Γράφει ο Αριστείδης Δασκαλάκης
Ο χωρίς σκέψη σεβασμός προς την εξουσία
είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας.
(Αλβέρτος Αϊνστάιν)
27 Απριλίου του 1941. η Αθήνα ξυπνούσε απελπισμένη. Κλεισμένοι στα σπίτια τους οι Έλληνες περίμεναν με αγωνία την επέλαση
των κατακτητών. Μια φωνή ακούγεται
από το ελεύθερο για λίγο ακόμη
ραδιόφωνο, επιχειρώντας να δώσει κουράγιο στους
Έλληνες. Ο εκφωνητής του
Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος, μετέδιδε με τη χαρακτηριστική
του φωνή , στεντόρεια , ανδρεία , σταθερή , εμψυχωτική.
Μια φωνή που ρίζωνε στο «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» του Λεωνίδα , στο «ΟΧΙ» του 1940, στο «υπέρ πίστεως και πατρίδος» του
γέρου του Μοριά.
Λίγα μόλις δευτερόλεπτα μιας ανακοίνωσης , ενός χαιρετισμού, μιας προτροπής ,του αέναου Χρέους των Ελλήνων. Αυτή η φωνή που περίκλειε μέσα της ιστορία αιώνων ,το αίμα πεσόντων, τη χαρά του στρατού που αναχωρούσε στο Αλβανικό μέτωπο, τη χαρμολύπη της χαροκαμένης μάνας που μόλις πληροφορήθηκε τη θυσία του σπλάχνου της.












