Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ὡς παιδαγωγοί, ποιμένες καί διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας.

Ομιλία του κ. Φώτη Μιχαήλ, ιατρού, που εκφωνήθηκε στην
    εκδήλωση που οργάνωσε ο Ελληνορθόδοξος Σύνδεσμος "Ζωοδόχος Πηγή" στις 30 Ιανουαρίου 2023, στην αίθουσα του Συνδέσμου στο Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης.

    Σεβαστέ μας πάτερ Φώτιε, ἀγαπητά μέλη τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου τοῦ Συνδέσμου μας, εὐχαριστῶ καί δοξολογῶ τόν Θεό πού μᾶς ἀξίωσε  ἀπόψε νά βρεθοῦμε ἀπό κοντά καί κατόπιν δικῆς σας τιμητικῆς προσκλήσεως, νά ἐπιχειρήσω ἕνα ἔργο ἱερό: νά σᾶς παρουσιάσω ὠφέλιμα ἀποσπάσματα ἀπό τήν ζωή καί τό ἔργο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τούς ὁποίους τιμᾶ καί ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας.

 

Καλοί μου ἀδελφοί, συνήθως, ὅταν πρόκειται νά μιλήσουμε γιά τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, συμβαίνει νά μεταφερόμαστε στήν δική τους ἐποχή καί νά νομίζουμε, ὅτι ὁ βίος τους, τά ἔργα τους, ἡ διδαχή τους, ἰσχύουν μονάχα γιά τά χρόνια ἐκεῖνα.

Ειδική αποστολή στην Ουκρανία

 

Ειδική αποστολή στην Ουκρανία

(Στα χρόνια της δουλείας, αλλά επίκαιρη όσο ποτέ...)

(Ένα κείμενο του 2014, αλλά άκρως επίκαιρο εξ' αιτίας της συστηματικής και συστημικής παραπληροφόρησης) π. Φώτιος Βεζύνιας

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ

Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας οδοδείκτες. Τον δρόμο του Θεού, αυτοί μας τον δείχνουν. Και μας τον δείχνουν όχι βεβαίως ακαδημαϊκά, αλλά μέσα από την πνευματική τους εμπειρία. Με τις διδαχές τους και προπάντων με την ίδια τους την ζωή.

Οι Άγιοι, δηλαδή οι Άνθρωποι του Θεού, είναι οι δάσκαλοί μας και οι βοηθοί μας στον αγώνα για την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση. Οι αγώνες τους οι πνευματικοί και οι διδασκαλίες τους έχουν ισχύ διαχρονική και ο λόγος τους είναι πάντοτε σύγχρονος, ακέραιος και ασφαλής.

Είναι θαυμαστό, το πόσο επίκαιροι αναδεικνύονται κάθε φορά, που καλούνται να δώσουν απαντήσεις σε προβλήματα είτε προσωπικά είτε γενικά της ζωής της Εκκλησίας μας.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟ ΔΙΩΓΜΟ

ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΑΚΗ

Πολιοκρόταφε καί σεβάσμιε Μητροπολίτα Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμε,

ὁ διωγμός,  ὁ ὁποῖος ἔχει ἐξαπολυθεῖ  ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης  ἐναντίον τοῦ παναξίου ἱερομονάχου πατρός Ἀντωνίου Στυλιανάκη, καθιστᾶ τούς ἐπινοήσαντες καί ἀποφασίσαντες τόν διωγμό αὐτόν, ἀναπολόγητους ἐνώπιον τοῦ δικαιοκρίτου Τριαδικοῦ μας Θεοῦ, ἀλλά καί ἐνώπιον τῶν συνειδήσεων τοῦ πιστοῦ λαοῦ τῆς ἁγιοτόκου Θεσσαλονίκης. 

Ὦ τῆς παραφροσύνης!

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

 

Ἡ ὑγεία τοῦ σώματος εἶναι ὁμολογουμένως πολύτιμο ἀγαθό. Εἶναι, ὅμως, πάνω ἀπό ὅλα τά ἀγαθά; Εἶναι τό πολυτιμότερο ἀγαθό, ὅπως οἱ πολλοί σήμερα νομίζουν καί λέγουν; Ἤ μήπως ὑπάρχει καί κάτι ἄλλο, πιό σημαντικό καί πιό σπουδαῖο;

Ἐπ’ αὐτοῦ γράφει ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης: ‘’Τί ἴσον, εἰπέ μοι, ψυχή καί σῶμα;’᾿ Πές μου, κατά τί εἶναι ἴσο ἡ ψυχή καί τό σῶμα. ‘’Εἰ βούλει τήν διαφοράν ἰδεῖν’’, ἐάν θέλεις νά δεῖς τήν διαφορά, σκέψου πώς τό σῶμα, σάν ἀναχωρήσει ἡ ψυχή ἀπό αὐτό, δέν ἔχει καμμιά ἁπολύτως ἀξία. Σύ, λοιπόν, πού περιποιεῖσαι τόσο τό σῶμα, γιατί περιφρονεῖς τόσο πολύ τήν ψυχή σου; (Ε.Π.Ε. 2.634)

Ἀλήθεια, πόσο ταιριάζουν τά λόγια τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου στήν περίπτωση τοῦ δοκιμαζόμενου σήμερα ὀρθοδόξου λαοῦ μας!

‘’Ἰοῦ θανατηφόρου μοναρχοῦντος’’, κλῆρος καί λαός μαζί ἔχουμε ρίξει, σχεδόν ἀποκλειστικῶς, ὅλο τό βάρος τῆς φροντίδας μας πάνω στήν προστασία τῆς ὑγείας τοῦ θνητοῦ καί ἐφήμερου σώματός μας. Παραμερίσαμε, δυστυχῶς, καί βάλαμε κάπως σέ δεύτερη μοίρα τίς ἀνάγκες τῆς ἀθάνατης ψυχῆς μας καί τήν τροφοδοσία τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς!

Βάλθηκαν νά μᾶς ξεβαφτίσουν! Θά φραγκέψουμε, καί δέν θά τό πάρουμε χαμπάρι!

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

 

Μέ ἀφορμή τήν ‘’πανδημία’’, οἱ ἐκκλησιές μας σφραγίστηκαν ἑρμητικά γιά δυό ὁλόκληρους μῆνες. Περάσαμε Πάσχα ‘’κεκλεισμένων τῶν θυρῶν’’. Χωρίς Ἐπιτάφιο, χωρίς Ἀναστάσιμη Θεία Λειτουργία, χωρίς μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.

Φέτος τό Πάσχα, τόν λίθο τοῦ μνήματος δέν τόν σφράγισαν οἱ Ἰουδαῖοι. Τόν σφράγισαν μέ τά ἴδια τους τά χέρια οἱ ἀρχιερεῖς! Ἔτσι τούς διέταξε ὁ Καίσαρας.

Τό Ἄχραντον Σῶμα τοῦ Κυρίου δέν τό φύλαξαν φέτος οἱ στρατιῶτες. Τό φυλάκισαν σέ συνεργασία οἱ σημερινοί ἀπόγονοι τοῦ Ἄννα καί τοῦ Πιλάτου.

Καί τώρα, πού λένε οἱ ‘’πατέρες’’ μας, πώς θά ἀνοίξουν ξανά τίς θύρες, δυστυχῶς, τό κάνουν κάλπικα. Δέν τό κάνουν ὅπως ταιριάζει σέ ὄντως Ὀρθοδόξους φύλακες τῆς Πίστεως. Τό κάνουν μέ ἕνα σωρό ἀθεολόγητους καί ἀντορθόδοξους περιορισμούς!

Ἀνακοινώθηκε ὅτι στίς εἰσόδους τῶν ἐκκλησιῶν θά ὐπάρχει πορτιέρης μέ μάσκα καί γάντια (ὅχι κουκοῦλα πρός τό παρόν…), γιά νά κανονίζει μέ κάθε ἀκρίβεια τόν προβλεπόμενο ἀπό τόν Νόμο ἀριθμό πιστῶν, πού θά συμμετάσχουν στήν Θ. Λειτουργία.

«Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ»

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

 

Τρόμος καί φόβος ἔχει καταλάβει ὁλόκληρη τήν ὑφήλιο.

Αἰτία; Ἕνας ἰός. Ἕνα τόσο δά μικροσκοπικό σωματίδιο, πού, ὅπως λένε οἱ εἰδικοί, τό μέγεθός του εἶναι μόλις μερικά χιλιοστά τοῦ χιλιοστοῦ! Σωματίδιο κυριολεκτικά ἀόρατο! Τόσο μικρό, πού στα συνήθη μικροσκόπια οὔτε κἄν διακρίνεται! Μονάχα μέ ἠλεκτρονικά μικροσκόπια οἱ ἐρευνητές μποροῦν νά τό ἐντοπίσουν καί νά τό περιγράψουν.

Καί ὅμως! Αὐτό τό μικροσκοπικό ψευτοσωματίδιο ἔχει προκαλέσει παγκοσμίως φόβο καί τρόμο καταμέγα. 

Καί συλλογιέται κανείς: Πόσο μικρός καί ἀδύναμος εἶναι τελικά ὁ ἄνθρωπος! Πόσο ἀνήμπορος ἀποδεικνύεται ὁ ἄνθρωπος μπροστά σέ ἀπειλή προερχόμενη ὅχι ἀπό ἐπικείμενους βομβαρδισμούς, ἀλλά ἀπλῶς καί μόνον ἀπό ἐνδεχόμενη μόλυνση ἀπό ἔνα ἀπειροελάχιστο παρασιτικό μόριο!

Mᾶς ἔκλεισαν τίς ἐκκλησιές καί δέν κουνήθηκε φύλλο!

 

 

Φώτης Μιχαήλ

 

Ἀδελφοί, μή φοβᾶστε. Ὑπάρχει ἰός, ἀλλά εἶναι λιγότερο ἐπικίνδυνος, ἀκόμα καί ἀπό τήν γρίππη, πού μᾶς ἐπισκέπτεται κάθε χρόνο.

Ἡ Παναγιά είναι μαζί μας.Οἱ Ἅγιοί μας παρακαλᾶνε τόν οἰκτίρμονα καί πολυεύσπλαχνο Θεό ἀκατάπαυστα.

Οἱ παπποῦδες μας, πού εἶναι στον Οὐρανό καί ἔχουν παρρησία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τό ἴδιο.

Οἱ περισσότεροι παπάδες μας, πλῆθος λαϊκῶν καί τά ἀμέτρητα Μοναστήρια μας ξενυχτᾶνε στήν προσευχή καί στίς μετάνοιες.

Ἑνώπιόν Του ἁμαρτάνουμε, ἀλλά καί μπροστά Του πέφτουμε καί παρακαλᾶμε.

Φώτιος Μιχαήλ Ιατρός: Παιδεία μετάληψις αγιότητος (ομιλία επι τη εορτή των Τριών Ιεραρχών)

 «Δε με μέλει περί του τί λέγουσι και τί θα είπωσι περί εμού. Με ενδιαφέρει μόνον να ευρίσκωμαι εν ειρήνη προς την συνείδησήν μου, όπως και ευρίσκωμαι, χάρις τω Θεώ». 
 Παιδεία μετάληψις αγιότητος

       «Η Παιδεία μετάληψις αγιότητος εστί» (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) Σύντομη ομιλία ,σε εκδήλωση του Λυκείου Λαγκαδά, για τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών Στην αποψινή εορταστική εκδήλωση , ανάμεσα στα παιδιά, τους καθηγητές τους και τις αρχές του τόπου μας, δηλώνουμε ταπεινά παρόντες κι εμείς οι γονείς. 

     Φορτωμένοι με χαρές αλλά πιο πολύ με βάσανα, με κόπο και προβλήματα . Βιώνοντας, κυριολεκτικά, έναν κατακλυσμό. Έναν σύγχρονο κατακλυσμό, όπου η αξία «άνθρωπος» έχει ευτελιστεί με βαναυσότητα και όπου απειλούνται με αφανισμό αυτά τα ίδια τα πνευματικά βάθρα του πολιτισμού μας. Και ψάχνουμε απεγνωσμένα όλοι μας, δάσκαλοι και γονείς, σανίδα σωτηρίας. Σωσίβιο για μας και τα παιδιά μας. 

    Και τότε είναι που συνειδητοποιούμε, όσοι από εμάς εξακολουθούμε και διασώζουμε μέσα στην καρδιά μας ζώσα την μνήμη της Θεϊκής καταγωγής μας, ότι τέτοια σανίδα σωτηρίας υπάρχει. Και δεν είναι άλλη από την Πνευματική Τριανδρία που γιορτάζουμε σήμερα.    

      Οι Τρείς Ιεράρχες , έρχονται με την ζωηφόρο Ανθρωπολογική τους θεώρηση και με την αειφόρο Παιδαγωγική τους πρόταση να δώσουν σωτήριες λύσεις και λυτρωτικές απαντήσεις στα μεγάλα ερωτηματικά και αδιέξοδα που ταλανίζουν έμπονα την σύγχρονη ανθρωπότητα . Και ειδικότερα στο χώρο της Παιδείας, εκεί είναι όπου η Πατερική Ανθρωπολογία λειτουργώντας θεόσταλτα, διακονεί εποικοδομητικά τις διαταραγμένες σήμερα σχέσεις δασκάλων – μαθητών, παιδιών και γονέων. 

Τα Χριστούγεννα ως αφορμή για πνευματικό προβληματισμό

 

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ 

Καὶ ἔτεκεν τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτόν, καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸνἐν τῇ φάτνῃ, 

διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι. (Λουκ. β,7)

Κανένα πανδοχείο και κανένας συγγενής δεν φιλοτιμήθηκε  να προσφέρει στον Νεογέννητο Χριστό τόπο για φιλοξενία.

Στην μικρή Βηθλεέμ, για όλους τους ανθρώπους υπήρχε χώρος. Για τον Πλάστη όμως και Σωτήρα, ούτε μια μικρή γωνιά δεν βρέθηκε, παρεκτός από το σπήλαιο και την φάτνη!

Σήμερα, στο δικό μας κατάλυμα, δηλαδή, στην Πατρίδα μας, στο χωριό μας, στις οικογένειές μας, στις καρδιές μας, υπάρχει άραγε διαθέσιμος τόπος για τον Ενανθρωπήσαντα Χριστό;
(1). Και πρώτα-πρώτα ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας.

Εμείς, οι βαφτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχουμε άραγε τόπο για τον Κύριό μας στο κατάλυμα της καρδιάς μας;

Καθαριζόμαστε από τα πάθη, ώστε να γίνει η καρδιά μας φάτνη άνετη και ζεστή για τον Χριστό, που γεννιέται;

(2) Ευρίσκει ο Χριστός τόπο στο κατάλυμα του δικού μας σπιτιού; 

Έχει θέση ο Χριστός στην οικογενειακή μας ζωή; 

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό στρατόπεδο τοῦ Χριστοῦ. Ὀφείλετε μέ προσοχή πολλή νά διερευνᾶτε καί νά ψάχνετε τούς γύρω σας, μήπως εἰσχώρησε στίς τάξεις μας κάποιος ἀλλόφυλος (αἱρετικός ἤ ἀσεβής).

         Ὑπόδειγμα Ἐπισκόπου

Γράφει ο Φώτιος  Μιχαήλ Ἰατρός

 

Τρεῖς φορές διώχθηκε καί ἐξορίστηκε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀπό τήν ‘’ἐπίσημη ἐκκλησία’’. Τήν τελευταία του πνοή, στήν ἐξορία τήν ἄφησε.
Ὁ Μεγάλος μας Ἱεράρχης, ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, δέν χαρίστηκε σέ κανέναν ἀπό τούς τότε ἰσχυρούς καί ὑπερήφανους. Ἀντιστάθηκε μέ αὐταπάρνηση στίς αὐθαιρεσίες τῶν δυναστῶν, ἤλεγξε μέ αὐστηρότητα τήν αὐτοκρατορική φαυλότητα, ἀπέβαλε ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας κάθε ἀνάξιον ἐπίσκοπο καί προπαντός ὕψωσε τεῖχος ὑψηλό καί ἀπροσπέλαστο ἀπέναντι στήν αἵρεση καί τήν ἀσέβεια.
Οἱ διδαχές του πάνω σέ θέματα διαφύλαξης τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν μάστιγα τῶν αἱρέσεων εἶναι σαφεῖς καί ἄκρως ἐπίκαιρες. Γράφει σχετικά:

Τίποτε δέν μπορεῖ νά διαιρέσει τήν Ἐκκλησία, ὅσο ἡ φιλαρχία.

 

Τίποτε δέν μπορεῖ νά διαιρέσει τήν Ἐκκλησία, ὅσο ἡ φιλαρχία.

 (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

 

Ἡ λεγόμενη ἁγία καί μεγάλη σύνοδος τῆς Κρήτης ἑτοιμαζόταν ἐδῶ καί πενήντα χρόνια περίπου. Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ζοῦσε ἀκόμα τότε. Παρακολουθῶντας τίς μεθοδευμένες προετοιμασίες τοῦ ληστρικοῦ Κολυμπαρίου ἔλεγε: Αὐτή ἡ Σύνοδος εἶναι καλύτερα νά μή γίνει. Διότι, ἄν πραγματοποιηθεῖ, μονάχα σχίσματα καί αἱρέσεις θά προκαλέσει.

Πόσο προφητικός ἦταν ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου!  Δυστυχῶς, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος προέβλεψε, οἱ ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης ἔγιναν αἰτία ὄχι μονάχα οἱ κάθε λογῆς αἱρέσεις νά ἀναγνωρισθοῦν ὡς ἐκκλησίες, ἀλλά καί νά ὁδηγηθοῦμε σήμερα, μέ ἀφορμή τό ‘’Οὐκρανικό αὐτοκέφαλο’’, σέ πρόκληση σχίσματος στήν Ἐκκλησία.

Γιατί ἄραγε τόσο μῖσος καί τόση μανία ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ;

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

 

Ἑρμηνεύοντας τό κατά Ἰωάννη Εὐαγγέλιο, ὁ μακαριστός θεολόγος καί φιλόλογος Νικόλαος Σωτηρόπουλος γράφει: Ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία τῶν  Ἰουδαίων εἶναι αὐτή, ὅτι δέν πίστευσαν καί δέν ἀγάπησαν , ἀλλά καί μίσησαν θανασίμως τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ. (1)

Γιατί ἄραγε τόσο μῖσος καί τόση μανία ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ; Τήν ἀπάντηση μᾶς τήν δίνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος στό κατά Ἰωάννη Εὐαγγέλιο, κεφ. η’, στίχ. 43. Διαλεγόμενος μέ τούς ἀξιωματούχους τοῦ λαοῦ, τούς ἐρωτᾶ: Διατί τήν λαλιάν τήν ἐμήν οὐ γινώσκετε; Γιατί δέν παραδέχεσθε τόν λόγο μου; Καί ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος: Ὅτι οὐ δύνασθε ἀκούειν τόν λόγον τόν ἐμόν. Διότι δέν δύνασθε νά ὑπακούετε στό λόγο μου.

Ο Άγιος Ραφαήλ,το «ενωτικό» συλλείτουργο στην Αγία Σοφία και τα συλλείτουργα των ημερών μας.

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Δεκατρία χρόνια μετά τήν προδοτική ψευτοσύνοδο τῆς Φερράρας, ὁ συνυπογραφείς ἑνωτικός ὅρος ἐφαρμόζεται πλέον καί στήν πράξη: Ἀπεσταλμένοι τοῦ πάπα ἔρχονται στήν Κωνσταντινούπολη καί στίς 12 Δεκεμβρίου 1452 (πέντε μῆνες πρίν ἀπό τήν Ἅλωση) συλλειτουργοῦν μέ τούς δικούς μας μέσα στήν Ἁγιά Σοφιά.
Ἡ ὑβριστική αὐτή ἑνωτική λειτουργία σήμανε καί τό τέλος τῆς χιλιόχρονης Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἡ προδοσία τῆς Πίστεως, ὅπως μαθαίνουμε ἀπό τά Βιβλία μας τά Ἱερά, ποτέ δέν μένει ἀτιμώρητη. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ σηκώθηκε ἀπό τήν Πόλη καί ἀντ’ αὐτῆς ἐγκαταστάθηκε ἡ χατζάρα τοῦ Τούρκου.

Μιά κατάσταση ρεμπελιό

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

 

Κατά γενική ὁμολογία, στίς ἡμέρες μας, τό οἰκοδόμημα τῆς τρισχιλιετοῦς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς ἔχει καταρρεύσει σχεδόν ὁλοσχερῶς. Ἀπανωτές ‘’σεισμικές δονήσεις’’, μέ ἔμφαση τά τελευταῖα χρόνια, κατάφεραν νά μήν ἀφήσουν τίποτε ὄρθιο. Παιδεία, πολιτική, ἦθος, ἠθική, καλλιτεχνική δημιουργία, ἐκκλησιαστική διοίκηση, βιώνουν μιά παρακμή ἄνευ προηγουμένου.

Τά πάντα ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ. Οἱ πάντες ἔχουν ναρκωθεῖ. Καί οἱ ἀρμόδιοι γιά τήν λήψη ‘’μέτρων ἀντισεισμικῶν’’ ὄχι μονάχα ἀδρανοῦν προδοτικῶς, ἀλλά ἀπό πάνω, ‘’τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιπραμμένων’, κατά τήν κρίση τῶν προγόνων μας, ‘’ἄδουν’’ χύδην καί ὑβριστικῶς.

Ἐν ὄψει ἐκλογῶν

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Ὁ πολιτισμός, τοὐτέστιν , ἡ ὀργάνωση τοῦ Τρόπου ζωῆς, εἶναι σπουδαία κατάκτηση τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά σαφῶς μεταπτωτική. Δηλαδή, εἶναι μέν σημαντικότατο ἐπίτευγμα, ἀλλά ἀτελές καί ἐμπαθές. Κατορθώνει καί ἀπαλύνει τόν πόνο τῶν δυσκολιῶν καί ὀμορφαίνει κάπως τήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἀπό μόνος του ὁ πολιτισμός δέν καταφέρνει νά τόν σώσει. Διότι, ἁπλούστατα, βαθιά στό μεδοῦλι του ἐμπεριέχει ὁ ἴδιος τό στοιχεῖο τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου. Καί ὠς φθαρτός καί θνησιγενής πού εἶναι, ἀδυνατεῖ παντελῶς νά προσφέρει τέλεια καί ἀθάνατα δωρήματα.

Τό ΟΧΙ τῶν Ἐπισκόπων πού θά τούς πάει κατευθεῖαν στόν Παράδεισο.

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Στίς καθημερινές μας συναναστροφές, τόσο στίς παρέες ὅσο καί στούς χώρους ἐργασίας, διαπιστώνουμε, ὅτι κάποιες ἀπορίες καί κάποιες ἀντιδράσεις πιστῶν μέρα μέ τήν ἡμέρα ὅλο καί πληθαίνουν. Ἀπορίες καί ἀντιδράσεις πού βεβαιώνουν, ὅτι τό ποίμνιο δέν ἀποτελεῖται ἀπό ἄβουλα καί ἄνευρα προβατάκια, ἀλλά ἀπό αὐτεξούσια καί ἄγρυπνα μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Ζητεῖται παπα-Σταῦρος Παπαγαθαγγέλου

Ζητεῖται παπα-Σταῦρος Παπαγαθαγγέλου

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Ἡ Σῦρος,στά χρόνια τῆς Ἐπανάστασης τοῦ’21, δέν ἦταν νησί σαν και τά ἄλλα νησιά τοῦ Αἰγαίου. Στήν Σαμοθράκη, στην Ὕδρα και στά Ψαρρά οἱ Ἕλληνες ἔκαμναν τόν σταυρό τους μέτά τρία δάχτυλα ἑνωμένα καί τό βλέμμα τῆς καρδιᾶς τους ἦταν στραμμένο προς τήν Πόλη τῶν ὀνείρων τους. Ἐνῷ στην Σῦρο,ἡ Πίστη τῶν Πατέρων εἶχε προδοθεῖ καί πολλοί Συριανοί ἀπότά χρόνια τῆς ἑνετοκρατίας εἶχαν προσκυνήσει τόν πάπα.Ἡ καρδιά τους ἦταν δοσμένη στό Βατικανό.

Σάν φάνηκαν λοιπόν ἀπό μακριά τά καράβια τοῦ Ἰμπραήμ, οἱ Φραγκοσυριανοί ἦταν καλά δασκαλεμένοι γιά τό τί θα ἔπρεπε νά κάνουν. Φραγκόψυχοι τώρα, μέ τί καρδιά και μέ τί πνοή νά πολεμήσουν για την ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος ἐναντίον τοῦ Ἰμπραήμ; Μέχρι νά πεῖς κύμινο τά μπαλκόνια τους γέμισαν ἀπό σημαῖες γαλλικές! Νά τίς δεῖ ἀπό ἀπόσταση ὁ Ἰμπραήμ καί νά τούς ἀφήσει ἥσυχους. Δικοί του ἦσαν!

Μαγιά, πού δέν ξύνισε ποτέ

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Γιά κάθε ἐναπομείνασα γρηγοροῦσα συνείδηση εἶναι ὁλοφάνερο πλέον, ὅτι οἱ  ἀπόγονοι τοῦ Καρλομάγνου δέν τρέφουν καί τά καλύτερα αἰσθήματα γιά ἐμᾶς τούς Ἕλληνες. Ἡ Εὐρωπαϊκή ἱστορία βεβαιώνει, ὅτι ἐδῶ καί δώδεκα ὁλόκληρους αἰῶνες οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν μας ἑταίρων δέν κάνουν τίποτε ἄλλο, ἀπό τό νά ἀπεργάζονται ἀσταμάτητα τόν ἀφανισμό τῆς ἀγιασμένης Ρωμηοσύνης. Μᾶς μισοῦν. Καί μάλιστα, γιά λόγους καθαρά πνευματικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς τάξεως, μᾶς μισοῦν θανάσιμα καί δέν τό κρύβουν.

Οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν.

 

Θαυμαστές παρεμβάσεις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου σέ περιπτώσεις ἀπόπειρας αἱρετικῶν νά μολύνουν τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων.

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Στίς ἡμέρες μας, ὁ ἀντίχριστος κάνει τήν δουλειά του μέ πρωτοφανή δόλο καί μάλιστα ἐντελῶς ἀνεπαίσθητα. Μᾶς ξεγελάει πανεύκολα μέ διάφορες προφάσεις καί ψευτοδικαιολογίες καί χωρίς νά τό καταλάβουμε, μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἄρνηση καί τήν  περιφρόνηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας. 

Μᾶς λένε, ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοί σωτηρίας. Μᾶς λένε, ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι ''ἐκκλησίες''. Μᾶς λένε, ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες ἔχουν ἱερωσύνη καί μυστήρια ἔγκυρα. Μᾶς λένε, νά κρατήσουμε καθαρή μονάχα τήν ἀγάπη καί τήν Ἀλήθεια νά τήν στρογγυλέψουμε. Μᾶς λένε, ὅτι μποροῦμε νά συμπροσευχόμαστε δημοσίως μέ τόν ὁποιοδήποτε αἱρετικό, ἀκόμη καί μέ ἀλλόθρησκο. 

Τάδε λέγει Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης προς τον εκπεσόντα και εμπερίστατο Λαό μας

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός

Στο νησάκι της λίμνης των Ιωαννίνων είναι χτισμένο ένα ιστορικό μοναστήρι, γνωστό με το όνομα Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου των Φιλανθρωπηνών. Το μοναστήρι αυτό ιδρύθηκε από την Πολίτικη οικογένεια των Φιλανθρωπηνών, η οποία κατέφυγε στα Γιάννενα στα 1204, ύστερα από την ολοσχερή καταστροφή και λεηλασία της Πόλης από τα τότε συμμαχικά στρατεύματα της Δύσης, τους λεγόμενους σταυροφόρους.