιγαν μαζί τους συζητήσεις. Κι ἀπὸ ἕναν ὑπερβολικὸ ζῆλο, ποὺ εἶχαν, οἱ διάλογοι ἐκτείνονταν πολύ, οἱ συζητήσεις καταντοῦσαν ἀτέρμονες.

Μὴν περιμένετε ἄλλο Χριστό, ἔλεγαν στοὺς ἑβραίους(ποὺ περίμεναν κι ἀκόμα περιμένουν)·ὁ Χριστὸς ἦρθε, γεννήθηκε στὴ Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας. Τὰ εἴδωλα δὲν εἶνε θεοί, ἔλεγαν στοὺς ἐθνικούς,ἡ σοφία δὲν εἶνε ὁ Πλάτωνας κι ὁ Ἀριστοτέλης· ἡ σοφία εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.

«Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν αὐτῷ»(θ.Λειτ. εἰσοδ.) .Πολλοὺς τοὺς ἔπειθαν. Ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἦταν πείσμονες, δὲν μετανοοῦσαν· καὶ ὁ πιστὸς συνεχίζοντας νὰ συζητῇ μαζί τους ματαιοπονοῦσε . Γι᾽ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει· Ὅταν ἔχῃς νὰ κάνῃς μὲ αἱρετικὸ ἄνθρωπο, ποὺ ἐμμένει σὲ «νομικὰς» ἀντιλήψεις (Τίτ. 3,9), ἐὰν βλέπῃς μὲ μία ἢ καὶ δεύτερη νουθεσία δὲν πείθεται, μὴ συνεχίζεις τὴ συζήτησι· ἄφησέ τον καὶ κρατήσου ἐσὺ στὴν Ὀρθόδοξο πίστι.

Ὁ κίνδυνος αὐτὸς ὑπῆρχε πάντα, ἀγαπητοί μου.Διότι καὶ μετὰ τοὺς ἀποστόλους ὑπῆρχαν ἄνθρωποι ποὺ ἔβαζαν τὴ γνώμη τους παραπάνω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἑρμηνεύει αὐθεντικὰ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἀναφέρω δυὸ παραδείγματα καὶ τελειώνω.

Κηρύττει ἡ Ἐκκλησία μας, ποὺ εἶνε βράχος ἄσειστος τῆς ἀληθείας, καὶ διδάσκει στὸ «Πιστεύω», ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε «ὁμοούσιος τῷ Πατρί, δι᾽ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο»(Σύμβ. πίστ. 2). Μεγάλα λόγια γραμμένα ὄχι μὲ μελάνι, ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα μαρτύρων. Τί σημαίνει ἐκεῖνο τὸ «ὁμοούσιος»;Ἔχει μεγάλη σημασία. Σημαίνει, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ἕνα μὲ τὸ Θεό, εἶνε ὁ ἴδιος ὁ Θεός.

Ἔρχονταν λοιπὸν οἱ ἀρειανοὶ καὶ ἔλεγαν· –Σᾶς παρακαλοῦμε,σ᾽ αὐτὸ τὸ «ὁμοούσιος» , ποὺ λέτε ἐσεῖς, νὰ προσθέσουμε ἕνα γράμμα τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου, τὸ γράμμα γιῶτα (ι), καὶ ἀπὸ «ὁμοούσιος» νὰ τὸ κάνουμε «ὁμοιούσιος».Δὲν εἶνε κάτι τόσο σοβαρό. –Ὄχι, εἶπαν οἱ πατέρες τῆς Πρώτης (Α΄) Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325 μ.Χ.) μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Μέγα Ἀθανάσιο·γιατὶ ἂν ποῦμε ὅτι ὁ Υἱὸς εἶνε «ὁμοιούσιος», παύει πλέον νὰ εἶνε Θεός. Δὲν δέχτηκαν νὰ προστεθῇ οὔτε ἕνα μικρὸ γράμμα.Γιατὶ ὅποιος ἀφαιρέσῃ ἢ προσθέσῃ κάτι στὰ ἱερὰ κείμενα, ἁμαρτάνει θανάσιμα (πρβλ. Ματθ. 5,18. Ἀπ.22,18-19) . Οὔτε προσθήκη οὔτε ἀφαίρεσι δέχεται ἡ Ὀρθοδοξία. Εἶνε σὰν τὴν κόρη τοῦ ματιοῦ ποὺ δὲν δέχεται οὔτε τρίχα. Κ᾽ ἐπειδὴ οἱ ἀρειανοὶ ἐπέμεναν στὴν πλάνη, τελικὰ οἱ πατέρες τοὺς ἀφώρισαν·ἔγινε αὐτὸ ποὺ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος· «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ…»(Τίτ. 3,10).

Καὶ ἕνα δεύτερο παράδειγμα, ποὺ ἔχει σχέσι μὲ τὴ σημερινὴ ἑορτὴ τῶν ἁγίων πατέρων τῆς Ἑβδόμης (Ζ΄) Οἰκουμενικῆς Συνόδου(787μ.Χ.). Αἰῶνες μετὰ τοὺς ἀρειανοὺς παρουσιάστηκαν ἄλλοι αἱρετικοί, οἱ εἰκονομάχοι.Αὐτοὶ ἔλεγαν κάτι ποὺ λένε μέχρι καὶ σήμερα οἱ προτεστάντες καὶ οἱ ἰεχωβῖτες·–Οἱ εἰκόνες, λέει, ποὺ προσκυνᾶτε εἶνε εἴδωλα, καὶ ἡ Βίβλος λέει«Οὐ ποιήσεις σ εαυτῷ εἴδωλον»(Ἔξ. 20,4. Δευτ. 5,8) . Ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν προσκυνοῦμε τὶς ἅγιες εἰκόνες ὡς εἴδωλα. Ἐρωτῶ τοὺς προτεστάντες καὶ τοὺς ἰεχωβῖτες νὰ μοῦ ἀπαντήσουν· Στὸ σπίτι,στὸ σαλόνι τους, δὲν ἔχουν φωτογραφίες τῆς μάνας καὶ τοῦ πατέρα τους; Ἔχουν. Ἐγὼ βρέθηκα μιὰ μέρα σὲ σπίτι ἑνὸς ἰεχωβίτη καὶ πῆγα νὰ ξεκρεμάσω τὴ φωτογραφία τῆς μάνας του. Δὲν μὲ ἄφησε. –Ἄ, λέω, ἐσὺ δὲν ξεκρεμᾷς τὴ φωτογραφία τῆς μάνας σου,ποὺ μπορεῖ νά ᾽ταν ἁμαρτωλή, κ᾽ ἐμεῖς θέλεις νὰ ξεκρεμάσουμε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία,ἀπὸ τὸ σαλόνι τοῦ Χριστοῦ, τὴν εἰκόνα τῆς Παναγιᾶς μας; Ποτέ!

Δὲν προσκυνοῦμε εἴδωλα· ἔχουμε τὶς εἰκόνες γιὰ νὰ τὶς βλέπουμε καὶ νὰ παραδειγματιζώμαστε. Ὄχι, δὲν εἶνε ὀρθόδοξοι αὐτοὶ ποὺ ἔκαψαν τὶς εἰκόνες. Ἡ Ἐκκλησία ἀγωνίστηκε ἑκατὸ χρόνια κατὰ τῆς αἱρέσεως αὐτῆς καὶ τέλος νίκησε· οἱ αἱρετικοὶ ἔμειναν ἀναπολόγητοι. Γι᾽ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος σήμερα λέει γιὰ τὸν αἱρετικό, «ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος»(Τίτ. 3,11). Τί σημαίνει «αὐτοκατάκριτος»; Μὴ φύγῃς ἀπ᾽ τὸ μαντρὶ αὐτό· ἐδῶ βαπτίσθηκες, ἐδῶ βύζαξες τὸ γάλα τῆς μάνας σου, ἐδῶ στεφανώθηκες,ἐδῶ παρηγορήθηκες. Τί κακὸ σοῦ ἔκανε ἡ Ὀρθοδοξία; ποῦ ἔσφαλε; Φεύγεις καὶ πᾷς στοὺς ἰεχωβῖτες, στοὺς φράγκους, στοὺς προτεστάντες; δίνεις κλωτσιὰ στὴ μάνα σου, στὴν κολυμβήθρα σου, στὶς εἰκόνες, στὰ ἅγια μυστήρια; Ἔ, ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θ᾽ ἀρνηθῇς τὴν Ὀρθοδοξία, θά ᾽χῃς μέσα σου κάρβουνο ἀναμμένο. Ὅποιος ἀφήνει τὴν πίστι τῶν πατέρων μας πού ᾽νε ποτισμένη μὲ αἵματα, δὲν εἶνε ἀνάγκη νὰ τὸν δικάσῃ ἡ Ἐκκλησία· εἶνε «αὐτοκατάκριτος», ἡ συνείδησις θὰ φωνάζῃ μέσα του· Εἶσαι Ἰούδας, πρόδωσες τὸ Χριστό!

Νὰ ἐφαρμόσουμε, ἀδελφοί μου, αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἀπόστολος·Μακριὰ ἀπ᾽ τοὺς αἱρετικούς! Εἶδες τί ἔπαθε ἡ Εὔα; Γελάστηκε, ἄνοιξε ψιλοκουβέντα μὲ τὸν διάβολο καὶ κατήντησε νὰ βγῇ ἀπ᾽ τὸν παράδεισο. Ἔτσι μιλᾶνε καὶ οἱ χιλιασταί · μέλι στάζουν τὰ χείλη τους, ἀλλὰ στὴν καρδιὰ ἔχουν φαρμάκι. Μακριὰ ἀπ᾽ αὐτούς! Ὅπως φεύγεις ἀπὸ ἕνα σπίτι ἁμαρτωλό, ἔτσι νὰ φεύγῃς κι ἀπὸ τὸ σπίτι τῆς αἱρέσεως. Αὐτὰ λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ὁ δὲ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης,ὁ μαθητὴς τῆς ἀγάπης, τι λέει; Κάτι φοβερώτερο· Ἂν χτυπήσῃ τὴν πόρτα σου μιὰ ἁμαρτωλὴ γυναίκα καὶ ζητήσῃ ψωμί, νὰ τῆς δώσῃς· ἂν ἕνας κακοῦργος σοῦ ζητήσῃ ἕνα ποτήρι νερό, νὰ τοῦ δώσῃς· εἶνε ἄνθρωποι· ἂν χτυπήσῃ τὴν πόρτα σου αἱρετικὸς μὲ φυλλάδια, τί νὰ κάνῃς; Μὴν ἀκοῦτε ἐμένα τὸν ἁμαρτωλό, ἀκοῦστε τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη·Ἄν, λέει, παρουσιαστῇ αἱρετικός, ἄνθρωπος ποὺ πολεμεῖ τὸ Χριστὸ καὶ τὴν πίστι μας, οὔτε καλημέρα νὰ μὴν τοῦ λές(βλ. Β΄ Ἰω. 10-11).

Δὲν ἔχουμε κουβέντες οὔτε μὲ προτεστάντες οὔτε μὲ τὸν πάπα· εἶνε ὅλοι ἄπιστοι. Θὰ μείνουμε ὀρθόδοξοι στὰ φτωχά μας βράχια. Δὲ μᾶς ἔμεινε τίποτε ἄλλο. Χάσαμε τὴν Πόλι, τὴ Μικρὰ Ἀσία… Μείναμε μὲ τὴν πίστι μας τὴν Ὀρθόδοξο.

Ζητοῦν νὰ μᾶς τὴν πάρουν; Νὰ μείνουμε πιστοί,πιστοὶ μέχρι θανάτου , ὣς τὴν τελευταία στιγμή, νὰ ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου»(Λουκ. 23,42)· ἀμήν

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε σὲ ἱ. ναὸ προσφυγικῆς περιοχῆς τῶν Ἀθηνῶν τὴν 13-10-1963.

πηγή: www.aktines.blogspot.gr

Χαίρετε εν Κυρίω
π. Φώτιος Βεζύνιας

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

 Στοιχεία, πού τεκμηριώνουν την καθιερωμένη ανθελληνική στάση του Βατικανού καὶ των Λατίνων του Ελλαδικού Χώρου.

«ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ»

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

Μοῦ ζητήθηκε νὰ δώσω κάποια στοιχεῖα, πού νὰ τεκμηριώνουν την καθιερωμένη ἀνθελληνική στάση τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν Λατίνων τοῦ Ἑλλαδικοῦ Χώρου. Διότι πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι,πού μὴ γνωρίζοντας τὰ κείμενα, ρωτοῦν μὲ ἀπορία:

Ὑπάρχουν ἀποδείξεις; Ἡ ἀπάντηση, δυστυχῶς, εἶναι: Ναί, ὑπάρχουν! Μακάρι νὰ μὴ ὑπῆρχαν καὶ νὰ μὴ ἤμασθε ἀναγκασμένοι νὰ ἀσχολούμεθα μὲ αὐτὸ τὸ θέμα. Δυστυχῶς ὅμως τὰ πράγματα ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ ἀνθελληνισμὸς τοῦ Βατικανοῦ εἶναι μόνιμος, ὅσο ὁ Ἑλληνισμὸς μένει ἑνωμένος μὲ τὴν Ὀρθοδοξία τῶν Ἁγίων, πού συνιστᾶ ριζικὴ ἀνατροπὴ τοῦ παπικοῦ οἰκοδομήματος. Μένουμε ἐνδεικτικὰ σὲ κάποιες χαρακτηριστικὲς περιπτώσεις:

Είναι αλήθεια ή ψέμα; Πείτε μου ότι είναι ψέμα...

Φωτογραφίες από τη συμπροσευχή Πάπα Βενέδικτου, Πατριάρχη Βαρθολομαίου και Rowan Williams για τα 50 χρόνια από τη Β΄ Βατικανή Σύνοδο.

 
Βατικανό -Πλατεία Αγίου Πέτρου - 50 χρόνια από τη Β΄ Βατικανή Σύνοδο.(Φωτογραφίες photo.va)


 

   πηγή: www.aktines.blogspot.gr

 

 

ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ: Κάποιος ας κάνει τον κόπο να με πείσει ότι όλος αυτός ο "παραλογισμός", είναι η "προσπάθεια" και ο "αγώνας" της Ορθοδοξίας να διδάξει στους παπικούς την αλήθεια... ΚΡΙΜΑ..

 

Χαίρετε εν Κυρίω

π. Φώτιος Βεζύνιας

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΑΝΟΙΓΜΑΤΑ

«Σήμερα, δυστυχώς, μπήκε η ευρωπαϊκή ευγένεια και πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. “Μια θρησκεία, σου λένε, να υπάρχη” και τα ισοπεδώνουν όλα.

Ήρθαν και σ’ εμένα μερικοί και μου είπαν: “Όσοι πιστεύουμε στο Χριστό να κάνουμε μια θρησκεία”. “Τώρα είναι σαν να μου λέτε, τους είπα, χρυσό και μπακίρι, χρυσό τόσα καράτια και τόσο μπακίρι που τα ξεχώρισαν, να τα μαζέψουμε πάλι και να τα κάνουμε ένα. Είναι σωστό να τα ανακατέψουμε πάλι; Ρωτήστε έναν χρυσοχόο. Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό; Έγινε τόσος αγώνας, για να λαμπικάρη το δόγμα”.

Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό. Σήμερα λένε: “Όχι μόνο με αιρετικό αλλά και με Βουδδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε. Πρέπει να βρίσκωνται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι. Είναι μία παρουσία”. Τί παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαϊκό πνεύμα νομίζει ότι και τα πνευματικά θέματα μπορούν να μπουν στην Κοινή Αγορά. Μερικοί από τους Ορθοδόξους που έχουν ελαφρότητα και θέλουν να κάνουν προβολή, “Ιεραποστολή”, συγκαλούν συνέδρια με ετεροδόξους, για να γίνεται ντόρος και νομίζουν ότι θα προβάλουν έτσι την Ορθοδοξία, με το να γίνουν δηλαδή ταραμοσαλάτα με τους κακοδόξους.
Αρχίζουν μετά οι υπερζηλωτές και πιάνουν το άλλο άκρο· λένε και βλασφημίες για τα Μυστήρια των Νεοημερολογιτών κ.λπ. και κατασκανδαλίζουν ψυχές που έχουν ευλάβεια και ορθόδοξη ευαισθησία. Οι ετερόδοξοι από την άλλη έρχονται στα συνέδρια, κάνουν τον δάσκαλο, παίρνουν ό,τι καλό υλικό πνευματικό βρίσκουν στους Ορθοδόξους, το περνάνε από το δικό τους εργαστήρι, βάζουν δικό τους χρώμα και φίρμα και το παρουσιάζουν σαν πρωτότυπο. Και ο παράξενος σημερινός κόσμος από κάτι τέτοια παράξενα συγκινείται, και καταστρέφεται πνευματικά.
Ο Κύριος όμως, όταν πρέπη, θα παρουσιάση τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγορίους Παλαμάδες, που θα συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, για να ομολογήσουν την ορθόδοξη πίστη και να στερεώσουν την παράδοση και να δώσουν χαρά μεγάλη στην Μητέρα μας Εκκλησία».
Εκ του βιβλίου «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο» Έκδοση: Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου» της Σουρωτής Θεσσαλονίκης.

πηγή: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr

 

Χαίρετε εν Κυρίω

π. Φώτιος Βεζύνιας

Αυτοί είναι οι Γερμανοί... Δεν ξεχνάμε...

Στο Κοντομαρί Χανίων στις 12-6-1941 διαπράχτηκε η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων στην κατεχόμενη Ευρώπη . Την επόμενη μέρα μετά την τελική επικράτηση των δυνάμεων του Άξονα στη Μάχη της Κρήτης, οι στρατιώτες της ναζιστικής Γερμανίας προχωρούν, για αντίποινα στην πρωτοφανή αντίσταση που αντιμετώπισαν από τις δυνάμεις Ελλήνων και Συμμάχων, στην εκτέλεση όλων των ανδρών του χωριού Κοντομαρί Χανίων. Την επομένη της ήττας των Ελλήνων και Συμμάχων, μια μονάδα αλεξιπτωτιστών υπό τον υπολοχαγό Horst Trebes, ως αντίποινα κατά του λαού που προέβαλλε λυσσαλέα αντίσταση με αποτέλεσμα οι Γερμανοί, αν και νικητές να έχουν περισσότερες απώλειες από τους ηττημένους, εισέβαλλαν στο χωριό Κοντομαρί. Μετά το τέλος του Πολέμου ειπώθηκε πως την εντολή για τη σφαγή έδωσε ο στρατηγός Kurt Student ο οποίος αποκάλυψε στη δίκη της Νυρεμβέργης ότι διατάχθηκε από τον ίδιο τον Hermann Goring, τον επικεφαλής της γερμανικής αεροπορίας. Οι ναζιστικές δυνάμεις συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους, συνέλαβαν 25 άνδρες, ηλικίας από 18 έως 50 ετών και τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ, αφήνοντας να ζήσουν μονάχα οι ηλικιωμένοι.
Την επόμενη μέρα, οι ναζιστικές δυνάμεις προχώρησαν σε ακόμα ένα έγκλημα πολέμου: Tο Ολοκαύτωμα της Καντάνου. Οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους περίπου 180 κατοίκους του χωριού, έσφαξαν ακόμα και τα ζώα τους ενώ πυρπόλησαν όλα τα σπίτια. Το έγκλημα πολέμου στο Κοντομάρι κατέγραψε με το φωτογραφικό φακό του ο Γερμανός υπολοχαγός Franz-Peter Weixler,
ο οποίος υπηρετούσε ως ανταποκριτής προπαγάνδας για τη Wehrmacht - αργότερα το ίδιο έτος απομακρύνθηκε από τη θέση του για «πολιτικούς λόγους» και μάλιστα κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, λόγω διαρροής των συγκεκριμένων φωτογραφιών.

"ΚΑΡΕ - ΚΑΡΕ" ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ

ΣΧΟΛΙΟ:Αν τους δινόταν η ευκαιρία και πάλι τα ίδια θα έκαναν. Και κάτι ακόμα αδέλφια Έλληνες. Καμμιά αποζημίωση δεν μπορεί να φέρει πίσω αυτούς που σκοτώθηκαν τότε, που οι Γερμαναράδες ήθελαν όπως και τώρα να κάνουν ότι τους γουστάρει.... Όχι δεν θέλουμε αποζημίωση... θέλουμε να εξαφανιστούν από προσώπου γής...

Χαίρετε εν Κυρίω
π. Φώτιος Βεζύνιας

"Από το δικό μου, κυρία!"

Το παρακάτω κείμενο αφιερώνεται στους δασκάλους εκείνους που δεν σταματούν να αναλώνονται,να πεθαίνουν συναισθηματικά, να αδειάζουν κυριολεκτικά όλο το μέσα τους για χάρη των μαθητών τους. Σ΄ αυτούς που δεν υπολογίζουν κόπους ούτε και λογαριάζουν αν ο μισθός είναι λίγος και δε φτάνει, που δεν δειλιάζουν ούτε φοβούνται να εκτεθούν. Μην τους ψάχνετε σε μουσεία, βρίσκονται ανάμεσά σας ...

***************************************************************
"Από το δικό μου, κυρία!"

Υπέρ αναμνήσεως μιας υπέροχης δασκάλας!
(της Λότης Πέτροβιτς)

".....Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. 'Ηταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. «Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;» λαχτάρισε η μάνα μου. «Αν σου χυνόταν στο δρόμο;» «Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου», δήλωσα ορθά κοφτά. «Το ίδιο κι εγώ», φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο. Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια,άνοστη και πηχτή.

'Ωσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. "Γλυκόζη" το είπαν.Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους. ΄Ενα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του –ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. «Τι συμβαίνει παιδί μου;» ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη.Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.

Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. «Σκαρώνουμε κάτι;» άκουσε έναν από τους συμμαθητές του– “πειραχτήρης” ήταν το παρατσούκλι του - να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε "ναι". Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ' αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. 'Υστερα τ' αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι. 'Οταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά,έλεγε «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα.Το «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι. «Μα τι κάνει η κυρία εκεί;» ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα. «Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη», χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, «για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε!» Δε γελάσανε. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι… Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της... 'Υστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα.«Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ' όνομα του Θεού!», είπε ξέπνοα. «Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είν’ αμαρτία!» Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε,έκλαιγε...

Μαζευτήκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί «από το δικό μου, από το δικό μου, κυρία, να πάρετε λίγο!»
Ούτ’ ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε..."

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο καιρός της σοκολάτας")

ΣΧΟΛΙΟ: Νάσαι καλά  Φώτιε. Σε ευχαριστώ για το κείμενο που μούστειλες. Είναι από τα κείμενα που κάνουν την....ΔΙΑΦΟΡΑ.

 

Χαίρετε εν Κυρίω

π. Φώτιος Βεζύνιας

Ομολογία Φανατισμού... Μια ταπεινή απάντηση

Γράφει ο Καθηγούμενος
της Ιεράς Μονής Θεοτόκου Καλλίπετρας
Αρχιμ. Παλαμάς Κυριλλίδης

Με αφορμή το άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΛΑΟΣ του Σαββατοκύριακου 18-19 Σεπτεμβρίου 2010, και με τίτλο «Ομολογία Φανατισμού», συγγράφουμε τις παρακάτω γραμμές.
Στο άρθρο του ο πολυσέβαστός μου συλλειτουργός π. Αντώνιος εκφράζει τον κίνδυνο που διατρέχουν οι σύγχρονοι άνθρωποι από την προσκόλληση στα πιστεύω της θρησκείας τους: «...η απόρριψη όποιας άλλης παράδοσης είναι θεμέλιος λίθος κάθε ολοκληρωτισμού...Τα μέσα που χρησιμοποιούσαν ήταν η τρομοκρατία και η εξόντωση... και μάλιστα χωρίς κανέναν ηθικό δισταγμό».