Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Η ομολογία της αμαρτίας αποτελεί την απαλλαγή από αυτήν
 «Αυτή προ πάντων είναι η οδός της απωλείας, όταν η ίδια η αμαρτάνουσα ψυχή διώξει το φόβο και επινοεί ορισμένες δικαιολογίες που προέρχονται από αδιαφορία, ή όταν διαπράττοντας κάποιος μοιχεία θέλοντας άλλος να τον απαλλάξει από την συντριβή της καρδίας του, του λέγει· μα μήπως συ είσαι αίτιος; Η επιθυμία είναι αιτία. Είναι κακό βέβαια το αν αμαρτάνει κάποιος, φοβερότερο όμως είναι αυτό, το να αρνείται αυτός να μετανοήσει μετά την διάπραξη της αμαρτίας. Αυτό προ πάντων είναι το όπλο του διαβόλου.
Αυτό συνέβηκε και στην περίπτωση των πρωτοπλάστων. Διότι ενώ έπρεπε ο Αδάμ να ομολογήσει τα πλημμελήματά του, εκείνος όμως μεταφέρει την αιτία στην Εύα και η Εύα πάλι στο διάβολο. Ενώ έπρεπε να πουν «αμαρτήσαμε, παρανομήσαμε», εκείνοι όμως όχι μόνο δεν ομολογούν, αλλά και μηχανεύονται δικαιολογία.
Διότι ο διάβολος γνωρίζοντας ότι η ομολογία της αμαρτίας αποτελεί απαλλαγή από την αμαρτία, πείθει την ψυχή να γίνει αδιάντροπη. Αλλά εσύ, αγαπητέ, όταν αμαρτήσεις, πες ότι αμάρτησα, δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να δικαιώνει περισσότερο από αυτήν την απολογία.

Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς

Η Εκκλησία είναι μία, οι αιρέσεις είναι πολλές! 
«Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι μόνον μία, ἀλλὰ καὶ μοναδική. Ἐν τῷ Κυρίῳ Ἰησοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν πολλὰ σώματα κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν ἐν αὐτῷ πολλὲς Ἐκκλησίες.
Ἐν τῷ θεανθρωπίνῳ αὐτοῦ σώματι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ μοναδική, ὅπως ὁ Θεάνθρωπος, ὁ Χριστός, εἶναι ἕνας καὶ μοναδικός. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον διαίρεσις, σχίσμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρωτίστως ἕνα πράγμα ὀντολογικῶς ἀδύνατον.
Δὲν ὑπῆρξε ποτὲ διαίρεσις τῆς Ἐκκλησίας, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξη, πλὴν ὑπῆρξε καὶ θὰ ὑπάρξη ἔκπτωσις ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὸν τρόπον, ποὺ πίπτουν τὰ ξερὰ καὶ ἄγονα κλήματα ἀπὸ τὴν θεανθρωπίνην καὶ αἰωνίως ζῶσαν ἄμπελον, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς (Ἰω. 13,16). Κατὰ καιροὺς ἀπεσπάσθησαν καὶ ἐξεβλήθησαν ἀπὸ τὴν μοναδικὴν ἀδιαίρετον Ἐκκλησίαν οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοί, οἱ ὁποῖοι ἔκτοτε ἔπαψαν νὰ ἀποτελοῦν μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ μέρη τοῦ θεανθρωπίνου σώματός της.
Ἔτσι ἔχουν κατ' ἀρχὴν ἀποκοπῆ οἱ Γνωστικοί, κατόπιν οἱ Ἀρειανοί, κατόπιν οἱ Πνευματομάχοι, κατόπιν οἱ Μονοφυσῖται, κατόπιν οἱ Εἰκονομάχοι, κατόπιν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οἱ Προτεστάνται, κατόπιν οἱ Οὐνῖται καὶ ἐν συνεχείᾳ ὅλα τὰ ἄλλα μέλη τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν λεγεώνων».

Ένα σκάνδαλο, πολλές αμαρτίες και ένας Άγιος    

Μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού περιγράφει το βίο ενός μοναχού, που αφού εγκατέλειψε το μοναστήρι, δούλευε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Και όπως από κάθε λιμάνι, ούτε απ’ αυτό έλειπαν οι πόρνες. Ο «μοναχός» δούλευε όλη την ημέρα, και το βράδυ ξόδευε όλα όσα κέρδιζε, «αγοράζοντας» την συντροφιά μιας πόρνης για όλη τη νύχτα.
Ήταν η ντροπή των χριστιανών της πόλης, ήταν το σκάνδαλο της Εκκλησίας. Τα χρόνια πέρναγαν και παρά τις εκκλήσεις και τις συστάσεις, αυτός συνέχιζε την αμαρτωλή του ζωή. Κάποτε, όπως σε όλους μας, ο θάνατος ήρθε σαν λύτρωση, σαν φάρμακο που θα τον έσωζε από τις αμαρτίες που δεν σταμάτησε να κάνει ακόμη και λίγο πριν πεθάνει. Και πώς να τον αφήσουν χωρίς ταφή για χριστιανό; Οι παπάδες της πόλης τον πήραν να τον κηδέψουν και μαζί του να θάψουν το σκάνδαλο. Το νέο μαθεύτηκε: Ο «γεροπόρνος» μοναχός πέθανε. Ποιος άραγε θα πήγαινε στην εκκλησία να τον αποχαιρετήσει;

Η γριά και ο χάρος

Μια φορά ήταν μια γριά και κάθε πρωί έβγαινε στο δάσος και μάζευε ξύλα για τη φωτιά της και χορταράκια, για να φάει. Καθώς γύριζε μια μέρα φορτωμένη στον ώμο τα ξύλα και στην ποδιά της τα χόρτα, στο δρόμο συναντάει τον χάροντα.
- Γεια και χαρά σου, χάροντα, του λέει, για ποιόν με το καλό;
- Για του λόγου σου θειά, της λέει ο χάροντας. Άντε, ετοιμάσου να σε πάρω.
- Τώρα, του λέει, να πάω σπίτι να ξεφορτωθώ και να ετοιμασθώ. Και για να 'χω καλό ρώτημα, σαν πώς θέλεις να ετοιμασθώ;
- Όπως θέλεις εσύ, απαντάει ο χάροντας.
Τότε η γριά πηγαίνει στο σπίτι, ανάβει το τζάκι και βάζει να βράσει τα χόρτα. Ύστερα έπιασε να ζημώσει ψωμιά, έφτιαξε και κουλούρια για συγχώρεση. Ύστερα έστρωσε τραπέζι και περίμενε να ψηθούν τα ψωμιά.
Τότε παρουσιάσθηκε ο χάροντας και τη ρωτάει:
- Ε, ετοιμάστηκες θειά;
- Περιμένω γιε μου να βράσουν τα χόρτα, να ξεφουρνίσω το ψωμί και να φάμε. Δεν κάθεσαι και του λόγου σου να φας μαζί μου;

ΣΟΥΗΔΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

 ΚΑΤΑΡΓΗΣΤΕ ΤΑ ΜΕΤΡΗΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ !

Πηγή atheatignosi: Το "κίνημα" αντι-μετρητών έχει προωθηθεί έντονα από τις μεγάλες σουηδικές εμπορικές τράπεζες, καθώς και την Riksbank, τη σουηδική κεντρική τράπεζα. Στην πραγματικότητα, οι τρεις από τις τέσσερις σημαντικές μεγάλες σουηδικές τράπεζες, που συνδυάζονται με 530 από τα 780 γραφεία τους δεν δέχονται πλέον να πληρώνουν τοις μετρητοίς.

Στην περίπτωση της Nordea Bank, 200 εκ των 300 καταστημάτων της είναι σήμερα χωρίς μετρητά, και τα τρία τέταρτα των υποκαταστημάτων της Swedbank πλέον χειρίζονται μετρητά. Όπως ο Peter Borsos, ένας εκπρόσωπος για την Swedbank, παραδέχεται ανοιχτά, ότι η τράπεζα του εργάζεται «ενεργά για να μειώσει το [ποσό] των μετρητών στην κοινωνία." Οι λόγοι για αυτή την ώθηση προς μια κοινωνία χωρίς μετρητά, βέβαια, δεν έχουν καμία σχέση με το να αντλήσουν τα κέρδη από τα τέλη της τραπεζικής κάρτας ή, πιο καλύτερα, την απελευθέρωση των κλασματικών-αποθεματικών των τραπεζών από τους περιορισμούς της τράπεζας.

Οι πονηρές παγίδες της Νέας Τάξης στο έργο φιλανθρωπίας!

Από τι πρέπει να απαρτίζεται το πλήρες γεύμα που οφείλει να παρέχει η Εκκλησία στους πάσχοντες... Και με ποιές προϋποθέσεις μπορεί να συμμετάσχουν στα συσσίτια λαθρομετανάστες, αλλόθρησκοι, αιρετικοί και άθεοι.

Του Διονύση Μακρή

Στους καθιερωμένους απολογισμούς του έργου φιλανθρωπίας της Εκκλησίας δίδεται ιδιαίτερη έμφαση το τελευταίο καιρό, λόγω της οικονομικής κρίσης, στην παροχή συσσιτίων, στα κοινωνικά παντοπωλεία, στα κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά φαρμακεία και εν γένει στη στήριξη των ευπαθών κοινωνικών ομάδων!

Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος «καυχιέται» θα λέγαμε για την κοινωνική προσφορά της Αρχιεπισκοπής... και δη την αρτία διοργάνωση συσσιτίων! Εξαίσιο και σημαντικό άλλωστε γνωρίζουμε πως είναι να δίδεις τροφή στον πεινασμένο, να στηρίζεις τον φτωχό, να ενισχύεις τον μη έχοντα εργασία κ.ο.κ. Κάτι τέτοιο αποτελεί σημαντική ευαγγελική επιταγή, αφού όπως λέγει ο Κύριος στο πρόσωπο του πάσχοντα, του πεινασμένου, του ασθενή, του φτωχού κρύβεται ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός! Ως εκ τούτου η κάθε μορφής φιλανθρωπία, ως εκδήλωση της αγάπης αποτελεί άριστο και θεάρεστο έργο...

Δεν είναι ο Θεός εκεί!

Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου
  "Τότε εάν τις υμίν είπη Ιδού, ώδε ο Χριστός ή ώδε. μη πιστεύσητε. Εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι .... Ώσπερ γαρ η αστραπή εξέρχεται από Ανατολών, και φαίνεται έως Δυσμών, ούτως έσται και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Όπου γαρ εάν η το πτώμα, εκεί συναχθήσονται οι αετοί". (Ματθ.κδ΄, 13-28). 

            (Αν κάποιος σας πει "να εδώ είναι ο Μεσσίας" ή "να εκεί είναι" μην τον πιστέψετε Γιατί θα εμφανιστούν ψευδομεσσίες... Ο Υιός του ανθρώπου θα έρθει τόσο φανερά, όπως η αστραπή που βγαίνει στην Ανατολή και φαίνεται ως τη Δύση. Κι όπως λέει η παροιμία, όπου είναι το πτώμα εκεί θα συναχθούν και οι αετοί". 
 
           Κάποτε στη Λάρισα,  ένας έμπορος της οδού Βενιζέλου, στοίβαξε όλο το εμπόρευμά του στο μικρό μαγαζί του και δεν τον χωρούσε να μπει.  Γιατί δεν πετάς μερικά πράγματα, για να μείνει λίγος ελεύθερος χώρος και για σένα; τον ρώτησα. "Τα πήρα με αίμα", είπε.

Το σημερινό μήνυμα του Πάπα Βενέδικτου.

Κατά του καπιταλισμού.

Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ προσευχήθηκε σήμερα, στα πλαίσια της παραδοσιακής λειτουργίας για την Πρωτοχρονιά στον 'Αγιο Πέτρο στη Ρώμη, υπέρ της ειρήνης στον κόσμο και ονείδισε τις ανισότητες μεταξύ πλουσίων και φτωχών, καθώς και τον αχαλίνωτο «χωρίς κανόνες χρηματοοικονομικό καπιταλισμό».

Ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αναφέρθηκε στις «εστίες έντασης και αντιπαραθέσεων που προκαλούνται από την ογκούμενη ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, η οποία αποτελεί μία από τις εκφάνσεις του μη υπαγόμενου σε κανόνες χρηματοοικονομικού καπιταλισμού».

π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (α΄)

Ζοῦμε, ἀγαπητοί μου, σὲ μία δημοκρατικὴ χώρα, στὴν ὁ­ποία, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς ναοὺς τῶν ὀρ­θοδόξων ὑπάρχουν καὶ λειτουρ­γοῦν λατρευτικοὶ χῶροι καὶ ἄλλων χριστιανι­κῶν δο­γμάτων. Μεταξὺ αὐτῶν, σὲ ἀστικὰ ἰ­δί­ως κέν­τρα, εἶνε καὶ οἱ αἴθουσες τῶν λεγομέ­νων προτεσταν­τῶν ἢ εὐ­αγ­γελικῶν ἢ διαμαρτυρομένων ἢ πεν­τηκοστιανῶν ἢ ὅπως ἀλλιῶς θέλουν νὰ ὀνομάζωνται ὅσοι ἀσπάζονται καὶ ἀκολουθοῦν τὴν διδασκαλία καὶ τὶς ἀρχὲς τῶν θρησκευτικῶν αὐτῶν κοινοτήτων.
Ἡ δρᾶσις τῶν ὁμάδων αὐτῶν δὲν εἶνε βέβαια κάτι εὐχάριστο γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας. Ποιά ὅ­μως εἶνε ἡ ἐνδεδειγμένη στάσι ἑνὸς ὀρθοδό­ξου ἀ­πέναντί τους; Θεωρῶ, ὅτι τὸ καλύτερο ποὺ ἔχουμε νὰ κά­νουμε εἶνε νὰ γνωρίσουμε καλύτερα τὴν Ἐκ­κλησία μας, τὴν Ὀρθοδοξία.

1. Δὲν θέλω, ἀγαπητοί μου, ν᾽ αὐξήσω τὸν φανατισμό, ποὺ ἴσως ὑπάρχει –κακῶς― σὲ ὡ­ρισμέ­νους ἑκατέρωθεν. Ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς θέλει φανατικούς. Ὁ φανατικὸς ἐχθρεύεται ὅ­σους δὲν συμ­φωνοῦν μὲ τὰ φρονήματά του. Ὁ φανατικὸς μισεῖ, ὁ Χριστιανὸς ἀγαπᾷ. Ἀ­γαπᾷ ὅ­λους, ἀ­κόμα καὶ τοὺς ἐ­χθρούς του, ἀγαπᾷ κ᾽ ἐ­κείνους ποὺ ἔχουν διαφορετικὴ θρησκεία.
Ὄχι λοιπὸν μὲ φανατισμό, ἀλλὰ μὲ ἀγάπη πρέπει νὰ ζοῦν οἱ Χριστιανοί, ἔστω καὶ ἂν ἔ­χουν τὶς θρησκευτικές τους διαφορές.

Εκκλησιαστική και πολιτική Πρωτοχρονιά

 

 

Εν Πειραιεί 30-12-2012 
Πρωτοπρεσβ. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος
Εφημέριος Ιερού Παρεκκλησίου Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Χατζηκυριακείου Ιδρύματος Πειραιώς

Mιά εσφαλμένη αντίληψη, πού κυκλοφορεί ιδίως αυτές τίς ημέρες του ιερού δωδεκαημέρου, αγαπητοί μου, είναι η υιοθέτηση της 1ης Ιανουαρίου ως (πολιτικής) πρωτοχρονιάς, ως αρχή του νέου πολιτικού έτους. Ας δούμε, όμως, πώς όντως έχουν τά πράγματα.

Σύμφωνα με τό συναξάριο, την 1η Ιανουαρίου η Εκκλησία μας εορτάζει την Δεσποτική εορτή της Περιτομής του Χριστού και την μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών Βασιλείου αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας του Μεγάλου και Ουρανοφάντορος. Βλέπουμε, λοιπόν, αγαπητοί μου, ότι δέν γίνεται καμμιά μνεία, καμμία αναφορά γιά πρωτοχρονιά καί αρχή του νέου έτους. Καί τότε πώς προέκυψε νά εορτάζουμε τήν 1η Ιανουαρίου ως αρχή του νέου έτους; θά ρωτούσε κάποιος. Δυστυχώς, αγαπητοί μου, είναι κατάλοιπο της ειδωλολατρείας. Σύμφωνα μέ τόν Όσιο Νικόδημο τόν Αγιορείτη, ο Ρωμαίος βασιλιάς Νουμάς ονόμασε τόν μήνα αυτό Ιανουάριο πρός τιμή του ψευδοθεού Ιανού. Αυτός ο ψευδοθεός Ιανός κατά μία εκδοχή ήταν ένα τετράμορφο άγαλμα, το οποίο απεικόνιζε τίς τέσσερεις εποχές του χρόνου. Άλλοι έγλυφαν τό δεξί του χέρι, στό οποίο κρατούσε ή ένα κλειδί, τό οποίο δήλωνε τήν άνοιξη καί τήν αρχή του χρόνου, ή τό στοιχείο «τ», καί άλλοι έγλυφαν τό αριστερό του χέρι, στό οποίο κρατούσε τό στοιχείο «ξε», τό οποίο δήλωνε τίς 365 ημέρες του χρόνου.