Πάντα ὁρατή ἡ ἀλήθεια τῶν Ἁγίων ἀπέναντι στίς ψευτιές τῶν μεταπατερικῶν διαστρεβλωτῶν.

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Ας το διαβάσουν το παρακάτω και ας ελεγχθούν, ιδίως όσοι εκ των ποιμένων... παρουσιάζουν την οσμήν του βόθρου, ως οσμήν ευωδιαστού μύρου.

π. Φώτιος Βεζύνιας

Γράφει ο  Νεκτάριος Δαπέργολας

     Πολλαπλασιάζονται ταχύτατα οἱ βλασφημίες ἀπὸ δύσμοιρους κληρικοὺς τῶν ἐσχάτων δαιμονικῶν χρόνων, διαφόρους ψευτοθεολόγους καὶ θεολογοῦντες τῶν μαύρων σκοταδιῶν, διαχειριστὲς «ἐκκλησιαστικῶν» ἱστολογίων τῆς κακιᾶς ὥρας καὶ λοιποὺς παρατρεχάμενους, ποὺ κατεπείγονται ἀναφανδὸν πλέον νὰ διαστρεβλώσουν τὰ λόγια τῶν Ἁγίων ἢ νὰ τὰ χαρακτηρίσουν παρωχημένα καὶ ἀνήμπορα νὰ καλύψουν τὶς νέες ἀνάγκες καὶ ἀπαιτήσεις τῆς σημερινῆς ἐποχῆς (ναί, ὡς «ἀνάγκες» καὶ ὡς «ἀπαιτήσεις» χαρακτηρίζεται πιὰ ἄνευ προσχημάτων ὁ βόρβορος τῆς διεστραμμένης ἀποκτήνωσης, στὸν ὁποῖο βουλιάζει ἡ ἀνθρωπότητα) ἢ καὶ νὰ μιλήσουν μὲ θράσος γιὰ τὴν ἀνάγκη διαλόγου προκειμένου νὰ συμβιβαστεῖ ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν κάθε ἀνωμαλία.

Ἕνας ἀργόσυρτος θάνατος πού δέν ἀντέχεται πιά...

 

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Πικρή η αλήθεια... μα δυστυχώς αλήθεια.

Γράφει ο  Νεκτάριος Δαπέργολας

Τέλειωσε λοιπόν πρός τό παρόν τό πανηγυράκι πού δόθηκε στούς ἰθαγενεῖς της ὑπερσαχάρειας ἀποικίας, γιά νά βαυκαλίζονται οἱ καημένοι ἀπό τετραετίας εἰς τετραετίαν καί νά αἰσθάνονται «κυρίαρχος λαός»! Φέτος βέβαια, ἐκτάκτως, θά ἔχουν καί μία ἀκόμη εὐκαιρία στή χαζοχαρούμενη ψευδαίσθηση (σέ ἕνα μῆνα ἀπό τώρα) καί μετά τά κεφάλια καί πάλι μέσα, ὡς πειθήνια βορά στά ἀφεντικά τῶν ἀστείων μαριονετῶν πού δῆθεν μᾶς κυβερνοῦν, γιά ὅσα ἐφιαλτικά μᾶς ἑτοιμάζουν ἀπό τό φθινόπωρο.

Λίγες (προεκλογικές) σκέψεις γιά μιά ματωμένη πατρίδα

 

Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας, Διδάκτωρ Ἱστορίας

Καθώς πλησιάζουν οἱ ἐθνικές ἐκλογές, ἔχει φουντώσει πάλι ἡ γνωστή κίβδηλη ἀντιπαράθεση τῶν συστημικῶν κομμάτων (κίβδηλη γιατί πρόκειται γιά τόσο πανομοιότυπες πλέον μαριονέτες τῶν ἴδιων ἀφεντικῶν, ὥστε νά μήν παρουσιάζει καμία ἀπολύτως –ἔστω καί γιά τό θεαθῆναι– διαφοροποίηση ἡ ἐναλλαγή τους στήν ἐξουσία), ἐνῶ ταυτόχρονα βρίσκεται σέ ἀνάλογη ἔξαρση καί ὁ... οἶστρος μίας πανσπερμίας μικρότερων κομμάτων, αὐτοφερομένων ὡς ἀντισυστημικῶν καί πατριωτικῶν, πού προσπαθοῦν νά ἐκμεταλλευθοῦν τή δίκαιη ἀποστροφή ἑνός μέρους τοῦ λαοῦ μας πρός τόν καθεστωτικό πολιτικό κόσμο τῆς χώρας καί νά προβάλουν ἕνα ἀντικαθεστωτικό προφίλ, ἐπενδύοντας μεταξύ ἄλλων καί στήν «ἀντιστασιακή» (ὁ ὅρος ἐντός πολλῶν εἰσαγωγικῶν) δημόσια παρουσία κάποιων μελῶν τους κατά τή σκληρή τελευταία τριετία τῆς λεγόμενης «πανδημίας».

28η Οκτωβρίου 2022. Ὀκτώ δεκαετίες ἀργότερα…

 

Ὀκτώ δεκαετίες ἀργότερα…

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

     Τιμοῦμε πάλι σήμερα - θεωρητικά τοὐλάχιστον - τό ἐκτυφλωτικό ἔπος τοῦ 1940. Τιμοῦμε τήν τελευταία μαζική πράξη ἀντιστάσεως του πάλαι ποτέ λαοῦ τῆς ἀντιστάσεως. Τό κύκνειο δηλαδή ἆσμα του, στή μέση μιᾶς πορείας πού εἶχε βεβαίως δρομολογηθεῖ ἀρκετά πρίν. Μιᾶς πορείας ἐκποιητικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καί πολιτισμικῆς ἐκπόρνευσης. Ἦταν ἡ τελευταία λαμπρή συλλογική πράξη του, λίγο πρίν ὑποταχτεῖ ἑκουσίως καί σχεδόν καθ' ὁλοκληρίαν πιά στά σκουπίδια.

     Ὀκτώ δεκαετίες πλέον ἀργότερα, ἔχουμε ἀπομείνει παραδομένοι στήν παρακμή καί τήν ἀσυναρτησία, τυφλοῖ καί ἀμνησιακοί, ἀκούγοντας λόγια γιά ἔργα τοῦ παρελθόντος, πού δείχνουν νά εἶναι ὅμως πιά πολύ μακριά ἀπό μας, ὥστε νά μποροῦν πραγματικά νά μᾶς ἀγγίξουν.

Προχωρώντας πρός τόν Mετανθρωπικό Kαινούργιο Kόσμο. Μικρή σπουδή πάνω στόν Huxley

 Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας, Διδάκτωρ Ιστορίας

....«ἡ τέλεια δικτατορία θά ἔχει τήν ἐμφάνιση δημοκρατίας, ἀλλά βασικά θά εἶναι μία φυλακή χωρίς τείχη, μέσα στήν ὁποῖα οἱ κρατούμενοι δέν θά ὀνειρεύονται κἄν τήν ἀπόδραση, θά εἶναι οὐσιαστικά ἕνα σύστημα σκλαβιᾶς, ὅπου οἱ σκλάβοι, μέσῳ τῆς κατανάλωσης καί τῆς διασκέδασης, θά ἀγαποῦν τή δουλεία τους».(Huxley)

Διαβάζοντας πρό ἡμερῶν, γιά μία ἀκόμη φορά στή ζωή μου, τόν «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο» τοῦ Aldous Huxley (ἡ πρώτη ἦταν πρίν ἀπό σχεδόν σαράντα χρόνια καί φυσικά ἡ διαφορά καταφανής, καθώς τότε ἀκόμη ἐπρόκειτο γιά ἕνα ἔργο μακρινῆς ἐπιστημονικῆς φαντασίας, ἐνῶ τώρα γιά προάγγελο μίας ὄχι καί τόσο μακρινῆς πραγματικότητας), ἔτυχε ἄφνω νά μετάσχω σέ ἕνα ἀπολύτως σουρεαλιστικό σκηνικό τραγικῆς εἰρωνείας.

Ἡ κύρια (καί πιό ἀποτελεσματική) πράξη ἀντίστασης…

Γράφει ο  Νεκτάριος Δαπέργολας

     «Λέγω δὲ ὑμῖν· πᾶς ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁμολογήσει ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ· ὁ δὲ ἀρνησάμενός με ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων ἀπαρνηθήσεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ…Ὅταν δὲ προσφέρωσιν ὑμᾶς ἐπὶ τὰς συναγωγὰς καὶ τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας, μὴ μεριμνᾶτε πῶς ἢ τί ἀπολογήσησθε ἢ τί εἴπητε· τὸ γὰρ ῞Αγιον Πνεῦμα διδάξει ὑμᾶς ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἃ δεῖ εἰπεῖν» (Κατά Λουκάν ιβ΄ 8-12)

Ἡ Πόρνη ἐν κλαυθμῷ…

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας

 

   «Πόρνης ἐπεθύμει ὁ Θεός; Ναί, πόρνης· τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας λέγω…Καὶ ἄνθρωπος μέν, ἐὰν ἐπιθυμήσῃ πόρνης καταδικάζεται, Θεός δὲ πόρνης ἐπιθυμεῖ; Καὶ πάνυ. Πάλιν ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ πόρνης, ἵνα γένηται πόρνος· Θεὸς δὲ ἐπιθυμεῖ πόρνης, ἵνα τὴν πόρνην παρθένον ἐργάσηται…Ὁ τοσοῦτος καὶ τηλικοῦτος ἐπεθύμησε πόρνης; Καὶ τί; Ἵνα γένηται νυμφίος. Οὐ πέμπει πρὸς αὐτὴν οὐδένα τῶν δούλων, οὐ πέμπει ἀρχάγγελον, οὐ πέμπει τὰ Χερουβίμ, οὐ πέμπει τὰ Σεραφίμ· ἀλλ᾿ αὐτὸς παραγίνεται ὁ ἐρῶν…Ἐπειδὴ αὐτὴ οὐκ ἠδύνατο ἀναβῆναι ἄνω, αὐτὸς κατέβη κάτω. Πρὸς τὴν πόρνην ἔρχεται καὶ οὐκ αἰσχύνεται. Ἔρχεται πρὸς τὴν πόρνην καὶ γίνεται ἄνθρωπος…»  (Ἅγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

   «Ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. Εἰς τὰ ἴδια ἦλθεν, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον…»   (Κατά Ἰωάννην α΄ 10-12)

 

   «Εἶδα μέσα σ’ ἕνα βοῦρκο ἕναν ἄνθρωπο ποὺ πνιγόταν. Βούτηξα καὶ κατόρθωσα νὰ τὸν σύρω ἔξω, σχεδόν μισοπεθαμένο.  Σιγά-σιγά συνῆλθε  καὶ  τότε γύρισε καὶ μὲ ἀγριοκοίταξε. “Γιατί  μὲ ἔβγαλες;” ρώτησε. “Ἐγώ ἐκεῖ μέσα ζῶ”…»   (Ἀντρέι Ταρκόφσκυ, «Νοσταλγία»)

 

       Πάσχα. Παρὰ τό τρομακτικό ταξίδι τῆς ἀνθρωπότητας στήν καρδιά τοῦ σκότους, πού ὅλο καί βαθαίνει γύρω μας, καί παρά τὰ μαῦρα σύννεφα ποὺ συσσωρεύονται πάνω καί ἀπὸ τὴν καθημαγμένη καί προδομένη πατρίδα, δύσκολο νὰ μιλήσεις σήμερα γιὰ πράγματα χοϊκὰ. Σήμερα ἕνας χαροποιὸς λυγμός, λυτήριος τῆς θλίψης, καταυγάζει τὰ σύμπαντα. Ἐπειδή ἐν τῇ σκοτίᾳ τὸ Φάος ἠγέρθη καὶ ἀρρήτως φαῖνον τὰ πᾶντα καινὰ ἐποίησεν. Ποιὸς νὰ φοβηθεῖ πιὰ τὴ Νύχτα; Τώρα ὁ Ἅδης ἐπικράνθη καὶ ἐνεπαίχθη. Γιατὶ πίστευε πὼς εἶναι κραταιὸς καὶ πανσθενὴς. Μὰ πλέον ἡ ἐξουσία του ἀποδείχτηκε φενάκη.

Οἱ ὑβριστές τῆς Παναγίας καί ἡ θλιβερή χλιαρότητα τῶν δικών μας ἀντιδράσεων

 ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: 

Μία μόνο ερώτηση. "Πως αυτοί οι κύριοι έπεισαν την Ιεραρχία τόσο!.... ώστε να μας προτρέπουν να τους έχουμε εμπιστοσύνη. Δεν είναι φανερό ΠοΙοΝ υπηρετούν όλοι αυτοί οι κύριοι?"

Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ:  https://www.antinews.gr

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

     Τρομακτικό τό συναίσθημα τῆς βλασφημίας, ὅσο καί ἄν κάθε χρόνο τέτοιες μέρες (ὅπως καί λίγο πρίν τό ἐκάστοτε Πάσχα) ἔχει καταντἠσει πιά συνήθεια νά λυσσομανοῦν τά ἔνσαρκα ὀρφανά τῶν δαιμόνων, συκοφαντώντας καί χλευάζοντας τά ἱερά καί ὅσιά μας. Μά αὐτό δέν σημαίνει πώς συνηθίζεται κιόλας. Καί φέτος, μέ ἀνοιχτές καί πυοφοροῦσες μάλιστα τίς πληγές ἀπό τήν κτηνωδία τῆς ὑγειοναζιστικῆς δικτατορίας πού ἐδῶ καί δύο χρόνια διαλύει τίς ζωές μας καί διώκει ἀνοιχτά τήν πίστη μας, ἡ ὀδύνη ἦταν πολλαπλή. Ἦταν ἐξάλλου καί ὑπέρμετρα πιό χυδαία καί σοκαριστική ἠ ἐπίθεση.

Φωτεινά Χριστούγεννα μέσα στά δυστοπικά ἐρέβη…

 

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

       Ἔτος 2021 ἀπό τῆς Θείας Σαρκώσεως. 

Δυστοπικό κατοχικό ἔτος 2. 

Μέ ἄλλους καιρούς νά ἔχουν ξημερώσει πιά. Μέ τά πάντα γκρεμισμένα γύρω μας, μέ τόν κόσμο μας ἀναποδογυρισμένο, μέ ὅλη μας τη ζωή, ὅπως τήν ξέραμε, νά ἔχει ὁριστικά ἀλλάξει. Πάλι ἦρθαν βέβαια τά Χριστούγεννα, πάλι φωταγωγήθηκαν οἱ πόλεις καί στολίστηκαν τά σπίτια. Ποιός ὅμως τολμᾶ νά ἱσχυριστεῖ ὅτι βρίσκει τήν παραμικρή ὁμοιότητα μέ τό παρελθόν; Ἐντελῶς ἄλλοι καιροί μᾶς κύκλωσαν ἐδῶ καί δύο χρόνια πλέον. Καιροί ζοφεροί καί ἀπάνθρωποι. Ἡμέρες τρόμου καί ἀγωνίας.

Ἀναζητώντας μία νέα Πορεία πρός τό Μέτωπο…

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

      «Μόνε σάν νά πηγαίναμε μπουλούκι ἀνάκατο, θαρροῦσες, ἀπ’ ὅλες τίς γενιές καί τίς χρονιές, ἄλλοι τῶν τωρινῶν καιρῶν κι ἄλλοι πολλά παλιῶν, πού ’χαν λευκάνει ἀπ’ τά περίσσια γένια. Καπεταναῖοι ἀγέλαστοι μέ τό κεφαλοπάνι, καί παπάδες θεριά, λοχίες τοῦ ’97 ἤ τοῦ ’12, μπαλτζῆδες βλοσυροί πάνου ἀπ’ τόν ὦμο σειῶντας τό πελέκι, ἀπελάτες καί σκουταροφόροι, μέ τό αἷμα ἐπάνω τους ἀκόμη Βουργάρων καί Τούρκων. Ὅλοι μαζί, δίχως μιλιά, χρόνους ἀμέτρητους ἀγκομαχῶντας πλάι πλάι, διαβαίναμε τίς ράχες, τά φαράγγια, δίχως νά λογαριάζουμε ἄλλο τίποτε».

      Πάντα μέ ἔκανε νά ἀνατριχιάζω αὐτό εἰδικά τό σημεῖο ἀπό τήν «Πορεία πρός τό Μέτωπο» τοῦ Ἑλύτη. Αὐτή ἡ συγκλονιστική εἰκόνα μιᾶς σιωπηλά ἀποφασισμένης πολεμικῆς παγκοινιᾶς τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὑπέρ τῶν βωμῶν καί τῶν ἐστιῶν του, αὐτή ἡ μαζική ἐξανάσταση ὅλης, θά λέγαμε, τῆς ἑλληνικῆς Διαχρονίας, πού ἔρχεται γιά νά συντρέξει τους ζωντανούς, πάνω στόν θανάσιμο κίνδυνο πού ἀπειλεῖ νά καταπιεῖ τήν πατρίδα.

Ὅταν τά στερνά (δέν) τιμοῦν τά πρῶτα…

 

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

      Τό λές πάντως καί ξεκάθαρη εἰρωνεία τῆς τύχης, ὅταν διαβάζεις τό βιογραφικό τοῦ νέου ὑπουργοῦ ὑγείας τοῦ καθεστῶτος. Καί βλέπεις ὅτι πρό 20 περίπου ἐτῶν εἶχε κάνει μεταπτυχιακό στή Γερμανία μέ τίτλο «Ἡ συναίνεση τοῦ ἀσθενοῦς σύμφωνα μέ τό Ἑλληνικό καί Γερμανικό ποινικό δίκαιο» (2003), μερικά δέ χρόνια ἀργότερα καί διδακτορικό στή Νομική Ἀθηνῶν μέ θέμα «Ἡ ποινική Εὐθύνη στήν Ἱατρική Πράξη. Ἔρευνα καί Πειραματισμός μέ ἀντικείμενο τόν Ἄνθρωπο» (2007)! Ἀκολούθησαν μάλιστα καί ἄλλα βιβλία στήν ἴδια κατεύθυνση, ὅπως: «Σχολιασμός Νέου Κώδικα Ἱατρικῆς Δεοντολογίας» (2007), «Ἐρμηνεία Κώδικα Ἱατρικῆς Δεοντολογίας (κλινικές δοκιμές φαρμάκων)» (2012) καί «Ἡ Ἐπιρροή τοῦ Ὅρκου τοῦ Ἰπποκράτη στή Σύγχρονη Βιοηθική» (2012)!

Χωρίς ἄλλοθι…

 

Φωτογραφία: https://amazonios.net/

 

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

      Συνεχίζονται τά ἀποκαλυπτήρια πού ξεκίνησαν πέρσι λόγω τῆς φερόμενης ὡς πανδημίας. Πού δέν εἶναι ἀπλῶς ἀποκαλυπτήρια ἀσφαλῶς, ἀλλά μία σαρωτική καί ἐν μέσω κρότων ἀλυσιδωτή κατάρρευση ἀπό κάθε λογής μάσκες καί παραπετάσματα. Καί κατάρρευση βεβαίως κυρίως γιά τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο, γιατί σέ ἐκείνον τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας τά πράγματα ἦταν δεδομένα καί μόνο ἀσύγγνωστα ἀφελεῖς μποροῦσαν πιά νά περιμένουν κάτι ἄλλο πέρα ἀπό τήν τόση συνειδητή (καί πολυκομματικά ὁμόφωνη) ἀθλιότητα καί ἐπομένως νά ἐκπλαγοῦν. Στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο ὅμως, ἀκόμη καί οί γνῶστες τοῦ τί πραγματικά κρύβεται ἐδῶ καί πολλά χρόνια στά διαβρωμένα ἀπό τήν ἐκκοσμίκευση, τόν οἰκουμενισμό καί τίς τόσες ἄλλες παρεμφερεῖς παθογενεῖς αἰτίες νοσηρά του ὑπόγεια, νομίζω πώς τέτοια κατάντια, τέτοια ἀπερίγραπτη κουτρουβάλα, τέτοια ἀποκαθήλωση προσώπων καί καταστάσεων, τέτοιο συνεχή, ἐπιταχυνόμενο καί κυρίως ἀπροσχημάτιστο κατήφορο, αὐτά - σέ τέτοια τουλάχιστον ἔκταση καί σέ τόσο μικρό χρονικό διάστημα - οὔτε καί οἰ ἴδιοι οἱ γνῶστες μποροῦσαν νά τά φανταστοῦν.

Ὁ πλανήτης στις φλόγες…

 

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

       Ἡ πατρίδα στίς φλόγες, μέ βαθιά θλίψη, ἀπερίγραπτο πόνο, ἀνυπολόγιστες καταστροφές. Καί γία μία ἀκόμη φορά βεβαίως ἀπροκάλυπτο θύμα, στήν προμετωπίδα τῆς νεοταξικῆς ἐπίθεσης (ἐκεῖ ὅπου βρίσκεται ἐξάλλου ἐδῶ καί δεκαετίες), ἐκ τῶν βασικῶν ἀντικειμένων καί «ἐργασιακῶν πεδίων» τῆς παγκόσμιας πρόβας. Γιατί ἀσφαλῶς ἡ κλιμάκωση τῶν καταστροφῶν ἀπό πυρκαγιές μπορεῖ νά εἶναι σοκαριστικά πρωτοφανής ἐδῶ (ἀναλογικά πρός τήν ἔκταση και τόν πληθυσμό τῆς χώρας), ἄς θυμόμαστε ὅμως πώς εἶναι καί παγκόσμιο φαινόμενο καί δή μέ ἔξαρση τούς τελευταίους μῆνες. Δεν θα ἦταν ὑπερβολή ἄν λέγαμε ὅτι αὐτόν τόν καιρό ὅλος ὁ πλανήτης φλέγεται. Καί αὐτό φυσικά δέν εἶναι καθόλου τυχαῖο.

Συμβόλαια θανάτου…

 

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

     

     Ἔχουμε ἀναφερθεῖ καί παλαιότερα στό μαφιόζικο συμβόλαιο θανάτου πού ἐκτελεῖται ἀργά καί μεθοδικά σέ βάρος τῆς ἄρρωστης καί πληγωμένης πατρίδας. Ἔνα συνολικό ζοφερό συμβόλαιο, πού στην πραγματικότητα βεβαίως περιλαμβάνει πολλά ἐπιμέρους συμβόλαια, σέ κάθε νευραλγικό τομέα, πνευματικό καί ὑλικό, οἰκονομικό, κοινωνικό καί ἐκπαιδευτικό, κοσμικό καί ἐκκλησιαστικό, πού τά ἔχουν ἀναλάβει στρατιές ξεπουλημένων προδοτῶν καί ὁρκισμένων ὀλετήρων. Συμβόλαια θανάτου, πού οὕτως ἤ ἄλλως ἐναρμονίζονται στούς ψευδοπροοδευτικούς τους ἰδεασμούς καί τίς ἀντίχριστες καί μισελληνικές τους ψυχώσεις. Ἀλλά καί εὐνοοῦνται σκανδαλωδῶς ἀπό τή δική μας στάση.  

Μένουμε ἀνυπάκουοι…

 

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

      Ἐπανερχόμαστε στό θέμα τῆς «ὑπακοῆς στην Ἐκκλησία», ἐπειδή μέ ἀφορμή καί τήν ψευτοπανδημία παράγινε το κακό μέ τούς γνωστούς τυφλο-ὑπακοούληδες ἀπέναντι σέ ὅσα ἀνεκδιήγητα στρεβλοτομεῖ τό σκοτεινό Φανάρι ἤ τό ἐν Ἀθήναις θλιβερό διευθυντήριο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἤ ἀκόμη καί ἀπό μόνος του ὁ κάθε ἐπίσκοπος πού ἔχει δεῖ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ σάν τό προσωπικό του φέουδο καί θαρρεῖ πώς ἔχει τό δικαίωμα, μέ τούς ἐπηρμένους του ἰδεασμούς, νά τινάζει στόν ἀέρα δόγματα, ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί μία Ἱερά Παράδοση αἰώνων. Ἐπανερχόμαστε, γιά νά ποῦμε γιά μία ακόμη φορά ὅτι ἀπροϋπόθετος ὑπακοή δέν ὑπάρχει καί ὅτι ἡ ἀντίδραση ἀπέναντι σέ πατριάρχες καί ἐπισκόπους πού καινοτομοῦν ἐν πλάνῃ (ἡ ἀντίδραση καί ὁ ἔλεγχος «οὐ περί βίου, ἀλλά περί πίστεως» δηλαδή), ἀποτελεῖ ὅχι μόνο δικαίωμα, ἀλλά καί καθῆκον τῶν Χριστιανῶν, ἀπολύτως στηριγμένο καί κατοχυρωμένο πάνω στούς Ἱερούς Κανόνες καί στή γραπτή παρακαταθήκη τῶν μεγάλων ἐκκλησιαστικῶν μας Πατέρων.

Ἡ διαστρέβλωση τῶν Ἁγίων μας μέσα στή μεταπατερική πλάνη.

 

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας

 

       Πολύ συχνά ἀναφερόμαστε στό διαβόητο ἐνδοεκκλησιαστικό (;) ρεῦμα τῆς λεγόμενης «μεταπατερικότητας». Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὑπό τόν βλάσφημο αὐτό ὅρο οὐσιαστικά ἐννοεῖται μία ὁλοένα καί αὐξανόμενη τάση πού πρεσβεύει τόν ἐκκλησιαστικό «ἐκσυγχρονισμό» σέ βάρος τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι (παρότι φυσικά κάτι τέτοιο συνήθως δέν ὁμολογεῖται ρητά) ἀντιμετωπίζονται ἐν πολλοῖς ὡς ξεπερασμένοι, μέ ἀποτέλεσμα τή διαμόρφωση μιᾶς νέας ἀναθεωρητικῆς «θεολογίας», δῆθεν προσαρμοσμένης στίς σύγχρονες ἀνάγκες καί τά προβλήματα τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Μέ κύριες πηγές ἐκπόρευσης τό ζοφερό Φανάρι, τήν αὐτοφερόμενη ὡς «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» τοῦ Βόλου, τόν θεολογικό σύνδεσμο τοῦ «Καιροῦ», ἀρκετές ἑλλαδικές μητροπόλεις καί πλεῖστα ἄλλα ὅργανα (ἔντυπα, ἰστολόγια κλπ), ἡ ὁμάδα αὐτή ταυτίζεται πλήρως μέ τούς Οἰκουμενιστές (καθώς βέβαια εἴτε γιά μεταπατερικότητα μιλήσει κανείς, εἴτε γιά θεολογία τῶν κλάδων, εἴτε γιά Οἰκουμενισμό, ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν ὄψεις ἀκριβῶς τῆς ἴδιας βαρύτατης πλάνης καί παναίρεσης).

Κλειδωμένοι ἔξω…

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

     Κλειδωμένοι ἔξω ἀπό τό Σπίτι τοῦ Πατέρα τους. Προφανῶς μπερδεμένοι, φοβισμένοι καί οἱ ἴδιοι (ἀρκετοί ἴσως καί βαθύτατα τρομοκρατημένοι) ἀπό τά ψέματα τῆς καθεστωτικῆς ἀλητείας καί τῆς χυδαιότερης προπαγάνδας πού ἔζησε ποτέ αὐτός ὁ τόπος. Καί σίγουρα παραζαλισμένοι κι ἀπό τήν πρωτοφανῆ ἐμπειρία τοῦ ἀντίχριστου διωγμοῦ πού συνεχῶς κλιμακώνεται.

     Κι ἄς μήν τό ἔχουν ἀκόμη ἅπαντες πλήρως συνειδητοποιήσει ὅτι περί αὐτοῦ πρόκειται. Κι ἄς ὑπάρχουν ἐπίσης καί ἀρκετοί πού συνήθισαν πλέον νά τά θεωροῦν φυσιολογικά ὅλα αὐτά (μοιραῖο ἐπίχειρο, μεταξύ ἄλλων καί αὐτό, μιᾶς ἐκπτωτικῆς πορείας δεκαετιῶν για ἕνα λαό σκοτεινεμένο καί ἀκατήχητο πλέον, πού ἀκόμη κι ὅταν δεν τον κυριεύει ἡ ἀπιστία ἤ ἡ πλήρης ἀδιαφορία, τόν κατατρώει ἡ σύγχυση καί ἡ ἄγνοια). Καί τώρα πλέον ὄχι μόνο μπερδεμένοι, ἐκμαυλισμένοι, ἀκατήχητοι. Ὄχι μόνο πεπτῶτες καί ἀμνήμονες. Τώρα πιά κλειδωμένοι καί ἔξω.

Περί «ὑγείας» (καί ἑτέρων παραχαράξεων)…

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

      Μιά πού κάποιοι δέν χάνουν εὐκαιρία νά διαστρέψουν τά πάντα προκειμένου νά στηρίξουν τό γνωστό ψευδαφήγημα πού μᾶς ταλανίζει ἐδῶ καί μῆνες καί νά βροῦν λέξεις αὐτοδικαίωσης γιά τόν κατήφορο στόν ὁποῖο καί οἱ ἴδιοι κατρακυλοῦν, ἦταν περίπου βέβαιο πώς δέν θα ἄφηναν οὔτε τήν εὐκαιρία τῆς προπερασμένης Κυριακῆς νά περάσει ἀνεκμετάλλευτη. Καί πράγματι τό ἐρώτημα πού ἀπευθύνει ὁ Χριστός στήν εὐαγγελική περικοπή αὐτῆς τῆς ἡμέρας, χρησιμοποιήθηκε ὄντως ἀπό ἄμβωνος (πόσο προβλέψιμοι πλέον), γιά νά στηθοῦν και πάλι λογύδρια γιά «τό μέγιστο ἀγαθό πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός, ἐκεῖνο τῆς ὑγείας».

Τό Ἅγιο Φῶς καί τά νέα σύμβολα μιᾶς ἀντεστραμμένης «θρησκείας»…

 

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

      Διάβαζα πρό ἡμερῶν κάποια σχόλια ἐκνευρισμένων φίλων γιά τήν καθεστωτική ἀλητεία νά παραπεταχτεῖ λάθρα τό Ἅγιο Φῶς χωρίς καμία τιμητική ἐκδήλωση ὑποδοχῆς, τοῦ αἴσχους ἐνδεδυμένου μάλιστα καί μέ ἀνεκδιήγητης γελοιότητας σοφίσματα περί…προσηκούσης ταπεινότητος (στό γνωστό πάντοτε πλαίσιο τῆς διαστροφῆς τῶν ἐννοιῶν καί τῶν λέξεων, ἀκριβῶς ὅπως τό ἔγραφε κάποτε καί ὁ μέγας Θουκυδίδης). Καί φυσικά δέν ἀντιλέγω ὅτι εἶναι ὄντως ἐκνευριστικά (ἤ μᾶλλον ἐξοργιστικά) ὅλα αὐτά: καί ἡ πράξη καθ’ αὐτήν καί ἡ γελοία «αἰτιολόγηση». Πουθενά ὅμως πλέον τό περίεργο, μετά ἀπό ὅσα μάλιστα ἔχουμε ζήσει ἐδῶ καί ἕνα χρόνο. Ἄλλωστε οἱ ἄνθρωποι μέσα σέ αὐτόν τόν χρόνο ὑπονόμευσαν καί δίωξαν χυδαία ὅλη τήν πίστη καί τή λατρεία μας, ἔκλεισαν καί βεβήλωσαν τίς ἐκκλησιές μας, πρόσφατα τίναξαν στόν αέρα τήν ἴδια τήν Ἀνάσταση (ἐνῶ, ἄν τούς ἔπαιρνε, θά τήν ἀπαγόρευαν καί ἐντελῶς) καί καραδοκοῦν πάντοτε μέχρι νά βροῦν τήν εὐκαιρία γιά τόν μεγάλο τους στόχο: τή Θεία Κοινωνία. Στήν ὑποδοχή τοῦ Ἁγίου Φωτός δηλαδή θά κολλοῦσαν;

Ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως…

του Νεκταρίου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας

 

       «Καί ἀπεκρίθη Θεόδωρος ὁ θερμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας πρόμαχος, ὁ τῶν Στουδίου ἡγούμενος, Λέοντι τῷ βασιλεῖ, λέγων: "Μὴ παρασάλευε, βασιλεῦ, κατάστασιν ἐκκλησιαστικήν. Εἴρηκεν γὰρ ὁ ἀπόστολος, καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν ἐκκλησίᾳ, πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον ποιμένας καὶ διδασκάλους. Οὐκ εἶπεν βασιλεῖς. Σοὶ μὲν γὰρ ἡ πολιτικὴ κατάστασις ἐπιστεύθη καὶ τὸ στρατόπεδον. Τούτων φρόντιζε, καὶ τὴν ἐκκλησίαν ἔασον ποιμέσι καὶ διδασκάλοις κατὰ τὸν θεῖον λόγον. Εἰ δὲ μὴ βούλει προσέχειν τούτοις καὶ εἶναι μετὰ τῆς πίστεως ἡμῶν, κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανῶν κατελθὼν βουληθείη παρατρέψαι ἡμᾶς, οὐκ ἀκουσόμεθα αὐτοῦ, μήτι γε βασιλέως." Ὁ οὖν τύραννος ταῦτα ἀκούσας καὶ ὑπερζέσας τῷ θυμῷ…καὶ πάντας μεθ'  ὕβρεως ἀπελάσας, και τὸν Νικηφόρον τὸν μέγαν τῆς πόλεως ἀπελάσας, ὡσαύτως καὶ Θεόδωρον τῶν Στουδίου ἐξορίσας…καὶ ἐπαρθεὶς ὁ ἀλιτήριος κατὰ τῆς εὐσεβείας, μειζόνως ἐδίωκε τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθει σφόδρα, μέχρι τοῦτον ἐνδίκως ἡ θείη δίκη μετῆλθεν».  (Χρονικόν Γεωργίου Μοναχού 768.9-10).