Παραλλαγή πολιτικού αισθητηρίου, προδοτικά πολιτικά αξιολογικά αμετρήματα και επίλυση.

    

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

Είδος: Δοκίμιο

Κατηγορία: Πολιτική Φιλοσοφία

Τόπος: Καβάλα

Ημερομηνία:  10/7/2019

Τίτλος: Παραλλαγή πολιτικού αισθητηρίου, προδοτικά πολιτικά αξιολογικά αμετρήματα και επίλυση

1.     Εισαγωγή

Όταν το περιεχόμενο της πολιτικής και ο τρόπος πιστοποίησης της γνωστικής της εγκυρότητας προσδίδει την ειδοποιό διαφορά στη διαμόρφωση του κοινού βίου με υποθετικούς συσχετισμούς πολιτικού χαρακτήρα συμπεριλαμβανομένης και της αναγκαίας αμφισβήτησης, αυτό που μένει κάθε φορά στον οπαδό κομματικού σχηματισμού, είναι ο υποθετικός λόγος που έχει τη δύναμη να πείθει για τη βεβαιότητα της ελπίδας που γεννά η επιλογή, η επιβεβαίωση της οποίας έρχεται πολύ αργότερα, μέσα από την ιστορική μνήμη και την πολιτισμική επιβίωση.

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ;

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 25^η Φεβρουαρίου 2019

 

   Πριν από λίγες ημέρες δημοσιεύσαμε ανακοίνωσή μας με θέμα: «Αναζητώντας τις ανθελληνικές ρίζες σε λάθος χώρο», (7-2-2019), στην οποία απαντήσαμε σε δημοσίευμα του κ. Χ.Ε. Μαραβέλια, στο περιοδικό «TheAthensReview», με τίτλο: «Στις ρίζες του Χριστιανικού ανθελληνισμού».Δώσαμε, κατά τη γνώμη μας, επαρκείς απαντήσεις στα αστήρικτα επιχειρήματά του, τα οποία βεβαίως δεν είναι δικές του επινοήσεις, αλλά το καταστάλαγμα αιώνων της αντιχριστιανικής πολεμικής. Ο συντάκτης στο μακροσκελές άρθρο του απομόνωσε φράσεις του Χριστού και του αποστόλου Παύλου, τις οποίες ερμήνευσε κατά το δοκούν, για να «αποδείξει» τον δήθεν ανθελληνισμό τους. Αποσιώπησε όμωςπολλά άλλα χωρία, τα οποία δείχνουν ξεκάθαρα το πρωτοποριακό, για την εποχή εκείνη,άνοιγμα του Χριστού και της διδασκαλίας Του προς τον εθνικό κόσμο.

Η ΦΡΑΓΚΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ «ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΛΑΩΝ»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 10^η Ιανουαρίου 2019

 

         

   Προφανώς ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως Ελληνικό Έθνος στις σημερινές δύσκολες συγκυρίες είναι η κρίση της ελληνορθόδοξης ταυτότητας μας. Ο κίνδυνος αλώσεως του ελληνορθοδόξου Πολιτισμού μας με επίκεντρο την Ορθόδοξη πίστη μας, που αποφεύχθηκε τόσο στην περίοδο της Φραγκοκρατίας, όσο και της Τουρκοκρατίας, έγινε πλέον πραγματικότητα τον 19^ον αιώνα μετά την εθνική μας παλιγγενεσία. Η γνωστή Βαυαροκρατία που επακολούθησε μετά τους ηρωϊκούς αγώνες των προγόνων μας για «του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία», άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στον φράγκικο, δυτικό Πολιτισμό, με αποτέλεσμα την πνευματική στροφή στην πορεία του γένους μας προς την Δύση σε όλους τους τομείς, στην Εκκλησία, στην παιδεία, στην πολιτική, στο ήθος, στην πολιτιστική μας Παράδοση.

Ο ΑΪΝΣΤΑΪΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ Ή ΕΠΙΚΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΑΘΕΪΣΜΟΥ;

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 3^η Ιανουαρίου 2019

 

   Όπως έχουμε κατ’ επανάληψη επισημάνει, η Εκκλησία του Χριστού από της ιδρύσεώς της μέχρι σήμερα, επί 20 αιώνες και πλέον, πολεμήθηκε και πολεμείται με ένα πρωτοφανές μίσος και μανία από τα ποικίλα συστήματα της αθεΐας, είτε αυτά εμφανίστηκαν υπό την μορφή του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, είτε του άθεου Ουμανισμού, είτε του Διαλεκτικού Υλισμού και Μαρξισμού, είτε υπό άλλες μορφές και προσωπεία, πίσω από τα οποία, βέβαια, κρύβεται ο εμπνευστής των, ο πατέρας του ψεύδους, ο διάβολος. Μεταξύ Χριστού και Αντιχρίστου, πίστεως και απιστίας, αληθείας και ψεύδους, φωτός και σκότους,  διεξάγεται ένας αδιάλειπτος και τιτάνιος αγώνας, ο οποίος θα συνεχίζεται μέχρι συντελείας των αιώνων. Στον αγώνα αυτόν η απιστία και ο αθεϊσμός ανέκαθεν στρατολόγησε όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του. Με ένα ιδιαίτερο τρόπο στράφηκε προς την επιστήμη, στην οποία αναζήτησε στηρίγματα, για να δικαιωθεί. Ένα δε από τα σπουδαιότερα επιχειρήματα τα οποία προέβαλε ήταν ότι η επιστήμη είναι ο μεγάλος πολέμιος του Χριστιανισμού και ότι οι μεγάλοι επιστήμονες της ανθρωπότητος με τις επιστημονικές τους ανακαλύψεις έρχονται δήθεν σε αντίθεση με τη χριστιανική πίστη και καταρρίπτουν τον «μύθο περί του Χριστιανισμού».  

«ΕΜΙΣΗΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΠΟΝΗΡΕΥΟΜΕΝΩΝ...»

Ὁ πιστός ἄνθρωπος, ὁ Ὀρθόδοξος πιστός Χριστιανός, σέ στιγμές πνευματικῆς περισυλλογῆς καί ἰδίως κατά τίς ὧρες τῆς προσευχῆς, πού ἡ ψυχή ἀνοίγεται στήν ἐπικοινωνία μέ τόν Τριαδικό Θεό, ἐκτός τῶν ἄλλων, ποιεῖ καρδιακή ἀναφορά καί γιά τήν ὅλη του συμπεριφορά. Ἀπό θετικῆς ἀπόψεως βλέπει τήν προσπάθεια τήν ὁποία ἔχει εἰς τό νά βαδίζῃ τήν ὁδόν τῆς Εὐαγγελικῆς ἀρετῆς, ἀπό τό «κατ᾽ εἰκόνα» δηλαδή εἰς τό «καθ᾽ ὁμοίωσιν» μέ ὅλες τίς παραμέτρους τοῦ θέματος, καί ἀπό ἀρνητικῆς ἀπόψεως παρακολουθεῖ τόν ἀκατάπαυστο ἀγῶνα πού διεξάγει εἰς τό νά μή συναναμιγνύεται μέ τούς ἀσεβεῖς. Μέ ἐκείνους τούς ἀνθρώπους δηλαδή πού ἀρνοῦνται τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἀποστρέφονται τήν ὁδόν τῆς δικαιοσύνης πού ὁδηγεῖ εἰς τήν ἁγιότητα.

Άγιος Νικόδημος: Εις την Γέννησιν του Ιησού Χριστού

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

 ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΙΝ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ*

 

Σκέψου, αγαπητέ μου, ότι όπως είναι συναρμολογημένος απ' όλα τα κτίσματα αυτός ο αισθητός απέραντος κόσμος, έτσι ακόμη είναι καμωμένος ένας άλλος κόσμος νοητός που αποτελείται από αμαρτωλούς, του οποίου τα στοιχεία είναι οι τρεις διεστραμμένοι έρωτες, που αναφέρει ο Θεολόγος Ιωάννης: δηλ. α) ο έρωτας των ηδονών, β) ο έρωτας του πλούτου και γ) ο έρωτας της δόξας. "Παν εν τω κό­σμω η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου" (Α' Ιω. 2,16)1.

Διατύπωση και περιεχόμενο

Γράφει ο

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ὅλοι μας ἀγαποῦμε τὴν διατύπωση ἀλλὰ μισοῦμε τὸ περιεχόμενο. Ὅλοι μας ζητοῦμε καὶ ἐκτιμοῦμε τὰ ὄμορφα λόγια, ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ μποῦμε στὴν διαδικασία νὰ ἐμβαθύνουμε πραγματικὰ τὸ νόημα τους καὶ ξεχνοῦμε, ὅτι ἀπαιτεῖται ἀπὸ ἐμᾶς νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ κάνουμε πράξη αὐτό, τὸ ὁποῖο περιέχουν.

Η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ελληνισμό

ΣΧΟΛΙΟ: Αγαπητοί φίλοι, απ' ότι φαίνεται οι "καιροί" γίνονται μέρα με την μέρα περισσότερο "πονηροί". Λοιπόν από σήμερα.. και με όποιο "κόστος" επανερχόμαστε στην "ενεργή" συμμετοχική διαδικασία. Πλέον ότι θα δημοσιεύουμε θα αποτελεί "προσωπική θέση" του υπογράφοντος..
Ο Θεός μαζί μας. Και με το Ελληνικό Έθνος. Ζήτω το Ελληνικό Έθνος. Ζήτω το έθνος των Ρωμιών. Ζήτω η Ορθοδοξία.
π. Φώτιος  Βεζύνιας.

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:«Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου* (τόπ΄ = μπάλα κανονιού)
πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι…»

Ποιος ρε έχ’ Χριστό;

 

Εεε!!!... Βρε Γιώργη, πότη ρε θα βάλ’ς μυαλό…

 

Κάτι μου θύμισε αυτή η φωνή… Ενώ είχα προσπεράσει το καφενείο του χωριού… έκανα πίσω.. στάθηκα… μέχρι να την ξανακούσω…

Το συρτό κρααακ απ’ τα ζάρια ακούστηκε από ένα τάβλι…. Και να και πάλι η ίδια φωνή..

-Πότη ρε… θα νιώστη… ότι ούλ’ αυτούνοι μας κουρουϊδεύνε…..

Είχα εντοπίσει και πάλι τον υπέροχο παππού της προηγούμενης μέρας… Έπαιζε τάβλι με το φιλαράκι του, μ’ έναν  ασπρογένη.. παππουλάκο…

Στείλε Χριστέ μ’ Αρχάγγελους...

 

Ο παππούς σκεφτικός κάθεται στο αγκωνάρι δίπλα στη βαριά ξώπορτα της αυλής του. Η σκέψη του πετά σα το καπνό απ' το σέρτικο που άναψε πριν λίγο.

 

Αναστατωμένος; Θλιμμένος;.. Κάτι τέτοιο… Ποιος ξέρει;

- Γεια και χαρά σου παππού..

- Γεια και σε σένα…

Ούτε που γυρνά να δει ποιος μιλεί…

Παίρνω ένα ξύλο πάγκο και κάθομαι κοντά του…

Η ματιά του χάνεται κάπου στο βάθος… στο ηλιοβασίλεμα…

Λες και κατάλαβε τι θα ρωτούσα.. άρχισε μονολογώντας:

- Δηλαδή τώρα πρέπει να πιστέψουμε ότι όλα αυτά που γίνονται γύρω μας είναι «τυχηρά»;…

- Τι θα πεί «τυχηρά»…παππού;

- Να… που λέει ο λόγος..δηλαδή… και τράβηξε μια ρουφηξιά απ’ το σέρτικο… που λέει ο λόγος… δηλαδή δεν τα «κανόνισε» κανείς!!!

- Για τι πράμα μιλάς παππού…

- Βρε παιδί μ… Δε νιώθ’ς το σεισμό που γίνεται στα δυο μεγάλα αγκωνάρια του Ρωμαίικου; Στη Πατρίδα… και στη Θρησκεία…

Εγώ πάλι… έκανα πως δεν κατάλαβα…

Ο Αντίχριστος

Αλέξανδρος Καλόμοιρος

(από το βιβλίο του "κατά ενωτικών")

Το τραγικό είναι ότι ο Μεσσίας αυτός που περιμένουν οι Εβραίοι, θα έρθη. Το είπε το στόμα του Χριστού, το στόμα των αποστόλων του, είναι γραμμένο στα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Ο Μεσσίας των Εβραίων θα έλθη. Αυτός θα τους δώση το ψωμί που αρνήθηκε να τους δώση ο Χριστός, και μαζί μ’ αυτο όλα τα υλικά αγαθά που πόθησαν και δεν τους έδωσε Εκείνος.

Ο ΙΔΡΩΤΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Του Φώτη Μιχαήλ

Η Τοπική μας Αυτοδιοίκηση, μέσα σε 70 χρόνια, γνώρισε την ''γερμανική μπότα'' τουλάχιστον δύο φορές: Η πρώτη ήτανε το 1941. Η δεύτερη, πριν από τέσσερα χρόνια, συμπίπτει με την εγκατάσταση του Δ.Ν.Τ. και την υπαγωγή μας σε καθεστώς ξένης οικονομικής επιτήρησης.

Την πρώτη φορά, τον Απρίλιο του '41, οι γερμανικές αρχές κατοχής, υπό την καθοδήγηση του Χέρμαν Νοϊμπάχερ, τοποθετούν, στις Δημαρχίες και τις Κοινότητες, ανθρώπους της δικής τους εμπιστοσύνης έτσι, ώστε να μην ξεφεύγει από τα χέρια των Γερμανών ούτε δράμι Ελληνικής παραγωγής.

Κοινό τοις πάσι

Το σύστημα έχει ξεσκεπαστεί. Έπεσαν οι κουρτίνες των παρασκηνίων και βλέπουμε στο θέατρο του παραλόγου τους πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής μόνο με τα σώβρακά τους. Είναι όλοι ίδιοι, κρατώντας ο καθένας σε χαρτί το ρόλο που θα παίξει γραμμένο από τον ίδιο συγγραφέα. Χωρίς μακιγιάζ η αλήθεια φαντάζει τρομακτική αλλά από την άλλη είναι αλήθεια.
Έπαιξαν και το τελευταίο τους χαρτί με τις εκλογικές διαδικασίες οι οποίες είχαν ποσοστά μοιρασμένα σε πάμπολλους συνδυασμούς αλλά από την άλλη είχαν το πραγματικό αποτέλεσμα όλων των πολιτικών θεατρίνων: Ολοκληρωτισμός.

«ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, Η ΑΠΟΚΤΕΝΝΟΥΣΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΑΣ ΚΑΙ ΛΙΘΟΒΟΛΟΥΣΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΥΣ…» (Ματθ. κγ´, 37-38)

Θλίψιν καί ἀγανάκτησιν προξενεῖ εἰς τήν ψυχήν ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ ὁποῖος ἀπευθύνεται εἰς τήν Ἱερουσαλήμ, δηλαδή εἰς τούς κατοίκους τῆς προφητοκτόνου πόλεως. Ἐάν ὅμως ἐξετάσωμε καί δοῦμε γιά ποῖον λόγον ἐλέχθη ἡ φρᾶσις αὐτή, θά διαπιστώσωμε ὅτι κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά ἐμᾶς σήμερα.

Αλέξανδρος Καλόμοιρος

Από το βιβλίο του "Κατά ενωτικών"

Το μυστήριον της ανομίας.
Ο Καθολικισμός άφησε το κοσμικό πνεύμα να διαποτίζη την Χριστιανωσύνη της Δύσεως. Μετεμόσχευσε στην σκέψι των Χριστιανών τον ορθολογισμό των αρχαίων Ελλήνων και την ειδωλολατρική τους διάθεσι. Στό τέλος, με το αλάθητο του Πάπα έφερε το μηχανικό στοιχείο στις σχέσεις του Θεού με τους ανθρώπους, διδάσκοντας, ότι ο Θεός υποσχέθηκε να ομιλή με το στόμα αμαρτωλών και υπερηφάνων ανθρώπων, όπως ήταν πολλοί από τους Πάπες.

Νίκος Χειλαδάκης

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1453, ΕΛΛΑΔΑ 2014

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Η Κωνσταντινούπολη έπεσε το 1453 από διπλή προδοσία. Από την μια την πολέμησαν οι Έλληνες εξωμότες που είχαν προσχωρήσει στο Ισλάμ και στελέχωσαν τον στρατό του Μωάμεθ του Πορθητή και από την άλλη είχαμε την προδοσία της δυτικόφιλης παράταξης που υπέσκαπτε το μέλλον της αυτοκρατορίας καθώς ήθελε να την παραδώσει στην εξουσία του Πάπα. Προηγουμένως οι παπικοί είχαν καταφέρει το πρώτο μεγάλο χτύπημα για την κατάλυση της ανατολικής αυτοκρατορίας με τις Σταυροφορίες και την άγρια λεηλασία της Κωνσταντινούπολης όταν την κατέλαβαν το 1204.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ;

Του Φώτη Μιχαήλ

 

Αυτές τις ημέρες, η αγωνία των σχολικών εξετάσεων δοκιμάζει σκληρά, αλλά γόνιμα, τις υπάρξεις μας και αποκαλύπτει, θέλοντας και μη, κάθε τυχόν προσωπικό έλλειμμα αυτοεκτίμησης, υπομονής, ψυχραιμίας, πίστεως και θάρρους.

Γονείς και παιδιά φαίνεται πως πλήττονται σχεδόν εξίσου. Πρώτοι, όμως, οι γονείς οφείλουν να δείξουν τις αντοχές τους απέναντι στις επιθέσεις του δαιμονίου της υπέρμετρης και αδικαιολόγητης αγωνίας και έπειτα τα παιδιά. Τα παιδιά, χωρίς να το καταλαβαίνουν, αντιγράφουν συνήθως τους ψυχικούς κυματισμούς και τις καρδιακές αναταράξεις των γονέων τους.

Γονείς με μόνιμη ταχυκαρδία, με συνεχείς εφιδρώσεις, με μουσκεμένες παλάμες, με φιλαυτία και έπαρση, με βλέμμα διαρκώς τεταμένο, με αϋπνίες μαρτυρικές, με γλώσσα κοπίδι, με απροκάλυπτη επίδειξη πλούτου και ισχύος, γονείς που ποτέ τους δεν λένε ''πρώτα ο Θεός'', είναι σχεδόν αδύνατον να γλυτώσουν από παιδιά αγχώδη και πανικόβλητα.

Μήπως είμαστε οι τελευταίοι Έλληνες;

Μετά τον βαρύ χειμώνα έρχεται πάντα η άνοιξη... κρατήσου 
Πρόλογος ιστολογίου "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!": Ήταν πριν από μερικά χρόνια, λίγες ημέρες μετά τις γνωστές δηλώσεις του Γιώργου Παπανδρέου από το Καστελλόριζο, όταν σε επίσκεψή μου στο Άγιο Όρος συζητώντας με έναν επί πολλά χρόνια γνωστό μου σεβάσμιο αγιορίτη μοναχό για τις εξελίξεις, μου είπε: 

Δημήτριος Νατσιός

Οι Σάπιοι

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

Αντιγράφω από ένα καταγγελτικό βιβλίο, θαμμένο στην αφάνεια και την αποσιώπηση, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Οι Σάπιοι». Είναι του Κυριάκου Διακογιάννη, δημοσιογράφου της «Αυριανής», φυλλάδα-ναυαρχίδα κάποτε του Παπανδρεϊσμού και συνώνυμο του «κιτρινισμού». Το βιβλίο γράφτηκε το 1995, όταν ο Διακογιάννης κατάλαβε τι είναι το ΠΑΣΟΚ. Γνώρισε και γεύτηκε εκ των έσω όλη την σαπίλα του πολιτικού κόσμου και υπόκοσμου, έγραψε κατά της Μασονίας και της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, η οποία προετοίμασε το «Μάαστριχτ» και το έκγονό της, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την μεγαλύτερη απάτη της σύγχρονης ιστορίας. (Περιττό να πω ότι στην «Λέσχη» έχουν υποβάλλει το σέβη τους όλοι σχεδόν οι πρωτοκλασάτοι πολιτικοί. Σαμαράς, ΓΑΠ, Μπακογιάννη, Πάγκαλος, Σημίτης, Καραμανλής και πολλοί υπουργοί κυρίως οικονομίας και παιδείας. Ο Τσίπρας, ο Ποτάμις και λοιποί δεν ξέρω πού ανήκουν, όμως με τις ιδέες τους για τον Ελληνισμό και την Εκκλησία είναι… μασονικότεροι των Μασόνων).

ΕΡΔΟΓΑΝ και ΜΑΟ-ΜΑΟ

Θεός ἀεὶ παρών!

Ἰησοῦς Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ Μονογενής, ὁ Θεός ὁ Ἐνανθρωπήσας καὶ Κύριος τῶν πάντων, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Χριστός καὶ Μεσσίας, ὁ ὑπὲρ σωτηρίας τοῦ Ἀνθρώπου σταυρωθείς ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ πιστεύων εἰς τὸν υἱόν ἔχει ζωὴν αἰώνιον· ὁ δὲ ἀπειθῶν τῷ υἱῷ οὐκ ὄψεται ζωήν, ἀλλ’ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μένει ἐπ’ αὐτόν (Ἰω. 3:36)

Τρισήλιος ὁ Πατήρ, Δόξα τῷ Υἱῷ, Ἅγιε Ἀθάνατε, Ἐλέησον ἡμᾶς.

Ἐγὼ ὁ γραμματεύς τῆς Δικαιοσύνης, ὁ μάρτυς Παναγίου Ἰωάννου ὁ Ἀμήν, ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ ὁ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ὁδηγήσων ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν Ἀλήθειαν.

Ἐγὼ φῶς εἰς τὸν κόσμον ἐλήλυθα, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ ἐν τῇ σκοτίᾳ μὴ μείνῃ. (Ἰω. 12:46)

 

Τρισήλιος ὁ Πατήρ, Δόξα τῷ Υἱῷ, Ἅγιε Ἀθάνατε, Ἐλέησον ἡμᾶς.

ΕΡΔΟΓΑΝ και ΜΑΟ-ΜΑΟ

Οι Μάο-Μάο