μήνυμα

μήνυμα

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Γέροντος Αἰμιλιανοῦ τοῦ Σιμωνοπετρίτη

Ὅταν ἀνησύχει ὁ πατέρας ἢ ἡ μητέρα ἐπειδὴ ἁμαρτάνει τὸ παιδί!


Τό σκοτάδι, ς συνέπεια τς πτώσεως το νθρώπου, δέν βγάζει ποτέ στό φς. Το φς διαλύει τό σκοτάδι, διότι τό σκοτάδι εναι νυπόστατο, δέν χει οσία. πάρχει μως μία περίπτωσις τήν ποία πανσόφως κμεταλλεύεται παντουργός Θεός γιά τό καλό μας, βγάζοντας καί πό τό κακό καλό, πό τό σκοτάδι φς. Πς; Δία τς μετανοίας. Βλέπω τήν κακία μου, τήν μαρτία μου, μετανο, κλαίω, θρην, δηγομαι στόν Θεόν, ναλαμβάνω τίς εθύνες μου, νήφω, καρτερ, καί μέσα μου καλλιεργεται καινούργιος νθρωπος πού βγαίνει πό τήν μετάνοια. ρα, τό καλό δέν βγαίνει πό τό κακό... λλά πό τήν μετάνοια, πού εναι λλος νος, νος πού τόν παρέχει Θεός μέσα στήν καρδιά.
ταν νησυχε, λόγου χάριν, πατέρας μητέρα, πειδή μαρτάνει τό παιδί, καί τό κτυπ, πωσδήποτε θά βγάλει ντίθετο ποτέλεσμα. Διότι, άν τό παιδί κάνη μαρτίες, σημαίνει τι ζητάει τήν μαρτία καί θά τά βάλει μέ σένα, πού γίνεσαι κρυξ τς ρετς. Καί τώρα μέν φοβται νά μαρτήσει, λλά μόλις πελευθερωθε πό σένα, θά δηγηθε μέσως στό κακό. βία, τό κακό, δέν μπορε νά....βγάλει καλό.
Πές λοιπόν στό παιδάκι σου τό καλό, μάθε το τί εναι Θεός. Μίλησέ του πό τό πλήρωμα τς δικς σου καρδις, φώτισέ του λίγο τήν συνείδηση μέ τήν δική σου λαχτάρα καί θεία μπειρία, καί μπαίνοντας μέσα το Θεός, θά τόν γαπήσει. Μπορε νά βρίζει, μπορε νά κάνη μαρτίες, λλά χοντας τά σπέρματα το Θεο, πού εναι τόσο σχυρά, Θεός τά καλλιεργε καί βγαίνει καινούργια φύτρα, τό καινούργιο βλαστάρι, τό ποο δίδει καινούργια ζωή. Ατή εναι μετάνοια.
Τό παιδί δηλαδή ατό, πειδή τό φήνεις λεύθερο, πειδή τό σέβεσαι, πειδή το επες τήν λήθεια, πειδή το πεκάλυψες τί χει καρδούλα σου καί τί κόσμοι πάρχουν μέσα σέ ατήν, λέγει μετά: Μά, τί φρικτή ζωή πού κάνω! Τί εναι ατή μαρτία! «ναστήσομαι καί πιστρέψω ες τόν Πατέρα» (Λούκ. 15, 18). Καί βλαστός τς μετανοίας βγάζει τόν καρπό τς καινς ζως. τσι τά καταφέρνει Θεός νά βγάζει καί πό τό στόμα το λύκου τήν σωτηρία.
ώβ, πό τήν κατάρα στήν ποία εχε πέσει, βγαλε τήν ελογία το Θεο καί νεκαινίσθη. Μωυσς Αθίοψ, πό τά γκλήματα καί τίς ληστεες, βγαλε τήν καινούργια σκητικώτατη ζωή καί γινε γνώριστος. Δέν τόν γνώρισαν καν ο παλαιοί σύντροφοί του καί ο λλοι ληστές΄ τόσο «νεκαινίσθη ς ετο νεότης το» (Ψάλμ. 102, 5), γινε καινούργια ζωή του.
πομένως, μπορομε νά πομε: ποιος εναι θυμώδης, ς στρέψη λον τόν θυμό, λη τήν σωτερική ντασή του πρός τή γάπη το Θεο, πρός τήν ερήνη, πρός τά σωτήρια λόγια, πρός τό «Κύριε ησο Χριστέ, λέησον μέ, τόν μαρτωλόν», χρησιμοποιώντας ποιον τρόπο τόν βοηθε. Κάποιος τό λεγε, κτυπώντας τά χέρια του. Τόν εδα καί τόν ρώτησα: Τί κάνεις κε; Καί μο πήντησε: Εχα μάθει μέ τά μηχανήματα νά κουν τά χέρια μου καί δέν μπορ τώρα νά κάνω λλοις. Μπράβο, το λέγω, συγχαρητήρια. Βλέπετε πώς τό κακό, θόρυβος, πού εναι τό χειρότερο κακό, μπορε νά βγάλει καί καλό; Κάποιος θαλασσινός τό λεγε, χοντας τήν ντύπωση τι πίανε τά κουπιά, γι' ατό καί κουνοσε τά χέρια του. Πραγματικά πίανε τό κουπί, τόν Χριστόν.
ρα, τό πν μπορομε νά χρησιμοποιήσουμε. ,τι μς δίνει Θεός, τι μς κάνουν ο λλοι, τι παθαίνουμε μέσα μας καί γύρω μας, λα εναι μεταγωγικά πρός τόν Θεόν. Τόσο πέραντη εναι γάπη το Θεο. Μόνον τά ποβράσματα το γώ μας δέν εναι σωτήρια. Ατά μας πομακρύνουν πό τόν Θεόν.
Από: «Λόγος περί νήψεως
 
 
Χαίρετε εν Κυρίω
π. Φώτιος Βεζύνιας