Θεός ου μυκτηρίζεται.

"Όσοι πραγματικά ποθούν τον Θεό άς πάψουν να μιλούν για ένωσι των «Εκκλησιών». Η Εκκλησία δεν επιδέχεται ένωσι, γιατί ποτέ δεν διεσπάσθη."

Αλέξανδρος Καλόμοιρος.Από το βιβλίο του:

"Κατά ενωτικών"

Αλλά άς καταλάβουν όσοι με τόση ελαφρότητα μιλούν για Ένωσι των Εκκλησιών, πώς η ενότης της Εκκλησίας είναι δώρον μυστικόν της θείας παρουσίας. Δεν είναι κάτι που αποφασίζεται σε συνέδρια, αλλά κάτι που υπάρχει ή δεν υπάρχει. Καμμία απόφασις των ανθρώπων δεν μπορεί να εξαναγκάση τον Θεό.
Ασφαλώς τύποις η ένωσις μπορεί να γίνη και να αρχίσουν όλοι να δηλώνουν, Προτεστάνται, Καθολικοί και Ορθόδοξοι, πώς τώρα πιά είμαστε μια Εκκλησία και να μνημονεύουμε εμείς τον Πάπα Ρώμης και ο Πάπας Ρώμης τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Εάν συμφωνήσουν όλοι επάνω σε ένα «ελάχιστο αληθείας», επάνω σε ένα «πιστεύω» απλουστευμένο, και κανονισθούν και μερικά άλλα ζητήματα, μπορεί να γίνη η ένωσις. Θα γίνη ένα σύστημα νομικώς και τυπικώς ισχύον, ένα σύστημα όμως που δεν θα έχη καμμία σχέσι με την Εκκλησία του Χριστού, έστω και αν όλα τα εξωτερικά φαινόμενα το κάνουν να μοιάζη με την Εκκλησία. Ο «Θεός ου μυκτηρίζεται». Όταν δεν υπάρχουν στους ανθρώπους οι προϋποθέσεις της Παρουσίας Του, ο Θεός δεν έρχεται στους ανθρώπους.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΣ (ΜΕΡΟΣ 6ο)

ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ "ΚΑΤΑ ΕΝΩΤΙΚΩΝ"

Ι΄. Το ξέφτισμα

Όταν όμως λογαριάσης σαν λεπτομέρεια ένα στοιχείο της παραδόσεως, τότε με την πρώτη ευκαιρία θα θεωρήσης σαν λεπτομέρεια και ένα άλλο, και τέλος θα αναγάγης σε λεπτομέρειες όλα όσα δεν σ’ αρέσουν μέσα στην παράδοσι της Εκκλησίας. Έτσι έγινε με την εικονογραφία, έτσι έγινε με την ψαλμωδία, το ίδιο με την εμφάνισι των ιερέων. Τώρα τα ράσα τους φαίνονται πολύ μαύρα, ύστερα τα γένεια και τα μαλλιά πολύ μακριά. Θέλουν να βάλουν μουσικά όργανα στην εκκλησία. Καταργούν τα στασίδια και τα αντικαθιστούν με πολυθρόνες. Κατηγορούν τον μοναχισμό, συκοφαντούν τους μοναχούς, στερούν τις περιουσίες των Μονών, κάνουν συστηματική προπαγάνδα κατά του μοναχισμού. Παραβλέπουν τους Κανόνες που απαγορεύουν την συμπροσευχή με τους αιρετικούς, πηγαίνουν στα συνέδριά τους, συμπροσεύχονται μαζί τους. Αδιαφορούν για την γνώμη του λαού στην εκλογή των επισκόπων και των ιερέων. Βραχύνουν την Λειτουργία, κόβουν αποσπάσματα από τις ακολουθίες «για να μη κουράζεται ο κόσμος». Με άλλες λέξεις, μεταβάλλουν τις ορθόδοξες συνήθειες σύμφωνα με τα γούστα ενός παρηκμασμένου πλήθους γεμάτου σαρκολατρία και υλισμό.

Έτσι αρχίζει να ξεφτά το υφάδι της παραδόσεως και δεν ξέρει κανείς που θα σταματήση ή αν θα σταματήση ποτέ το ξέφτισμα. Το ξέφτισμα είναι τόσο εύκολο εξ άλλου σήμερα, γιατί έχει την επιδοκιμασία των μορφωμένων. Οι μορφωμένοι, πρό παντός, το θεωρούν τιμή τους όχι να είναι σύμφωνοι με τους Πατέρας της Εκκλησίας αλλά να είναι σύμφωνοι με τον τάδε μεγάλον επιστήμονα καθηγητή της προτεσταντικής θεολογίας, ή με τον τάδε Ιησουϊτη καθηγητή που είναι διάσημος στην Ευρώπη κ.τ.λ.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΣ (ΜΕΡΟΣ 5ο)

ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ "ΚΑΤΑ ΕΝΩΤΙΚΩΝ"

Θ΄ Το Παλαιοημερολογητικό

Μέσα σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα της αποσυνθέσεως, ήλθε ξαφνικά, ύστερα από πίεσι του Κράτους, το πρώτο επίσημο βήμα της ελληνικής Εκκλησίας πρός τον Πάπα: Η υιοθέτησις του παπικού ημερολογίου.

Λίγοι έχουν, δυστυχώς, εννοήσει την σημασία του «παλαιοημερολογητικού», όπως ονομάζεται, ζητήματος. Οι περισσότεροι αποδίδουν σε στενοκεφαλιά του αγραμμάτου λαού την αντίδρασι των Παλαιοημερολογιτών, δείγμα κι αυτό της βαθειάς περιφρονήσεως που τρέφουν οι οιηματίες εγγράμματοι πρός τους αγραμμάτους.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΣ (ΜΕΡΟΣ 4ο)

ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ "ΚΑΤΑ ΕΝΩΤΙΚΩΝ"

Ζ΄ Ένωσις θρησκειών

Όταν αναλογισθή κανείς όλα αυτά, καταλαβαίνει ότι μέσα σε μια ανθρωπότητα που δεν ενδιαφέρεται παρά μόνον για την ησυχία της, που δεν έχει άλλο όσιο και ιερό από το υλικό της συμφέρον, μέσα σ’ ένα κόσμο πρακτικών ανθρώπων που θεωρούν κάθε συζήτησι για την αλήθεια περιττή αεροκουβέντα, η ένωσις των «Εκκλησιών» όχι μόνον δύσκολη δεν είναι αλλ’ απεναντίας, είναι αναπόφευκτη. Μάλιστα τολμώ να πώ ότι όχι μόνον η ένωσις των χριστιανικών λεγομένων Εκκλησιών είναι αναπόφευκτη αλλά και γενικώς η ένωσις όλων των θρησκειών.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΣ (ΜΕΡΟΣ 3)

Από το βιβλίο του "ΚΑΤΑ ΕΝΩΤΙΚΩΝ"

Ε΄ Ο Αντίχριστος

Το τραγικό είναι ότι ο Μεσσίας αυτός που περιμένουν οι Εβραίοι, θα έρθη. Το είπε το στόμα του Χριστού, το στόμα των αποστόλων του, είναι γραμμένο στα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Ο Μεσσίας των Εβραίων θα έλθη. Αυτός θα τους δώση το ψωμί που αρνήθηκε να τους δώση ο Χριστός, και μαζί μ’ αυτο όλα τα υλικά αγαθά που πόθησαν και δεν τους έδωσε Εκείνος. Αυτός θα τους καταπλήξη με σημεία και τέρατα που θα τα φοβηθούν και θα τα θαυμάσουν οι άνθρωποι ώς τα πέρατα της γής και θά’ρθουν, σέρνοντας, να πέσουν στα πόδια του. Αυτός θα ενώση σε ένα Κράτος όλα τα έθνη και τις φυλές της γής, όλα τα βασίλεια του κόσμου. Αυτός θα γεμίση χαρά τις καρδιές των Νομικών και των Φαρισαίων. Τις καρδιές των κάθε φυλής «Εβραίων». Ναί, ο Μεσσίας των Εβραίων θα έλθη. Θα είναι αυτό που δεν είναι ο Χριστός, και δεν θα είναι αυτό που είναι ο Χριστός. Θα είναι ο Αντίχριστος.

«Παιδιά, εσχάτη ώρα εστί, και καθώς ηκούσατε ότι ο αντίχριστος έρχεται...» (Ιωάν. Α΄ β΄ 18).

«Ερωτώμεν δε υμάς, αδελφοί, υπέρ της παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και ημών επισυναγωγής επ’ αυτόν εις το μη ταχέως σαλευθήναι υμάς από του νοός, μήτε θροείσθαι, μήτε διά πνεύματος, μήτε διά λόγου, μήτε δι’ επιστολής, ως δι’ ημών, ως ότι ενέστηκεν η ημέρα του Χριστού. Μη τις υμάς εξαπατήση κατά μηδένα τρόπον ότι εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας, ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι, αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστί Θεός.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΣ. (ΜΕΡΟΣ 2)

Από το βιβλίο του "ΚΑΤΑ ΕΝΩΤΙΚΩΝ".

Γ΄ Προσφορά, όχι συζήτησις.

Μερικοί αφελείς Ορθόδοξοι νομίζουν ότι το πλησίασμα αυτό των Εκκλησιών δεν γίνεται με σκοπό την ένωσι αλλά με σκοπό τη διαφώτισι, την ιεραποστολική πρός τους ετεροδόξους. «Είναι, λένε, αυτές εκδηλώσεις αγάπης πρός τους αδελφούς μας». «Εάν κλειστούμε στό «καβούκι» μας, λένε συχνά, εάν δεν πηγαίνουμε στα διεθνή συμβούλια και δεν στέλνουμε παρατηρητάς στις Παπικές συνόδους κ.τ.λ. τότε πώς θα γνωρίσουν οι Δυτικοί την Ορθόδοξο Εκκλησία και πώς θα προσελκυσθούν πρός αυτήν;»

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΣ (ΜΕΡΟΣ 1)

 

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Πιστεύω ακράδαντα ότι η ευθύνη δεν είναι μόνον των ....ποιμένων. Η ευθύνη για την κατάντια, και την αποστασία που ζούμε βαραίνει εξ' ίσου τουλάχιστον, και το ποίμνιο. Καιρός λοιπόν να διαβάσει πας μη γνωρίζων και να μάθει..  Ο Αλέξανδρος Καλόμοιρος να λέγει υπέροχα. Σαν να μιλά για το σήμερα.

π. Φώτιος Βεζύνιας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Α΄ Ειρήνη χωρίς αλήθεια.

Η τραγική πείρα των τελευταίων γενεών έφερε στην ανθρωπότητα έντονη τη δίψα της ειρήνης. Τώρα η ειρήνη θεωρείται αγαθό υψηλότερο από πολλά ιδανικά για τα οποία οι άνθρωποι έχυναν ευχαρίστως το αίμα τους άλλοτε. Σ’ αυτό συνετέλεσε πολύ και το γεγονός ότι ο πόλεμος δεν είναι πιά αυτό που ήταν πολλές φορές στό παρελθόν, δηλαδή σύγκρουσις της αδικίας με την δικαιοσύνη, αλλά έγινε χωρίς νόημα σύγκρουσις της αδικίας με την αδικία. Το βίωμα του ψεύδους και της υποκρισίας, που μεταχειρίσθηκε η αδικία των διαφόρων παρατάξεων, για να εμφανισθή στα μάτια των οπαδών της σαν δικαιοσύνη, έκανε τους ανθρώπους να χάσουν την πίστι τους στην ύπαρξι της δικαιοσύνης, και να μη βλέπουν μπροστά τους τίποτε που να αξίζη να το υπερασπίσουν. Έτσι ο πόλεμος υπό οποιαδήποτε μορφή φαίνεται στους ανθρώπους σαν κάτι το τελείως παράλογο.

Ο Αντίχριστος

Αλέξανδρος Καλόμοιρος

(από το βιβλίο του "κατά ενωτικών")

Το τραγικό είναι ότι ο Μεσσίας αυτός που περιμένουν οι Εβραίοι, θα έρθη. Το είπε το στόμα του Χριστού, το στόμα των αποστόλων του, είναι γραμμένο στα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Ο Μεσσίας των Εβραίων θα έλθη. Αυτός θα τους δώση το ψωμί που αρνήθηκε να τους δώση ο Χριστός, και μαζί μ’ αυτο όλα τα υλικά αγαθά που πόθησαν και δεν τους έδωσε Εκείνος.

Ενστήσονται καιροί χαλεποί.

Αλέξανδρος Καλόμοιρος.
(από το βιβλίο του

"κατά ενωτικών") 

 Που είναι λοιπόν η αισιοδοξία για το τέλος των καιρών; Όταν ο Κύριος προλέγη ότι η πλάνη θα έχη καλύψει ολόκληρη την γή, ώστε και οι εκλεκτοί να κινδυνεύουν σε κάθε τους β`ημα να πλανηθούν από τους ψευτοχριστιανούς και τους ψευτοχριστούς που θα βρίσκωνται παντού, πώς εμείς μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον, όταν ο Κύριος προλέγη πολλαπλασιασμό της ανομίας και ψύξι της αγάπης των ανθρώπων;

Θεός ου μυκτηρίζεται.

Αλέξανδρος Καλόμοιρος.Από το βιβλίο του:

"Κατά ενωτικών"

Αλλά άς καταλάβουν όσοι με τόση ελαφρότητα μιλούν για Ένωσι των Εκκλησιών, πώς η ενότης της Εκκλησίας είναι δώρον μυστικόν της θείας παρουσίας. Δεν είναι κάτι που αποφασίζεται σε συνέδρια, αλλά κάτι που υπάρχει ή δεν υπάρχει. Καμμία απόφασις των ανθρώπων δεν μπορεί να εξαναγκάση τον Θεό.

Η συζήτηση πρέπει να γίνει όχι για την "αγάπη", την "συγχώρηση", ἡ την "συμφιλίωση"

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ "ΑΛΗΘΕΙΑ".
ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ.

 Ένωσις θρησκειών. Από το βιβλίο του Αλέξανδρου Καλόμοιρου, "Κατά ενωτικών"

 Όταν αναλογισθή κανείς όλα αυτά, καταλαβαίνει ότι μέσα σε μια ανθρωπότητα που δεν ενδιαφέρεται παρά μόνον για την ησυχία της, που δεν έχει άλλο όσιο και ιερό από το υλικό της συμφέρον, μέσα σ’ ένα κόσμο πρακτικών ανθρώπων που θεωρούν κάθε συζήτησι για την αλήθεια περιττή αεροκουβέντα, η ένωσις των «Εκκλησιών» όχι μόνον δύσκολη δεν είναι αλλ’ απεναντίας, είναι αναπόφευκτη. Μάλιστα τολμώ να πώ ότι όχι μόνον η ένωσις των χριστιανικών λεγομένων Εκκλησιών είναι αναπόφευκτη αλλά και γενικώς η ένωσις όλων των θρησκειών.

Σωτηρία εκ του κόσμου.

Αλέξανδρος Καλόμοιρος.Από το βιβλίο του: "Κατά ενωτικών"

Αλλά γιατί συγκινούνται τόσο εύκολα οι Χριστιανοί μας από τα κηρύγματα περί ενώσεως των Εκκλησιών και αντί να γεμίζουν με ζήλο για την μετάγγισι της αληθείας σ’ αυτόν τον κόσμο που τόσο πολύ την στερήθηκε, πιπιλίζουν συνεχώς την καραμέλα της ειρήνης, ζυγίζοντας να δούν αν είναι περισσότερα αυτά που χωρίζουν ή αυτά που ενώνουν τους Χριστιανούς; Γιατί στερήθηκαν οι ίδιοι την γνώσι της αλήθειας. Μέλη οι περισσότεροι κοινωνικο - χριστιανικών οργανώσεων και αδελφοτήτων, κατηχήθηκαν από τα μικρά τους χρόνια σε ένα ηθικο - φιλοσοφικό σύστημα με επίχρισμα χριστιανικό, που άφηνε να εννοηθή ότι σκοπός του Χριστιανισμού είναι να επιτύχη την ειρηνική και αγαπημένη συμβίωσι μεταξύ των ανθρώπων.

Ο αντίλογος στην προσπάθεια προς "ένωσιν"

 

Αλέξανδρος ΚαλόμοιροςΑπό το βιβλίο του: "Κατά ενωτικών"
Προσφορά, όχι συζήτησις.
Μερικοί αφελείς Ορθόδοξοι νομίζουν ότι το πλησίασμα αυτό των Εκκλησιών δεν γίνεται με σκοπό την ένωσι αλλά με σκοπό τη διαφώτισι, την ιεραποστολική πρός τους ετεροδόξους. «Είναι, λένε, αυτές εκδηλώσεις αγάπης πρός τους αδελφούς μας». «Εάν κλειστούμε στό «καβούκι» μας, λένε συχνά, εάν δεν πηγαίνουμε στα διεθνή συμβούλια και δεν στέλνουμε παρατηρητάς στις Παπικές συνόδους κ.τ.λ. τότε πώς θα γνωρίσουν οι Δυτικοί την Ορθόδοξο Εκκλησία και πώς θα προσελκυσθούν πρός αυτήν;»

Αλέξανδρος Καλόμοιρος

Από το βιβλίο του "Κατά ενωτικών"

Το μυστήριον της ανομίας.
Ο Καθολικισμός άφησε το κοσμικό πνεύμα να διαποτίζη την Χριστιανωσύνη της Δύσεως. Μετεμόσχευσε στην σκέψι των Χριστιανών τον ορθολογισμό των αρχαίων Ελλήνων και την ειδωλολατρική τους διάθεσι. Στό τέλος, με το αλάθητο του Πάπα έφερε το μηχανικό στοιχείο στις σχέσεις του Θεού με τους ανθρώπους, διδάσκοντας, ότι ο Θεός υποσχέθηκε να ομιλή με το στόμα αμαρτωλών και υπερηφάνων ανθρώπων, όπως ήταν πολλοί από τους Πάπες.

Καλόμοιρος Αλέξανδρος

Από το βιβλίο του "Κατά ενωτικών"

Ο ξεπεσμός.

Ω ταλαίπωρη ελληνική φυλή! Εσύ που έδωσες τόσους Πατέρας και τόσους Αγίους στην Εκκλησία του Χριστού, εσύ που φώτισες τόσους βαρβάρους και τους έκανες παιδιά του Θεού, εσύ που πότισες ετούτες τις πέτρες με τα δάκρυα της ταπεινώσεως και της συντριβής και έκανες να βλαστήση επάνω τους ο κήπος της Ορθοδοξίας, εσύ που με τις προσευχές σου έκανες να περπατήση ο Θεός σε τούτα τα χώματα, πώς τώρα στρέφεις εκστατικά τα μάτια σου πρός τα εκεί, απ’ όπου ποτέ δεν ανέτειλε ο ήλιος, και πέφτεις δουλικά, στα γόνατα να προσκυνήσης, εσύ ο παλιός υπηρέτης του Θεού, τους υπηρέτες του Εωσφόρου;

Αλέξανδρος Καλόμοιρος

Από το βιβλίο του "Κατά ενωτικών"

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: "Καιρός να πούμε τα σύκα - σύκα και την σκάφη - σκάφη", με την ευκαιρία των "ιστορικών" γεγονότων στα Ιεροσόλυμα
..............
Στην προσπάθεια του κόσμου για ειρήνευσι, οι λεγόμενοι Χριστιανοί παίζουν σημαντικό ρόλο. Με το σύνθημα «Χριστιανοί ενωθήτε» ξεκινούν για το παζάρι όπου θα πουληθή η αλήθεια.
Κάποτε οι Χριστιανοί πίστευαν και ήταν έτοιμοι να πεθάνουν για την πίστι τους. Σήμερα ο ζήλος τους για την αλήθεια έχει κρυώσει. Άρχισαν να την θεωρούν σαν κάτι το δευτερεύον. Βρίσκουν τις διαφορές των «Εκκλησιών», για τις οποίες άλλοτε πρόθυμα θυσιαζόντουσαν οι μάρτυρες, εξωρίζοντο οι Πατέρες, ακρωτηριάζονταν οι πιστοί, σαν ασήμαντες και ανάξιες λόγου.