Δημόσιο σχολείο: αντίδραση εδώ και τώρα στην αποδόμηση!

 

 

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

     Βρισκόμαστε εδώ και δεκαετίες ως λαός στο μέσο μιας πραγματικά πρωτόγνωρης περιπέτειας. Μιας περιπέτειας που πλέον κορυφώνεται δραματικά και που ανθρωπίνως (αν δεν υπάρξει δηλαδή άνωθεν επέμβαση) όλα δείχνουν πως οδηγεί μαθηματικά στο οριστικό μας ιστορικό Τέλος. Κάποια της επεισόδια, όπως η προδοσία της Μακεδονίας, το εν εξελίξει ξεπούλημα της Θράκης και της Ηπείρου, ο λαθροεποικισμός της χώρας, είναι φυσικά πιο ορατά. Υπάρχουν όμως και τα άλλα, που ίσως δεν δείχνουν τόσο ακραία, που λειτουργούν σε χρονική μακροκλίμακα, αλλά που μάλλον είναι και τα σημαντικότερα. Πράγματα που διέλυσαν αργά και υπόγεια την πάλαι ποτέ αγιοτόκο πατρίδα μας, που εκμαύλισαν και διέφθειραν τον λαό της, που επέφεραν τον αφελληνισμό και τον αποχριστιανισμό, που κλιμάκωσαν την αθεΐα και την ασέβεια, την αρρωστημένη σαρκολατρεία, την εξοικείωση με κάθε είδος ανωμαλίας και που οδήγησαν στην αποστασία αλλά και (το ακόμη χειρότερο) στην εμμονική αμετανοησία. Καταλυτικός σε όλες αυτές τις εξελίξεις ο ρόλος που παίζει εδώ και σαράντα τουλάχιστον χρόνια η δημόσια εκπαίδευση και γι’αυτό, όσο κι αν τώρα η προσοχή μας μοιραία επικεντρώνεται περισσότερο στα άλλα, στα πιο κραυγαλέα και επίκαιρα προβλήματα της εποχής, είναι ανεπίτρεπτο να ξεχνούμε έστω και για μια στιγμή κι αυτό το μείζονος σημασίας θέμα. Βρισκόμαστε άλλωστε λίγες μέρες πριν από την έναρξη μιας ακόμη σχολικής χρονιάς και η κατάσταση στο δημόσιο σχολείο προοιωνίζεται και φέτος κάτι πολύ χειρότερο από ζοφερή.

Ελληνική εκπαίδευση: προτάσεις για ένα σύγχρονο Κρυφό Σχολειό…

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

     Σε πρόσφατο κείμενο σχετικά με τη δημόσια εκπαίδευση,* πέρα από κάποιες βασικές διαπιστώσεις για την κατάντια στην οποία βουλιάζει αυτός ο πραγματικά μείζονος σημασίας χώρος ειδικά τα τελευταία χρόνια, έγινε και αναφορά σε κάποια πράγματα που πρέπει να γίνουν από την πλευρά εκπαιδευτικών και γονέων. Φυσικά ξεκινάμε και πάλι με το δεδομένο ότι το πρόβλημα είναι κολοσσιαίο και μια και μιλάμε για ένα χώρο που ελέγχεται και καθοδηγείται από την πολιτεία, λύση ουσιαστική και ολοκληρωμένη δεν μπορεί να επέλθει, όσο η πολιτεία θα έχει τα συγκεκριμένα άθλια χαρακτηριστικά, όσο δηλαδή θα κυριαρχείται από εσμούς ορκισμένων θεομάχων και ανθελλήνων με (αριστερές ή νεοφιλελεύθερες) ψευτοπροοδευτικές προβιές. Επειδή όμως δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αδράνειας αναμένοντας την ανατροπή όλων αυτών και την έλευση πραγματικής ελληνικής κυβέρνησης, είναι ανάγκη έστω και υπό αυτές τις ουσιαστικά κατοχικές συνθήκες να γίνει το ανθρωπίνως δυνατό, ώστε να μετριαστεί έστω η τρομακτική ζημιά που υφίστανται τα παιδιά μας από ένα σχολείο βουτηγμένο στην απαξίωση και στην αμορφωσιά, ένα σχολείο διαβρωμένο από την πλέον αντιπαιδαγωγική ανοησία και εμποτισμένο πλήρως από τα τοξικά λύματα όλης της νεοταξίτικης και νεοεποχίτικης ατζέντας, ένα σχολείο που μετεξελίσσεται συνεχώς σε μαζικό παρασκευαστήριο απρόσωπων κοπαδιών για την κρεατομηχανή των παγκοσμιοποιητών της Νέας Τάξης. Και όταν τελείς υπό κατοχή, το ανθρωπίνως δυνατό είναι αντιστασιακή δράση. «Αντάρτικο», με όποιους τρόπους μπορείς.

Ελληνική εκπαίδευση: επιτέλους καιρός για αντίσταση!

 

                                                                 του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

     Θορυβήθηκε πάλι προ ολίγων ημερών μέρος της κοινής γνώμης από έντυπο και ηλεκτρονικό δημοσίευμα για μια «δασκάλα» (εντός πολλών εισαγωγικών) σε σχολείο των βορείων αθηναϊκών προαστείων που έδειχνε στους μαθητές βίντεο με ομοφυλόφιλους και επίσης, επικαλούμενη τις βουδιστικές της πεποιθήσεις, δίδασκε γιόγκα και φυσικά αρνιόταν να διδάξει το μάθημα των Θρησκευτικών. Το συμβάν προκάλεσε τότε κάποιες αντιδράσεις από γονείς, αλλά εντάσσεται βέβαια σε μια κατηγορία κραυγαλέων περιστατικών, τα οποία απλώς προξενούν ολιγοήμερο σοκ σε μια υποκριτική και κοιμώμενη κοινωνία, που απολύτως εθισμένη πλέον στο άγγιγμα της λάσπης και τη δυσωδία του υπόνομου «ταράζεται» για λίγο, πριν επιστρέψει στον μακάριο ύπνο της εξηλιθιωμένης αφασίας της. Παραπλήσιο φαινόμενο με το (υπερπολλαπλάσιο βεβαίως) σοκ που προκαλούν περιστατικά βίαιων εγκλημάτων ή αποτρόπαιων πράγματι βρεφοκτονιών, την ώρα όμως που παραμένουν σχεδόν ασχολίαστα και φυσιολογικά η προχωρημένη αθεΐα, η κολοσσιαία πνευματική κρίση, η απερίγραπτη ηθική καταβαράθρωση, η αρρωστημένη σαρκολατρία, η καθιέρωση κάθε είδους ανωμαλίας, η τραγική μάστιγα των εκτρώσεων.

Δημήτρης Νατσιός, Με τέτοια σχολικά κείμενα, γιατί να υπερασπιστείς την πατρίδα;

Με τέτοια σχολικά κείμενα, γιατί να υπερασπιστείς την πατρίδα;

 Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Ίσως η πατρίδα μας αναγκαστεί να υπερασπιστεί -ίσως πολύ σύντομα- την εθνική της αξιοπρέπεια. Να πολεμήσουν τα παιδιά της. Θέλω όμως να ρωτήσω. Είναι δυνατόν να ζούμε περιτριγυρισμένοι από αρπακτικά και στα σχολεία να διδάσκεται, μέσω των άθλιων βιβλίων, η δειλία και η ηττοπάθεια; Tι μαθαίνουν τα νιάτα της πατρίδας για τα δύο κορυφαία κατορθώματα τους έθνους-’21 και ’40-41- που μόνο περηφάνια και φιλοπατρία μας γεμίζουν; Γιατί αφήνουμε τόσα χρόνια τους ποικιλώνυμους εθνομηδενιστές να ροκανίζουν την ψυχή του λαού μας, ενώ γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα έρθουμε αντιμέτωποι με την Τουρκιά και τότε θα στραφούμε για θάρρος και παρηγοριά στα όσια και τα ιερά μας; Ας το καταλάβουμε, δεν προασπίζουν την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα μόνο οι ένοπλες δυνάμεις. Τις προασπίζει ο λαός, με την ομηρική και θουκυδίδεια έννοια. Όχι ο φιλοπόλεμος, αλλά ο ετοιμοπόλεμος, ο ψυχικά αρματωμένος, ο νηφάλιος. Ο πεπαιδευμένος πολίτης που είναι ταυτόχρονα και οπλίτης. Τι μαθαίνει όμως ο Ελληνόπουλο, ο αυριανός οπλίτης, για τα τιμαλφή του Γένους;  Με τέτοια χαμερπή κείμενα θυσιάζεσαι για την πατρίδα;

Δημήτρης Νατσιός, Θέλουμε «σκολειά για να γιομίζη ο μαθητής προκοπή και αρετή»

 

Θέλουμε «σκολειά για να γιομίζη ο μαθητής προκοπή και αρετή»

 

Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς

 

«Μη Θρησκευτικά προς Θεού! Το ελληνικόν έθνος δεν είναι Βυζαντινοί, εννοήσατε; Οι σημερινοί Έλληνες είναι κατ’ ευθείαν διάδοχοι των αρχαίων. Έπειτα εκπολιτίσθησαν, επροόδευσαν και αυτοί. Συμβαδίζουν με τα άλλα έθνη».

 (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Λαμπριάτικος Ψάλτης»). 

Συνόψισε, ο μεγάλος μας διηγηματογράφος, σε λίγες αράδες, το συνομήλικο με το νεοελλαδικό κράτος πρόβλημα: είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, το υποτιμητικώς λεγόμενο Βυζάντιο, δεν είναι ελληνικό κατόρθωμα. Εξάλλου έτσι πρόκρινε η κοραϊκή πεφωτισμένη διανόησις.

Δημήτρης Νατσιός, Οι δέκα πληγές-μαγαρισιές

 

ΟΙ δέκα πληγές-μαγαρισιές

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

 

Θυμάμαι, πριν από μερικά χρόνια, υπηρετούσα σε σχολείο χωριού του νομού Κιλκίς, που βρίσκεται στις υπώρειες του όρους Μπέλες, στα σύνορα με το υπερφίαλο ανθυποκρατίδιο των Σκοπίων. Το σχολείο παλιό, με θέα εξαιρετική στο κατάφυτο βουνό, χρησιμοποιούσαμε ακόμη τις ξυλόσομπες. Κάποια μέρα με επισκέφτηκε ο σχολικός σύμβουλος.

Συνέντευξη Σαράντου Καργάκου στο Korinthostv (video)

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Σχολικά βιβλία (Παν)θρησκευτικών: το παιχνίδι ξεκάθαραστα χέρια των γονέων…

 

                                                                                                 του Νεκτάριου Δαπέργολα

                                                                        Διδάκτορος Ιστορίας

      Δείχνουν να κλιμακώνονται ευτυχώς οι αντιδράσεις των γονιών απέναντι στα πανθρησκειακά σκουπίδια που το αντίχριστο κι εθνομηδενιστικό κυβερνητικό ανεμομάζωμα και το πλανεμένο και θλιβερό σινάφι των ψευτοθεολόγων του «Καιρού» έχουν επινοήσει, συντάξει και μετονομάσει σε σχολικά βιβλία Θρησκευτικών. Προφανώς, όλοι θα θέλαμε κάτι εμφανώς πιο μαζικό και σαρωτικό, αλλά κανείς δεν μπορεί να τρέφει ψευδαισθήσεις, μετά από τόσες δεκαετίες συστηματικής και μαζικής εξηλιθίωσης, παθητικοποίησης, ηθικού ξεχαρβαλώματος και πνευματικού ευνουχισμού της ελληνικής κοινωνίας. Έστω κι έτσι όμως κάτι κινείται, είναι ολοφάνερο ότι δεν έχουν γίνει οι πάντες σ’ αυτόν τον τόπο αξεδιάλυτο μέρος του γνωστού απρόσωπου χυλού.

Νέρωνες και Διοκλητιανοί στα σχολεία

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

 

«Και οι απεργίες, Γέροντα, τι κακό κάνουν!

Ολόκληρο μήνα χωρίς μαθήματα τα παιδιά, να γυρίζουν στους δρόμους!

-Εγώ λέω τους δασκάλους ποτέ να μην κάνουν απεργία, εκτός αν πάνε να καταργήσουν τα θρησκευτικά, την προσευχή ή να κατεβάσουν τον σταυρό από την σημαία. Τότε πρέπει να διαμαρτυρηθούν....».

(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», εκδ. «Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστή Ιωάννου του Θεολόγου», σελ. 297).

Αυτά ειπώθηκαν πριν από 40-50 χρόνια από τον άγιο. Σαν τους παλαιούς προφήτες μάς προειδοποίησε για την επερχόμενη λαίλαπα της αθεΐας και της εκκλησιομαχίας, που ξεβράζεται στον χώρο της παιδείας. Με τα νέα βιβλία των θρησκευτικών ολοκληρώνεται ο κύκλος της λυσσαλέας επίθεσης, των ποικιλώνυμων εθνομηδενιστών, κατά των τριών μαθημάτων που προσφέρουν στους μικρούς μαθητές ταυτότητα και ιθαγένεια.

Να κάνουμε τον σταυρό μας και... "τρέλα κολοκοτρωναίικη", συνάδελφοι

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

 

 

«Η πρώτη μέρα στο σχολείο» τιτλοφορείται ένα κείμενο που περιέχεται στο «Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων Α΄ και Β΄ Δημοτικού», σελ. 30-31. Στο κείμενο αυτό «προσφέρονται», ανεπιγνώστως προφανώς από τους συγγραφείς, όλα τα τρέχοντα ιδεολογήματα και τα κρανιοκενή στοιχεία που χαρακτηρίζουν το «Νέο Σχολείο», το προοδευτικό, που κόβει ΣΥΡΙΖΑ τα ριζιμιά λιθάρια του Γένους.

Πατρών Χρυσόστομος: ''Να ζητήσει συγγνώμη από τον Ελληνικό Λαό ο κ.Βούτσης''

 

Νά ζητήσῃ συγγνώμη ἀπό τόν Ἑλληνικό Λαό ὁ κ. Βούτσης.

 

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου

Μετὰ τὶς ἀπαράδεκτες, κατὰ πάντα, καὶ προκλητικὲς δηλώσεις τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς κ. Νικολάου Βούτση, αἰσθανόμεθα ἐπιτακτικὴ τὴν ἀνάγκη νὰ δηλώσωμε ὅτι, σὲ αὐτὲς τὶς δύσκολες ὧρες ποὺ περνάει, ὁ σκληρὰ δοκιμαζόμενος Ἑλληνικὸς Λαός, δὲν προσφέρει τίποτε ἡ ἀμφισβήτηση τῶν πνευματικῶν του ριζῶν, τῆς ἱστορίας τους, καὶ τῶν παροδοσιακῶν ἀξιῶν.

Σάββας Ηλιάδης, Θράσος και ποταπότης Άρχοντος αναιδούς!

Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος

«… Η μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζεται σε ατζέντα «Ελλάς Ελλήνων χριστιανών» ούτε «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Δεν είμαστε λαός ορθόδοξος. Η θρησκευτική συνείδηση είναι για κάθε άνθρωπο κάτι ιδιαίτερο. Είμαστε ένα σύγχρονο κράτος και όχι «ταλιμπάν της Ορθοδοξίας». Οι παραδόσεις σε πολύ μεγάλο βαθμό κρατούνται όσο τις κρατάει η εποχή τους», είπε ένας απ` αυτούς που «κυβερνάνε» τη χώρα.

Πρόκειται για θρασύδειλη κίνηση. Ο θρασύδειλος μεταμορφώνεται σε παλικάρι, αφού πρώτα κάνει εκτίμηση της κατάστασης και καταλάβει πως υπάρχει χώρος να ξεδιπλώσει τη δειλία του. Και σήμερα υπάρχει η ανάλογη ανοχή και το πρόσφορο έδαφος, να μιλάει ο κάθε ασεβής, χωρίς να υπολογίζει νόμους, ηθικές αρχές και αναστολές και κυρίως σεβασμό στην αξία του προσώπου και σε κάθε διαχρονική αξία.

Για την διαμάχη περί «αριστείας»

του Γιώργου Ρακκά

Η επίθεση που έχει εξαπολύσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ιδέα της αριστείας, σε ακραία αντίθεση με ό,τι η κυβέρνηση ισχυρίζεται, αποτελεί μια ευθεία επίθεση σε αυτό που εκείνη ονομάζει «παιδεία του λαού» –και συνακόλουθα, μια ευθεία επίθεση στην προοπτική κάποτε αυτός να αυτοκυβερνηθεί αποτελεσματικά.

Ας εξηγηθούμε. Στο πλαίσιο του ελληνικού πολιτισμού, η αξία της αριστείας πρωτοδιατυπώνεται στην Ιλιάδα, όπου καταγράφεται ως ένα από τα συστατικά στοιχεία του αριστοκρατικού ήθους κατά την εποχή του Αρχαϊκού ελληνισμού : ««αἰὲν ἀριστεύειν… καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν…» (Ιλιάς Ζ’, στ. 208) (Πάντα να αριστεύεις…και να είσαι ανώτερος από τους άλλους, και να μην ντροπιάζεις την γενιά των προγόνων σου…)

Κύριε Υπουργέ της Παιδείας…





(Σκίτσο του Ηλ. Μακρή, Καθημερινή 5/8/2017)



 

 

 

 

 

 

 

 

 Δημήτρης Δραγανιδάκης, εκπαιδευτικός

 «Κύριε Υπουργέ της Παιδείας. ‘Ενα έθνος που αποδομεί τα σύμβολα και την ιστορία του είναι σαν να οικοδομεί τα θεμέλιά του πάνω στην άμμο».  Η ελληνική Σημαία . Το σύμβολο με το οποίο κερδίσαμε την ελευθερία  μας δυστυχώς σήμερα κάποιοι τη θεωρούν  σύμβολο ενός «παρωχημένου»  κράτους και  την καίνε δημόσια,  θεωρώντας ότι χτυπούν το κατεστημένο. Άλλοι την προσπερνούν δίχως να δίνουν  σημασία.

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν γιά τά Θρησκευτικά τοῦ Ὑπουργείου ἀ-Παιδείας καί ὁ σοφός Παπαδιαμάντης!

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν γιά τά Θρησκευτικά τοῦ Ὑπουργείου ἀ-Παιδείας καί ὁ σοφός Παπαδιαμάντης!

ὑπό Δημ. Κυρ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Σήμερα, 27/6/2017, ξημέρωσε μία ἡμέρα ξεχωριστή γιά τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Στήν ἔκτακτη Συνεδρίασή της καλεῖται νά ἀναμετρηθεῖ μέ τήν ἱστορική, μά πάνω ἀπ' ὅλα τήν πνευματική εὐθύνη της, γιά τό μέλλον αὐτοῦ τοῦ ταλαίπωρου τόπου καί τήν ὕπαρξη τοῦ καταπροδωμένου, μά ὄχι ἄμοιρου εὐθυνῶν, λαοῦ του. "Ὁ κόμπος" ἔχει πρό πολλοῦ "φθάσει στό κτένι", ἀλλά τό κτένι δέν θέλει νά δοκιμάσει τίς ἀντοχές του. Κι ἄν αὐτό ἀπό κάποιους θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ ὡς συνετή ἐπιφύλαξη, ὅμως, ἡ ἐπί μακρόν παραμονή τοῦ κόμπου πού δέν λύνεται, ἔρχεται νά ἀπειλήσει τό κτένι μέ ἀκύρωση καί κατάργησή του.

Ό,τι ράβουμε στο σχολείο, ξηλώνεται πολλές φορές στο σπίτι .

σχόλιο Γ.Θ : Διαβάστε το όπως και δήποτε... και στείλτε το στους αμετανόητους κομματανθρώπους....

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

 Έχουν περάσει αρκετά χρόνια, θυμάμαι όμως κάτι που μου συνέβη μες στην τάξη. Ήταν η εποχή που κυβερνούσε τούτον τον ταλαίπωρο τόπο ο «αρχιερέας της διαπλοκής» και τα σπιθαμιαία τσιράκια του. Είχαν αποθρασυνθεί τα κομματικά «στελέχια», διόριζαν, έκλεβαν, εκβίαζαν, διέλυαν την πατρίδα, γιατί νόμιζαν ότι θα κυβερνούν και θα βυσσοδομούν δία βίου. Κατά τις θλιβερές νεοδημοκρατικές παρενθέσεις, ανενόχλητοι και το ίδιο ισχυροί και αναιδείς, απολάμβαναν την σοδειά των χρόνων εξουσίας και ακόνιζαν τα νύχια τους για την επικείμενη… επανάταξη.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ;

Του Φώτη Μιχαήλ

 

Αυτές τις ημέρες, η αγωνία των σχολικών εξετάσεων δοκιμάζει σκληρά, αλλά γόνιμα, τις υπάρξεις μας και αποκαλύπτει, θέλοντας και μη, κάθε τυχόν προσωπικό έλλειμμα αυτοεκτίμησης, υπομονής, ψυχραιμίας, πίστεως και θάρρους.

Γονείς και παιδιά φαίνεται πως πλήττονται σχεδόν εξίσου. Πρώτοι, όμως, οι γονείς οφείλουν να δείξουν τις αντοχές τους απέναντι στις επιθέσεις του δαιμονίου της υπέρμετρης και αδικαιολόγητης αγωνίας και έπειτα τα παιδιά. Τα παιδιά, χωρίς να το καταλαβαίνουν, αντιγράφουν συνήθως τους ψυχικούς κυματισμούς και τις καρδιακές αναταράξεις των γονέων τους.

Γονείς με μόνιμη ταχυκαρδία, με συνεχείς εφιδρώσεις, με μουσκεμένες παλάμες, με φιλαυτία και έπαρση, με βλέμμα διαρκώς τεταμένο, με αϋπνίες μαρτυρικές, με γλώσσα κοπίδι, με απροκάλυπτη επίδειξη πλούτου και ισχύος, γονείς που ποτέ τους δεν λένε ''πρώτα ο Θεός'', είναι σχεδόν αδύνατον να γλυτώσουν από παιδιά αγχώδη και πανικόβλητα.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ.......ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ "Π Ι Κ Ρ Η"

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου , μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου ,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.

Τι λέτε;;;;;

Κρεμάστε τους παπάδες!

Του Απόστολου Διαμαντή.

Παρατηρώ με απορία το μένος εναντίον των θρησκευτικών. Πρόκειται για έναν άγονο και ξεπερασμένο αντικληρικαλισμό, ξένο εντελώς τόσο με την ελληνική παράδοση και τις πεποιθήσεις του λαού -ο οποίος είναι ο μόνος αρμόδιος να αποφασίζει τι θα διδάσκεται στο σχολείο, πώς θα είναι το Σύνταγμά του και σε τι Θεό θα πιστεύει- όσο και με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Όσοι ανακινούν με αυτόν τον φανατισμένο τρόπο το ζήτημα των θρησκευτικών δεν γνωρίζουν όχι μόνο το ίδιο το ζήτημα, αλλά ούτε καν την ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία και πραγματικότητα.

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ. (Την δικαιούμαι ως πρώην διευθυντής Γυμνασίου)

Καλά αυτές οι.. μαριονέτες που νομίζουν ότι κυβερνούν την Ελλάδα… Αυτοί τέλος πάντων θα δώσουν τον δικό τους λόγο… λίαν συντόμως…

Όμως αυτές τις αποφάσεις που τόσο…. «Δημοκρατικά» λαμβάνει η βουλή…. Καλούνται να τις εκτελέσουν κάποιοι άλλοι…  Είτε λέγονται διευθυντές, είτε υποδιευθυντές, ή παρα-διευθυντές…  ή όπως αλλιώς… «βλέπετε κρατιέμαι για να μην τους χαρακτηρίσω»…